2.9. Sąd pierwszej instancji argumentował, że wskazówkę w zakresie wykładni art. 90 ust. 6 ustawy o VAT stanowi teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18, zgodnie z którą pomocnicze transakcje finansowe w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, to transakcje, które:
1) nie są wykonywane jako element podstawowej działalności gospodarczej podatnika,
2) nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu,
3) nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika.
2.10. W świetle powołanych orzeczeń Sąd pierwszej instancji przyjął, że transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, to transakcje, które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu. Kryterium ukształtowanym przez orzecznictwo Trybunału jest warunek, aby nie mogły być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli zatem, działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być uznane za pomocnicze będą takie, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności. Jeśli okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji, jako element prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje takie nie są pomocnicze.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pogląd taki znalazł wyraz również w literaturze przedmiotu, gdzie podnosi się, że pojęcie "sporadyczne" powinno być rozumiane jako odnoszące się do działalności niemającej charakteru podstawowej działalności podatnika ani też stałej działalności drugorzędnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1494/18 i powołany tam T. Michalik: VAT. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 1087, pkt 35).
2.11. W podanym wyżej kontekście Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że z opisu sprawy przedstawionego przez skarżącego wynika, że zamierza on zbyć nieruchomości i ruchomości zakładu transportu i spedycji obejmującego składniki majątkowe w postaci działek nr: [...] zabudowanych budynkami i budowlami. Jego zamiarem jest zbycie całego majątku w jednym postępowaniu przetargowym, przy założeniu, że kupujący nabywa wszystko: cały kompleks zakładu transportu i spedycji, a nie tylko wybrane działki. Opisane przez skarżącego składniki majątku nie stanowią organizacyjnie i finansowo wyodrębnionego zespołu składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych. Stanowią one funkcjonujące odrębnie składniki majątku w tym wydzierżawiane, użytkowane na potrzeby własne lub nieużytkowane. Przedmiotem dostawy będą poszczególne składniki majątkowe niestanowiące jego zorganizowanej części w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Przyjął więc, że planowane zbycie opisanych nieruchomości zabudowanych budynkami i budowlami oraz ruchomości nie będzie stanowiło transakcji wyłączonej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 1, a transakcja ta stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Skarżąca nie kwestionowała tych ustaleń organu.
2.12. Sąd pierwszej instancji, w nawiązaniu do argumentacji, w której skarżący podkreślał, że w strukturze sprzedaży główną pozycję stanowi sprzedaż drewna i innych produktów pochodzących z lasu i że sprzedaż nieruchomości nie stanowi stałego i niezbędnego elementu wbudowanego w jego funkcjonowanie oraz w której powoływał się na § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe (Dz. U. z 1994 r. Nr 134, poz. 692), zwrócił uwagę na to, że z opisu zdarzenia przyszłego wynikało, że nieruchomości, co do których planowana jest sprzedaż, były poczynając od 1999 r. do 2019 r. (tj. do daty ich przejęcia przez skarżącego) przedmiotem umowy dzierżawy na rzecz podmiotu, który uległ likwidacji (na podstawie zarządzenia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 21 grudnia 2018 r.).
Niezależnie od tego skarżący podał, że w latach 2000-2015 dokonywał sprzedaży nieruchomości (w tym w przeważającej mierze o charakterze mieszkalnym). Z uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynikało, że w latach 2000-2003 były to 54 transakcje, w latach 2004 – 2006: 79 transakcji, a w latach 2007 – 2015: 15 transakcji, przy czym – jak podkreślił skarżący – od 2015 r. nie dokonał żadnej sprzedaży nieruchomości.
