Wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2026, sygn. I FSK 1189/26

Przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.)

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18.05.2004 r., FZ 65/04, LEX nr 1405435, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.)

Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczył się do wskazania na znaczą wysokość zobowiązań podatkowych. Nie wskazał jednak żadnych konkretnych okoliczności, do których doprowadziłoby zapłacenie przez niego określonych przez organ zobowiązań podatkowych. Skarżący nie wskazał żadnych dowodów na swoją aktualną sytuacje finansową, które potwierdzałyby znaczną szkodę, i które mogłyby doprowadzić do nienaprawialnych skutków takich jak zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez Skarżącego jedynego źródła utrzymania, w razie wykonania zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 i § 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Organów.

Sędzia NSA

Sylwester Golec