Uzasadnienie
1. Skarga kasacyjna.
1.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 20 maja 2022 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2022 r., III SA/Wa 1809/21. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 lutego 2021 r.
1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu:
1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 42b ust. 5 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931; zwanej dalej również: ustawa o PTU) poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie polegającej na uznaniu, że opisana we wniosku dostawa książki wraz z repliką odznaczenia stanowi świadczenie kompleksowe, podczas gdy dokładna analiza charakteru poszczególnych dostaw, w tym funkcji poszczególnych towarów prowadzą do wniosku przeciwnego;
2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w powiązaniu z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) poprzez sporządzenie niepełnego i wzajemnie sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a więc w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim:
- nie określenie na czym, w ocenie Sądu, polega ścisły związek gospodarczy poszczególnych świadczeń;
- nie odniesienie się do szerokiej argumentacji organu w zakresie istotnych cech i funkcji poszczególnych świadczeń;
- zawarcie w uzasadnieniu wzajemnie wykluczających się stwierdzeń dotyczących oznaczenia głównego i pomocniczego świadczenia, skutkiem czego organ nie ma pewności, co do konieczności podjęcia właściwych działań;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów, mimo że do takiego naruszenia nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji zamiast oddalenia skargi.
1.3. Wskazując na powyższe, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
2. Odpowiedź na skargę kasacyjną.
E. S.A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
4.1. Na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 42b ust. 5 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o PTU. W ocenie Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie polegającej na uznaniu, że opisana we wniosku dostawa książki wraz z repliką odznaczenia stanowi świadczenie kompleksowe, podczas gdy dokładna analiza charakteru poszczególnych dostaw, w tym funkcji poszczególnych towarów prowadzą do wniosku przeciwnego.
4.2. Wbrew stwierdzeniom organu, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
4.3. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że wobec braku zdefiniowania pojęcia świadczeń kompleksowych w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: dyrektywa 112) i w ustawie o PTU, szczególną rolę w kształtowaniu się pojęcia świadczeń kompleksowych odegrało orzecznictwo TSUE, wskazujące na gruncie konkretnych przypadków pewne kryteria, które mogą być pomocne przy identyfikowaniu tego typu świadczeń. W rezultacie stwierdzić należy, że w świetle dorobku orzeczniczego TSUE świadczenie kompleksowe występuje wówczas, gdy co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ścisłe związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (wyroki TSUE z dnia 16 lipca 2015 r., C-584/13 Mapfre; z dnia 13 marca 2014 r., C-464/12, ATP PensionService A/S; z dnia 27 września 2012 r., C-392/11, Field Fisher Waterhause).