Wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2026, sygn. I FSK 116/23

Sygnatura: I FSK 116/23
Data orzeczenia: 27 stycznia 2026
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła deklarację VAT-7 za lipiec 2021 r., wykazując kwotę 70.814 zł jako nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. Jednocześnie spółka złożyła wniosek o zaliczenie tej kwoty na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu opłaty od środków spożywczych (tzw. opłaty cukrowej). Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zaliczenia, wskazując, że termin zapłaty opłaty cukrowej upłynął 25 sierpnia 2021 r., a zwrot VAT nie był wówczas pewny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał tę decyzję, argumentując, że opłata cukrowa nie jest…

podatkiem, więc nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zaliczaniu nadpłat. Ponadto podniesiono, że kwota zwrotu VAT nie pokrywała w całości zobowiązania z tytułu opłaty cukrowej. Mimo to w październiku 2021 r. nastąpił fizyczny zwrot VAT na konto spółki, która uznała przelew za pomyłkę i odesłała środki. Czy zwrot nadwyżki podatku VAT wykazany w deklaracji może zostać zaliczony na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu opłaty od środków spożywczych, tj. czy przepisy Ordynacji podatkowej o nadpłacie należy odpowiednio stosować do tej opłaty? Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i oddalił skargę spółki. NSA stwierdził, że opłata od środków spożywczych nie jest podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, ponieważ jedynie 3,5% jej wpływów trafia do budżetu państwa, a reszta stanowi przychód Narodowego Funduszu Zdrowia – odrębnej osoby prawnej. Tym samym nie ma podstaw do bezpośredniego stosowania art. 76 § 1 Ordynacji. Sąd podkreślił, że odpowiednie stosowanie przepisów (nakazane przez art. 12j ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym) nie może prowadzić do podwójnego odpowiedniego stosowania i wypaczenia istoty zwrotu podatku. W konsekwencji NSA uznał, że obowiązujące przepisy nie pozwalają na zaliczenie zwrotu VAT na poczet opłaty cukrowej, a odmowa organów podatkowych była prawidłowa.

jeszcze 197 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant referent Bartłomiej Deptuła, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 625/22 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 marca 2022 r., nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet innych zobowiązań 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 625/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 15 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet innych zobowiązań, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ pierwszej instancji, NUS) z dnia 14 października 2021 r. (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Spółka złożyła deklaracje VAT-7 za lipiec 2021 r., wykazując odpowiednio: wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 70.814 zł, wysokość nadwyżki do zwrotu na rachunek wskazany przez podatnika w kwocie 70.814 zł, wysokość zwrotu do zaliczenia na poczet przyszłych zobowiązań podatnika w kwocie 70.814 zł. Jako ww. przyszłe zobowiązanie podatkowe Strona wskazała "CUK-1" - opłatę od środków spożywczych, zwana także potocznie opłatą cukrową. W dniu 21 października 2021 r. przedmiotowa nadwyżka podatku VAT za lipiec 2021 r. została zwrócona Skarżącej na rachunek bankowy. Dnia 22 października 2021 r. Strona zwróciła ww. kwotę uznając dokonany przelew za pomyłkę.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 14 października 2021 r. odmówił zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zobowiązań z tytułu opłaty cukrowej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem NUS Strona złożyła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wnosząc o uchylenie ww. rozstrzygnięcia i zaliczenie przedmiotowej nadpłaty na poczet zaległości oraz uznanie jej za zapłaconą w terminie.

Organ drugiej instancji rozpoznając zażalenie Strony nie zgodził się ze Spółką, utrzymując w mocy postanowienie NUS. W pierwszej kolejności DIAS odniósł się do kwestii terminowego uiszczenia zobowiązania z tytułu opłaty od środków spożywczych za lipiec 2021 r. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 183, ze zm., dalej: ustawa o zdrowiu publicznym) opłatę od środków spożywczych należało uiścić w terminie do 25 sierpnia 2021 r., natomiast zwrot podatku VAT w przedmiotowej sprawie przysługuje w terminie 60 dni i w tym okresie zwrot może podlegać weryfikacji. W konsekwencji, zdaniem organu podatkowego, na ostatni dzień terminu uiszczenia opłaty cukrowej zwrot podatku VAT nie był pewny.

