Wyrok NSA z dnia 23 października 2025, sygn. I FSK 1224/25

Decyzją z dnia 12 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 czerwca 2021r. sygn. akt I SA/Gd 505/21 oddalił skargę na powyższą decyzję Dyrektora.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r. sygn. akt I FSK 2068/21 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wskazano, że trafny jest zarzut naruszenia art. 112c ustawy o VAT w kontekście uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2023 r., I FPS 1/23.

Decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na wygaśnięcie decyzji Naczelnika z dnia 7 września 2020 r. (w dniu 23 lipca 2021 r. została bowiem wydana decyzja wymiarowa).

4.3. Pismem z 27 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej z 7 września 2020 r. po uprzednim rozstrzygnięciu zawartego w piśmie wniosku o stwierdzenie nieważności lub wznowienie postępowania. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja o odmowie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.

4.4. Spór odnośnie dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w niniejszej sprawie koncentruje się wokół dwóch zagadnień. Po pierwsze, czy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 7 września 2020 r. ma przymiot ostateczności. Po drugie, czy dopuszczalny jest tryb nadzwyczajny w stosunku do decyzji zabezpieczającej, która wygasła z mocy prawa.

4.5. Ustawową definicję decyzji ostatecznej przewiduje art. 128 zd. 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Zasada trwałości decyzji ostatecznych przewiduje, że tego typu decyzje mogą być wzruszone wyłącznie w trybach nadzwyczajnych. Powszechnie przyjmuje się, że decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Decyzje wydane przez organ pierwszej instancji mają przymiot decyzji ostatecznej nie tylko, gdy w ustawowym terminie nie zostanie wniesione odwołanie. Także dotyczy to sytuacji, gdy zostanie wniesione odwołanie, a nie dojdzie do jego merytorycznego rozpoznania przez organ odwoławczy. Ma to miejsce, gdy decyzja została zaskarżona, ale odwołaniu strony nie nadano biegu z przyczyn określonych w art. 228 § 1 o.p. Tak samo należy traktować przypadek, gdy organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze na podstawie art. 233 § 3 o.p.

W niniejszej sprawie decyzja o zabezpieczeniu wygasła na podstawie art. 33a § 1 o.p. Wygaśnięcie decyzji oznacza, że ten akt nie może zostać zaskarżony odwołaniem. W przypadku wcześniejszego zainicjowania postępowania odwoławczego podlega ono umorzeniu. W tym kontekście nie budzi żadnych wątpliwości, że jedyna merytoryczna decyzja wydana w toku postępowania o zabezpieczenie zobowiązań podatkowych, a mianowicie decyzja organu pierwszej instancji, posiada przymiot ostateczności. W odniesieniu do tych decyzji nie możliwa jest bowiem kontrola instancyjna w drodze odwołania. Oceny tej nie zmienia fakt, że skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji, skoro postępowanie odwoławcze okazało się bezprzedmiotowe. Stanowisko odmienne prezentowane przez organ podatkowy jest nie do zaakceptowania. Skarżąca byłaby pozbawiona możliwości kontroli decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji, dotyczącej zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Nie mogłaby bowiem wnieść odwołania, a wniesione wcześniej odwołanie uznano by za bezprzedmiotowe. Podmiot ten, przyjmując wykładnię prezentowaną przez organ, nie mógłby też inicjować postępowań nadzwyczajnych zmierzających do weryfikacji tej decyzji. Kontrola sądowa decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze nie chroniłaby praw strony. Powyższa decyzja nie odnosi się bowiem do meritum. Dotyczy ona tylko okoliczności stanowiących przesłankę wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu.

Należy więc stwierdzić, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 7 grudnia 2020 r. jest decyzją ostateczną.

4.6. Odnosząc się do drugiej spornej kwestii, a mianowicie dopuszczalności wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Pogląd ten jest oparty na wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 19 grudnia 2017 r., II FSK 1258/14. Należy podkreślić, że decyzja o zabezpieczeniu wywołuje szereg skutków prawnych także i po jej wygaśnięciu. Świadczy o tym treść art. 33a § 2 o.p. Przepis ten stanowi, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym zajęcie zabezpieczające, po spełnieniu warunków przewidzianych w ustawie egzekucyjnej, przekształca się w zajęcie egzekucyjne. W konsekwencji dochodzi do wydłużenia terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z tych też względów strona musi mieć możliwość prawnej weryfikacji decyzji o zabezpieczeniu w trybie nadzwyczajnym.

4.7. Z powyższych względów należy uznać zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej za bezzasadny. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.

4.8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej spółki określono na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).

Adam Nita Ryszard Pęk Arkadiusz Cudak