Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydał wyrok z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 231/22, w którym oddalił skargę wniesioną przez S. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 28 stycznia 2022 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. M. (dalej: "strona" lub "skarżący"), który zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - poprzez oddalenie skargi w związku z brakiem stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w związku z brakiem stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651, dalej: "Ordynacja podatkowa") przez jego błędną wykładnię i brak przywrócenia terminu pomimo wystąpienia przesłanek ustawowych,
3) art. 151 p.p.s.a. w związku oddaleniem skargi i brakiem uchylenia zaskarżonych decyzji,
2. przepisów prawa materialnego, a to:
1) art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19") - poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy,
2) art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2021 r. poz. 737 ze zm., dalej: "ustawa o szczególnych instrumentach wsparcia") przez jego błędną wykładnię i brak zastosowania do sprawy,
3) art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez brak jego zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie zaskarżonym postanowieniem (nazwanym przez skarżącego błędnie decyzją) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 31 marca 2020 r.
Decyzja organu pierwszej instancji została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres: ul. [...], [...] i doręczona stronie w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej.
Pismem z 3 listopada 2021 r. skarżący złożył odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku wskazał on, że o wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dowiedział się 28 października 2021 r., w trakcie zapoznawania z aktami postępowania karnoskarbowego. Podniósł, że okolicznością usprawiedliwiającą niedochowanie terminu do wniesienia odwołania był brak wiedzy odnośnie awizowania przesyłki zawierającej w/w decyzję, ponieważ nie przebywa stale pod ww. adresem od 20 lat. Skarżący podał, że jego aktywność zawodowa koncentruje się w K. oraz w pozostałej części kraju i w K. mieści się jego faktyczne miejsce zamieszkania. Podniósł, że procedura doręczenia decyzji i następnie uznanie fikcji jej doręczenia miała miejsce w czasie obowiązywania stanu epidemii, z którym wiązał się zakaz przemieszczania. W związku z tym skarżący nie mógł "kontrolować" zawartości skrzynki pocztowej w K. Ponadto wskazał, że ustawodawca uznając zagrożenie, niedogodności i utrudnienia, związane z załatwianiem spraw urzędowych w trakcie stanu epidemii, jak i wprowadzone w związku z tym ograniczenia, przewidział szereg regulacji prawnych mających stanowić ochronę praw obywatelskich, w tym procesowych, tj. art. 15zzs ust. 1 pkt 7 oraz art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 oraz art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia.
Postanowieniem z 31 grudnia 2021 r., organ podatkowy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej opisanej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego na adres podany jako adres zamieszkania i do korespondencji, widniejący zarówno w systemie POLTAX, SerCE oraz Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - z dniem 16 kwietnia 2022 r. (w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej). Ponadto wskazano, że na mocy art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy COVID-19, w brzmieniu obowiązującym od 31 marca do 15 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 bieg terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji nie rozpoczął się, a następnie w myśl art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.), rozpoczął się z 24 maja 2020 r. i biegł do 8 czerwca 2020 r. Informacja w tym zakresie została skierowana do skarżącego przez Naczelnika w piśmie z 29 maja 2020 r., przesłanym na adres: ul. [...], [...]. Przedmiotowe pismo pomimo dwukrotnego awizowania nie zostało podjęte. Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. zostało nadane w placówce pocztowej operatora 4 listopada 2021 r. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, nie budzi wątpliwości, że odwołanie zostało wniesione po terminie wskazanym w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.