Następnie DIAS stanął na stanowisku, zgodnie z którym opłata od środków spożywczych nie jest podatkiem, opłatą ani niepodatkową należnością budżetu państwa. W związku z powyższym w opinii organu, a odmiennie od Strony, do zaliczenia zwrotu podatku VAT na poczet opłaty cukrowej nie będą miały zastosowania wprost wszystkie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze. zm., dalej: Ordynacja podatkowa), a w szczególności art. 76 tej ustawy. Powyższy przepis reguluje zaliczanie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, którą nie jest opłata od środków spożywczych. Zdaniem organu podatkowego, gdyby przyjąć odmiennie, należałoby zastosować powyższy przepis wraz z konsekwencjami - nadpłaty są zaliczane na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności. Powyższe mogłoby narazić podatnika na konsekwencje w postaci opłaty dodatkowej, która jest sankcją za nieuiszczenie opłaty od środków spożywczych w ustawowym terminie.

Końcowo organ drugiej instancji odniósł się do zarzutu uniemożliwienia dochowania terminu do dokonania opłaty cukrowej poprzez odmowę zaliczenia nadpłaty przez NUS. DIAS podkreślił, że kwota nadpłaty nie mogła pokryć całości zobowiązania wynikającego z opłaty od środków spożywczych a w konsekwencji odmowa stwierdzenia nadpłaty nie wpłynęła na sytuację podatnika.

1.3. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, stwierdzając że narusza ono przepisy prawa materialnego. WSA zauważył, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że odpowiednie zastosowanie przepisu uzależnione jest od dwóch czynników: po pierwsze od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych przez przepis odsyłający odpowiedniego stosowania danej normy, a po drugie od przepisu, który ma być odpowiednio zastosowany.

W oparciu o powyższe Sąd wojewódzki odniósł się do szeregu okoliczności, które zdaniem Sądu świadczą o "podatkowym" charakterze opłaty od środków spożywczych. WSA ponownie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych, zbliżają ją do podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Co więcej treść formularza CUK-1 posługuje się terminem "podatek" oraz w pierwotnej wersji "podatnik". Decydującym czynnikiem jest według WSA brak wzajemnego świadczenia ze strony Skarbu Państwa, identycznie jak w przypadku podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią ustawy o zdrowiu publicznym niemal cały przychód pochodzący z opłaty od środków spożywczych kierowany jest do Narodowego Funduszu Zdrowia, który nie pozostaje w relacji z płatnikami.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ drugiej instancji, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: tj.:

- art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c) Ordynacji podatkowej – poprzez ich błędną wykładnię, której wynikiem było uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że opłata od środków spożywczych należy do kategorii, o których mowa w ww. przepisach Ordynacji podatkowej i uzasadnia zaliczenie nadpłaty podatku od towarów i usług na poczet zaległości z tytułu opłaty od środków spożywczych,

- art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez jego błędne zastosowanie na skutek wcześniejszej błędnej wykładni art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c) Ordynacji podatkowej i uznanie, że zawarte w ustawie o zdrowiu publicznym elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych, zbliżają ją do podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 12j ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym w związku z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne zastosowanie, będące wynikiem błędnej wykładni art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c) Ordynacji podatkowej i uznanie, że do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zakresie nadpłaty.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jednoznacznego wywodu prawnego zmierzającego do określenia w jakiej kategorii należności publicznoprawnych sytuuje Sąd opłatę od środków spożywczych, co przejawiło się w stwierdzeniu, że elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych, zbliżają ją do podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, co zdaniem organu, w kontekście wszystkich okoliczności sprawy, było niewystarczające do uznania możliwości stosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto DIAS zrzekł się rozprawy.

2.2. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 12j ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym w związku z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.

3.2. Należna na podstawie art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłata od wprowadzenia na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, ze zm.), tylko w znaczeniu potocznym może być traktowana jako "podatek". Wprawdzie elementy konstrukcyjne "zbliżają" ją do podatku, ale nie jest ona podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przyjętą w tym przepisie definicją, "Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej".

Opłata, o której mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym jest "publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym oraz bezzwrotnym świadczeniem pieniężnym", ale nie jest świadczeniem "na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy". Przesądza o tym treść art. 12c ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że zarówno opłata oraz dodatkowa opłata, o której mowa w art. 12i ust. 1 i 1a stanowią w wysokości 96,5 % przychód Narodowego Funduszu Zdrowia (pkt 1) i tylko w 3,5% dochód budżetu państwa, w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych (pkt 2).