2.13. Sąd pierwszej instancji zauważył, że na przestrzeni lat (w odniesieniu do omawianych nieruchomości od 1999 r.) skarżący dokonywał regularnie obrotu nieruchomościami. Obrót nieruchomościami to nie tylko ich sprzedaż, ale także najem, użyczenie, czy dzierżawa, wówczas obrót sprowadza się do przekazania praw i obowiązków na określony, lub nieokreślony czas, drugiej stronie umowy. Prowadzona przez skarżącego działalność w zakresie obrotu nieruchomościami nie może zatem być uznana za czynność uboczną, bądź incydentalną, skoro efektem zawarcia umowy dzierżawy było uzyskiwanie regularnego przychodu. Stanowiła ona dodatkowy, stały rodzaj prowadzonej działalności, który stał się źródłem uzyskiwania przychodów. Wprawdzie skarżący obecnie zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości, które są dla niego zbędne i generują koszty, co jest oczywiste z punktu widzenia racjonalnego przedsiębiorcy, lecz także obecnie uzyskuje przychody z tytułu dzierżawy tych nieruchomości.
2.14. W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczności faktyczne opisane we wniosku o wydanie interpretacji, wskazują, że wydzierżawianie, a także sprzedaż przez skarżącego gruntów stanowi stały, choć nie główny element jego działalności. Skoro uzyskuje przychody w związku z zawarciem umów dzierżawy nieruchomości (a także uzyskiwał je w przeszłości), które następnie będą przedmiotem umowy sprzedaży, to stanowi to stałe uzupełnienie codziennej działalności związanej z gospodarką leśną. Inaczej mówiąc stanowią jego stałą działalność, lecz o charakterze drugorzędnym. Czynności te nie mogą być więc uznane za pomocnicze w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b dyrektywy 2006/112/WE i art. 90 ust. 6 ustawy o VAT. Zatem nie doszło do naruszenia przez organ interpretacyjny tych przepisów.
2.15. Sąd pierwszej instancji, oceniając zarzuty skargi polegające na naruszeniu art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14b § 1 i 3 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa), zgodził się z organem interpretacyjnym, że nie dokonał on zmian w ocenianym stanie faktycznym. W konsekwencji stwierdził, że w zaskarżonej interpretacji prawidłowo przyjęto, że skarżący powinien uwzględnić obrót z planowanej sprzedaży nieruchomości w kalkulacji współczynnika określonego w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Zatem i te przepisy nie zostały naruszone, a zarzut naruszenia art. 90 ust. 2 tej ustawy okazał się chybiony.
2.16. W ocenie Sądu pierwszej instancji nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia art. 121 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej. Organ interpretacyjny przeprowadził prawidłową wykładnię art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, który był istotny z punktu widzenia zagadnień prawnych formułowanych przez skarżącego i nie miał obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do jego uprawnień należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji. Odmienny wynik wykładni prawa, od podanej przez skarżącego, nie przesądza o naruszeniu art. 120 Ordynacji podatkowej przez organ interpretacyjny.
3. Skarga kasacyjna.
3.1. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie zaskarżonej interpretacji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym o kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przypisanych.
3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
3.2.1. naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 146 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przez oddalenie skargi, gdyż powinna ona być uwzględniona, ponieważ organ interpretacyjny wydał interpretację w oparciu o błędną analizę elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację, a Sąd pierwszej instancji powielił tę błędną ocenę, w następujący poniższy sposób:
a) pominięcie treści ustawy o lasach, której przepisy ustawowo wyznaczają cele działania Lasów Państwowych (co za tym idzie cele działania skarżącego), a które to cele, w korelacji z innymi przepisami ustawy o VAT, uzasadniają pogląd, że skarżący sprzedając nieruchomości robi to ewidentnie, jako czynności pomocnicze, używając języka z art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT;
b) błędne podciągnięcie samego faktu przypisania sprzedaży nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, co nie jest dziwne skoro Lasy Państwowe i jego jednostki organizacyjne (w tym skarżący) takową wykonują, dla wyciągnięcia wniosku, że to oznacza automatycznie, że transakcje sprzedaży nieruchomości nie mogą być w takim przypadku uznane za wykonywane sporadycznie i to bez względu na ich wartość i liczbę; to teza całkowicie błędna ponieważ w zasadzie każda transakcja dokonana przez skarżącego jest dokonywana w ramach działalności gospodarczej, ale to nie oznacza, że w związku z tym każdej transakcji można przypisać cechę stałości i powtarzalności (co wyklucza jej pomocniczy charakter);
