Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 20 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 818/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. sp. z o.o. w T. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z 29 sierpnia 2024 r. w przedmiocie określenia oraz zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za miesiące maj-grudzień 2023 r. (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku przywołał brzmienie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) oraz odwołał się do doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie sytuacji, które mogłyby uzasadniać wydanie decyzji zabezpieczającej wobec dłużnika, a ponadto podkreślił, że organy podatkowe nie są zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz do jego uprawdopodobnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że obawę niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego organ odwoławczy uzasadniał nie tylko tym, że Skarżąca przyjmowała tzw. "puste faktury", ale także tym, że kwoty otrzymywane od odbiorców faktur przekazywała nie na rzecz swojego kontrahenta (S.), lecz na rzecz dwóch innych, powiązanych ze Skarżącą podmiotów. Sąd wskazał okoliczności związane z sytuacją finansową Spółki i jej stanem majątkowym, które dodatkowo wzmacniały obawę o niewykonanie zobowiązania podatkowego przez Stronę. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 o.p., ani nie uchybiono przepisom postępowania.
3. Skarga kasacyjna.
3.1. W skardze kasacyjnej Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), zarzuciła:
1. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w zakresie, w jakim przyjęto, że podatnik nie regulował należności na rzecz swojego głównego dostawcy S. sp. z o.o., podczas gdy podatnik na podstawie dyspozycji tej spółki przekazywał należności na rzecz podmiotów trzecich, względem których spółka S. sp. z o.o. pozostawała dłużnikiem;
2. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem istotnych dowodów w zakresie, w jakim przyjęto, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że podatnik uczestniczył w procederze wyłudzenia podatku VAT, a to pomimo że podatnik wywiązuje się w sposób rzetelny z obowiązków podatkowych i nie dał żadnych podstaw do przyjęcia, że podatku VAT nie uiści;
3. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że zachodzi obawa, iż podatnik nie wykona zobowiązania w podatku VAT, w sytuacji gdy jednocześnie organ podatkowy podnosi, że podatnik w ostatnich latach miał milionowe, rosnące przychody;
4. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że uprawdopodobnionym pozostaje, że podatnik uczestniczył w procederze – oszustwie podatkowym, w sytuacji gdy podatnik w sposób rynkowy nabywał towary w ilościach hurtowych, a następnie zbywał je do odbiorców detalicznych po naliczeniu marży, odpowiadającej rynkowym stawkom;
5. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia korzystanie przez podatnika z pośredników przy nabywaniu towaru, bez wnikliwego przeanalizowania czym zajmują się poszczególne podmioty, a w konsekwencji pominięcia faktu, że podmioty, od których podatnik nabywał styropian, uprzednio nabywały surowiec do jego produkcji, a następnie produkowały go i sprzedawały podatnikowi, zaś sam podatnik nie zajmuje się produkcją styropianu, a jedynie jego sprzedażą;
6. naruszenie prawa – przepisu postępowania mającego wpływ na treść decyzji, a to art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że na podejrzenie uczestnictwa podmiotu w procederze oszustwa podatkowego, a to z uwagi na fakt powiązań osobowych podatnika i podmiotów, od których nabywa on produkt, z pominięciem faktu, że każdy z tych podmiotów wykonuje inny przedmiot działalności, a to jeden z podmiotów nabywa surowiec i go sprzedaje w ilościach hurtowych, kolejny nabywa surowiec i produkuje z niego gotowy produkt, zaś podatnik nabywał w hurtowej ilości gotowy produkt, który zbywał dalej do odbiorców końcowych, a w konsekwencji powiązania osobowe nie mają tu nic do rzeczy;