Wyrok NSA z dnia 24 września 2025, sygn. I FSK 1159/22

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący zachował termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22. Wniosek ten jednakże nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasady przyznawania wynagrodzenia wyznaczonemu profesjonalnemu pełnomocnikowi zostały uregulowane w art. 250 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Istotne jest przy tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 254 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pełnomocnikowi z urzędu, ponieważ wynagrodzenie należne pełnomocnikowi od Skarbu Państwa z tego tytułu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wniosek taki podlega rozpoznaniu przez referendarza sądowego.

Tym samym nie zaistniała żadna z przesłanek uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22, określonych w art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., tj. brak orzeczenia o całości skargi kasacyjnej albo brak zamieszczenia w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.