c) mylne uznanie, że w zarysowanych realiach stanu faktycznego sprawy sprzedaż nieruchomości powinna być uznana za dokonywaną regularnie i w sposób stały, zwłaszcza biorąc pod uwagę niepewność wystąpienia transakcji zbycia, bo ustawa o lasach jest tutaj dużą przeszkodą dla takiego zbycia;
d) błędne uznanie, w kontekście regulacji z ustawa o lasach, że uzyskiwanie przychodów z dzierżawy sprzedawanych potem nieruchomości dowodzi prowadzeniu takiej działalności (handlu nieruchomościami), jako stałej działalności przez skarżącego;
e) pominięcie aspektu zbędności sprzedawanych nieruchomości, co znowu dowodzi pomocniczego charakteru tych transakcji;
f) niezauważenie systemowo, że skoro nawet sprzedaż środków trwałych (art. 90 ust. 5 ustawy o VAT) nie wchodzi do wyliczenia wskaźnika proporcji w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, a to przypadek podobny do objętego interpretacją, a może być środków trwałych zbywanych dużo, to tym bardziej powinien to być ten rozpatrywany przypadek.
3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: błędną wykładnię art. 90 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT w powiązaniu z art. 174 ust. 2 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, polegającą na przyjęciu, że sprzedaż przez skarżącego nieruchomości w opisanym stanie faktycznym nie stanowi transakcji o charakterze pomocniczym, wymienionej w art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, a co za tym idzie powinna być uwzględniana w proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprzedaż nieruchomości ewidentnie powinna być uznana za transakcję pomocniczą, pozostającą bez wpływu na proporcję sprzedaży wskazaną w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
3.4. Organ interpretacyjny złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji nie narusza przepisów wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej.
4.2. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa w pierwszej kolejności, że nie mogła doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku argumentacja skargi kasacyjnej, w której obszernie odwoływano się do przepisów ustawy o lasach, która reguluje przedmiot i zasady działania skarżącego, jako jednostki organizacyjnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.
Na gruncie podatku od towarów i usług użytym w przepisach normujących ten podatek pojęciom przypisuje się zasadniczo autonomiczne znaczenie, swoiste dla tego podatku, a tym samym oderwane od ich rozumienia w ujęciu prawodawstwa krajowego. Wynika to z harmonizacji tego podatku na terytorium Unii Europejskiej, czego konsekwencją jest konieczność jednolitego rozumienia pojęć VAT na całym obszarze państw członkowskich. Wymaga to – przy ich definiowaniu – szerszego uwzględniania kryteriów ekonomicznych, jako bardziej uniwersalnych, przy jednoczesnym wykorzystywaniu cywilistycznego unormowania danego terminu w prawie krajowym, jedynie w zakresie w jakim nie będzie ono pozostawało w sprzeczności dla ustalenia zakresu i znaczenia tego pojęcia z uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy uregulowanie dyrektywy (ustawy), w którym zostało użyte. Zatem przy interpretacji pojęć użytych w ustawie o podatku od towarów i usług decydujące znaczenie ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności opodatkowanej, a nie jego definicja w prawie krajowym, które w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest inne (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 marca 2015 r., sygn. sygn. akt I FSK 2174/13, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
W podanym wyżej kontekście pozbawiona znaczenia prawnego była argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której zarzucono Sądowi pierwszej instancji , że "(..) całkowicie odrzucił przepisy ustawy o lasach" i że jest to "(...) kolosalny błąd, bo ustawa o lasach jest tutaj najważniejszym aktem prawnym, który przy okazji wyjaśnia istotę zbywania nieruchomości przez jednostki organizacyjne Lasów Państwowych (tutaj Nadleśnictwo), jako czynności pomocniczych, w ściśle określonych przypadkach" (str. 15 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
4.3. Chybione były podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powiązany z zarzutem naruszenia art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.