3.3. Z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2025, poz. 1461) wynika, że Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Jest samodzielną i odrębną od Skarbu Państwa osobą prawną, nabywającą prawa i zaciągającą zobowiązania we własnym imieniu, która podlega rygorom prawa finansów publicznych.

Ponieważ całe świadczenie z tytułu opłaty od wprowadzanych na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów nie jest świadczeniem "na rzecz Skarbu Państwa", to nie został spełniony warunek uznania opłaty za podatek w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej (tak: Bojarski Adam, Opłata cukrowa. Komentarz do art. 12c, wyd. II. LEX/el 2025).

3.4. O tym, że konstrukcja opłaty naliczonej w związku z wprowadzeniem na rynek krajowy art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłaty od napojów z dodatkiem cukrów różni się od konstrukcji podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej przesądza także treść art. 12j ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że "do opłaty i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1 i 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.)". Gdyby opłata, o której mowa wyżej była "podatkiem" przepis ten byłby zbędny, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej stosowane byłyby bezpośrednio.

3.5. Sąd pierwszej instancji – odwołując się do orzecznictwa – trafnie zwrócił uwagę na to, że "odpowiednie stosowanie przepisów prawa" nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio (zob. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, z. 3, s. 367 i nast.).

"Odpowiednie stosowanie przepisów prawa" pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II GPS 6/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 516/09).

Niedopuszczalność "odpowiedniego" zastosowania danego przepisu może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2000 r., sygn. akt III CZP 4/00, opublikowana: OSNC z 2001 r., nr 4, poz. 57).

3.6. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że z uwagi na brak przepisów odnoszących się do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty od środków spożywczych można co do zasady na podstawie art. 12j ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym stosować "odpowiednio" unormowane w Rozdziale 9 Ordynacji podatkowej przepisy o nadpłacie jednakże z uwzględnieniem charakteru tej instytucji prawnej.

W rezultacie za "nadpłatę" można uważać kwotę nadpłaconej lub nienależnie zapłaconej opłaty (art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) i zobowiązany może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 Ordynacji podatkowej). Jeśli podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty uiścił ją w wysokości nienależnej powstała nadpłata podlega zwrotowi lub podlega zaliczeniu na poczet zaległości w tej opłacie (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej).

3.7. Charakter opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym sprzeciwia się jednak "odpowiedniemu" stosowaniu art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej do sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, tj. do zaliczenia na jej poczet wykazanej w deklaracji VAT – 7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT).

Pozostawiając bowiem na uboczu to, że opłata nie jest podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, gdyż tylko 3,5 % trafia do Skarbu Państwa, należy mieć na uwadze, że wnioskowane przez Skarżącą zaliczenie nie dotyczy "nadpłaty podatku" lecz "zwrotu podatku", przez który art. 3 ust. 7 Ordynacji podatkowej rozumie "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego".

3.8. Zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w myśl art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1 – 3 i 5 oraz § 2 Ordynacji podatkowej.

Z art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że wskazane wyżej przepisy stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej.

3.9. Przedstawione wyżej regulacje oznaczają, że "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług" nie jest "nadpłatą", gdyż w przypadku zaliczenia zwrotu na poczet zaległości podatkowych, art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej stosuje się "odpowiednio".

W rezultacie, gdyby przyjąć, że "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług" może być zaliczony na poczet opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty od środków spożywczych "odpowiednie stosowanie" byłoby podwójne: na podstawie art. 12j ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym należałoby najpierw "odpowiednio" stosować przepisy Ordynacji podatkowej o nadpłacie w podatku, a następnie – na podstawie art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej – "odpowiednio" zastosować przepisy "art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 77b i art. 80".

W świetle powyższych uwag zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że obowiązujący stan prawny nie daje podstaw do zaliczenia na poczet opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym wykazanej w deklaracji VAT – 7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT).

3.10. Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i – rozpoznając skargę – oddalił ją na podstawie art. 151 tej ustawy.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Ryszard Pęk Artur Mudrecki

sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA

jeszcze 1795 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo