Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 2 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 284/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G.B. (dalej: "Podatnik", "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: "Organ drugiej instancji", "Dyrektor IAS") z 15 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od VIII 2013 r. do VII 2014 r.
1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
Decyzją z 26 lipca 2017 r. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu określił Podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od sierpnia 2013 r. do lipca 2014 r.
Organ drugiej instancji decyzją z 3 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z 26 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu postanowieniem z 19 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 200/19 odrzucił skargę.
W związku z wnioskiem Skarżącego z 9 stycznia 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IAS z 3 stycznia 2019 r. Organ drugiej instancji postanowieniem z 30 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie w sprawie. W toku postępowania wznowieniowego Organ włączył do akt sprawy wznowieniowej dokumenty niewłączone uprzednio do akt postępowania podatkowego i umożliwił Podatnikowi zapoznanie się z nimi.
Decyzją z 8 września 2020 r. Dyrektor IAS odmówił uchylenia w całości ww. decyzji ostatecznej z 3 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie w sprawie nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "o.p."), gdyż orzeczenie TSUE nie ma wpływu na treść wydanej decyzji. Podniósł, że w jego ocenie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w jego trakcie zgromadzono w sposób prawidłowy pełny materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, z którym to materiałem dowodowym strona miała możliwość zapoznania się.
Decyzją z 15 stycznia 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy własną decyzję z 8 września 2020 r.
1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę Skarżącego.
Sąd nie podzielił zdania Skarżącej, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której orzeczenie TSUE oddziałuje na decyzję w sposób, który wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy od przyjętego w decyzji ostatecznej.
Zdaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu został zgromadzony obszerny materiał dowodowy, z którym Skarżący miał możliwość zapoznawania się na każdym jego etapie, zgodnie z art. 178 o.p. Podkreślił, że na gruncie o.p. Stronie przysługuje nie tylko prawo do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, ale ustawa nakłada na organy podatkowe również obowiązek zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 123 § 1 i art. 200). Sąd podkreślił, że prawo Strony w tym zakresie nie zostało ograniczone. Natomiast Skarżący z przysługującego mu prawa do wypowiedzenia się nie skorzystał. Nie formułował również żadnych wniosków dowodowych ani żądań co do dowodów, którym by w tamtym postepowaniu odmówiono albo je pominięto.
Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania, którego charakter ograniczony jest tylko do przesłanek wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie jest powtórnym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, lecz badaniem, czy istnieje przesłanka wznowienia oraz czy jest ona na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Postępowanie wznowieniowe nie może zatem służyć kolejnej weryfikacji całości zgromadzonego materiału dowodowego i postępowania organów. W związku z tym Sąd zauważył, że ewentualne wnioski, zarzuty i uwagi dot. sposobu i zakresu prowadzenia postępowania dowodowego strona mogła podnosić na etapie postepowania prowadzonego w trybie zwyczajnym. Natomiast w ramach wznowionego postępowania badane są enumeratywnie wskazane wady procesu lub decyzji. I tylko w takim zakresie prowadzone jest postępowanie wznowione, a następnie dokonywana jest sądowa kontrola kończącego je rozstrzygnięcia. W tym przypadku przedmiotem badania była wada opisana w art. 240 § 1 pkt. 11 o.p.
Sąd podniósł, że Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału we wznowionym postepowaniu, w tym do zapoznania się z ww. dowodami oraz wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego. Skarżący nie wskazał jaki wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją ostateczną wydaną w zwyczajnym trybie, miało niedołączenie ww. dowodów do akt sprawy na etapie zwykłego toku postępowania. Jedyny zarzut strony odnosi się do tego, że ww. dowodów w aktach sprawy nie było, a mimo tego organ odniósł się do nich w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dyrektor IAS, po przeprowadzeniu ww. postępowania, nie stwierdziwszy istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 11 o.p., na mocy art. 245 § 1 pkt 2 odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji w całości. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności wydaną decyzją organ nie naruszył art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Skarżona decyzja nie narusza również art. 121 § 1 i art. 123 § 1 o.p. Postępowanie wznowione zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy. Sąd uznał za prawidłową ocenę Dyrektora IAS, że wyrok TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie miał wpływu na treść wydanej decyzji ostatecznej.