Art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Jak wielokrotnie wyjaśniono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia tego przepisu może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 oraz z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09; dostępne w CBOSA).
Odnosząc powyższe do zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, w tym co do zarzucanego w skardze naruszenia art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można skutecznie zwalczać prawidłowości stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
4.4. Nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej i do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej interpretacji podniesiony w pkt 3.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 90 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT w powiązaniu z art. 174 ust. 2 lit. b dyrektywy 2006/112/WE.
Stawiając ten zarzut pominięto brzmienie art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 174 ust. 2 lit. b dyrektywy 2006/112/WE. W obu tych przepisach mowa jest o tym, że "(...) przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości (...)". Istotne znaczenie ma to, że pojęcie to nie zostało ograniczone – jak uważał skarżący – do "obrotu ze zbycia nieruchomości".
Sąd pierwszej instancji, przeprowadzając wykładnię pojęcia "obrót uzyskany z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości", zasadnie przyjął, że "obrót nieruchomościami w rozumieniu tych przepisów to nie tylko ich sprzedaż, ale także najem, użyczenie, czy dzierżawa, gdyż wówczas obrót sprowadza się do przekazania praw i obowiązków na określony, lub nieokreślony czas, drugiej stronie umowy".
W tym kontekście Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na to, że nieruchomości, co do których planowana jest sprzedaż, były poczynając od 1999 r. do 2019 r. (tj. do daty ich przejęcia przez skarżącego), przedmiotem umowy dzierżawy przez skarżącego na rzecz podmiotu, który uległ likwidacji. Podkreślił, że zachodzi konieczność rozpatrywania warunków zastosowania art. 90 ust. 6 ustawy o VAT w kontekście całokształtu działalności gospodarczej podatnika, a nie jednego jej elementu jakim jest obecnie planowana sprzedaż kompleksu nieruchomości składającego się z zabudowanych działek gruntu i oceniając, czy planowana przez skarżącego transakcja sprzedaży nieruchomości będzie miała charakter pomocniczy, uwzględnić należy jego działalność w szerszym kontekście (str. 24 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
4.5. Dla oceny przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT nie ma żadnego znaczenia to, że "(...) Nadleśnictwo nie rozumie argumentacji WSA, o tym, że uzyskiwanie przychodów opodatkowanych podatkiem VAT z tytułu dzierżawy gruntów, które potem są sprzedawane ma dowodzić stałości działalności handlu nieruchomościami, gdyż dzierżawa a zbycie to dwie różne czynności prawne" (str. 18 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Przedstawione przez Sąd pierwszej instancji rozumienie art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 174 ust. 2 lit. b dyrektywy 2006/112/WE jest jasne. Użyte w treści obu przepisach pojęcie "obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości", nie ogranicza się tylko do obrotu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości.
Jeżeli okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji, jako element prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje takie nie są sporadyczne (pomocnicze) i to bez względu na ich wartość, jak i liczbę. Transakcjami, które nie mogą być uznane za sporadyczne (pomocnicze) będą takie, które z założenia mają być wykonywane, jako element prowadzonej działalności. Do takich transakcji nie należą transakcje polegające na długoletniej dzierżawie nieruchomości, a także na ich sprzedaży.
Dla oceny przyjętej przez Sąd pierwszej instancji nie ma doniosłego znaczenia to, że – jak argumentowano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - "(...) nie można wyczytać istnienie w Nadleśnictwie stałej działalności w zakresie handlu nieruchomościami" (str. 20 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Zdarzenia, które są zaplanowane jako stały element prowadzenia działalności gospodarczej (tu dzierżawa a następnie sprzedaż nieruchomości) nie spełniają kryteriów pozwalających uznać je za pomocnicze (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1797/16 i w wyroku z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1724/17; dostępne w CBOSA).
4.6. Z podanych wyżej powodów, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego opiera się na przepisie art. 204 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.
Arkadiusz Cudak Ryszard Pęk Adam Nita
sędzia NSA sędzia NSA sędzia WSA del.
-----------------------
14