Wyrok NSA z dnia 24 marca 2026, sygn. I FSK 1420/23

Nadto zdaniem Sądu, Dyrektor IAS nie przedstawił dowodów i chronologii czynności karnych procesowych w celu ustalenia czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało jedynie instrumentalnego charakteru, stosownie do wskazówek sformułowanych względem wymogów co do uzasadnienia decyzji zawartych w uchwale NSA z dnia 24 maja 2021r., sygn. akt I FPS 1/21.

4. Skarga kasacyjna i dalsze czynności procesowe.

4.1. W skardze kasacyjnej Dyrektor IAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

4.2. Dyrektor IAS zarzucił Sądowi naruszenie:

- w zakresie przepisów prawa procesowego

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez pominięcie w zaskarżonym wyroku istotnych okoliczności dotyczących zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych w uchylonej decyzji, wynikających z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy oraz w tej decyzji opisanych;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, a także art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. przez błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a organ odwoławczy powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w sytuacji, w której wszystkie aspekty z tym związane zostały ustalone i wyjaśnione, co znalazło również wyraz w uzasadnieniu uchylonej decyzji;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. przez zawarcie w zaskarżonym wyroku wskazań co do dalszego postępowania w sytuacji, w której uchylona decyzja zawiera wyczerpujące ustalenia dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych nią objętych;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 210 § 4 O.p. oraz uchwałą NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21 przez błędne rozstrzygnięcie sprawy w zakresie okoliczności związanych ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego i przyjęcie, że w uchylonej decyzji zabrakło wyczerpujących wyjaśnień dotyczących instrumentalnego wszczęcia tego postępowania podczas, gdy w decyzji zawarto wyczerpującą analizę przesłanek zastosowania przez organy podatkowe art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p., która prowadziła do wniosku, że nie było podstaw do przyjęcia, że działania organów miały na celu jedynie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

- w zakresie prawa materialnego

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych uchyloną decyzją w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie tej skargi, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zażądała przeprowadzenia rozprawy.

4.4. W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2026 r. Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej.

Dodatkowo, powołując się na art. 106 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., organ podatkowy złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci: pism Prokuratury Regionalnej w P. do Dyrektora IAS z dnia 11 września 2025 r. i z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. [...]; postanowienia Prokuratora Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. [...] o połączeniu postępowań celem łącznego prowadzenia [tj. połączenia śledztwa Prokuratury Regionalnej w G. o sygn. [...], która w dniu 13 maja 2016 r. przejęła do dalszego prowadzenia postępowanie Prokuratury Okręgowej w G. o sygn. [...], ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w P. o sygn. [...] - przyp. NSA].

4.5. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. oddalił powyższy wniosek dowodowy, jako niewymagający realizacji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano.

Podobnie w tym samym trybie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (vide uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

5.2. Skarga kasacyjna została więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). Badana w tych ramach okazała się zasadna.

5.2.1. Zasadniczy spór na etapie postępowania kasacyjnego koncentrował się na zagadnieniach procesowych związanych z realizacją kontroli sądowej i sposobem wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji wobec uznania za nieprawidłowe stanowiska organu podatkowego wyłącznie odnośnie do jednego zagadnienia, tj. rozważenia kwestii terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją z perspektywy przerwania (nierozpoczęcia) jego biegu w związku wszczęciem postępowania karnego skarbowego.

5.2.2. Autor skargi kasacyjnej zarzucił bowiem Sądowi naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi dotyczących sposobu wyrokowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uzasadnienia orzeczenia - art. 141 § 4 P.p.s.a., orzekania na podstawie akt sprawy i w jej granicach - art. 133 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a., w powiązaniu z przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi przedawnienia - art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p. i uzasadnienia decyzji podatkowej - art. 210 § 4 O.p., zaś w sferze prawa materialnego niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 w związku z art. 70c O.p. "w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym".

5.2.3. Zarzuty przedstawione w ramach podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. były zatem ze sobą powiązane, co uzasadniało ich łączne omówienie.

Odnotowana przy tym wymagało, że zastrzeżenia kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego były wtórne względem zarzutów ze sfery prawa procesowego oraz że nie dotyczyły one płaszczyzny ich wykładni, lecz niewłaściwego zastosowania.

Sąd pierwszej instancji - mimo, że w podstawie prawnej wyroku wskazał na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora IAS zasadniczo z przyczyn procesowych. Uznał bowiem, że organ podatkowy nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego na okoliczność przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. W ocenie tego Sądu, zgromadzone w sprawie dowody nie przekonywały, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i pozostawały do wyjaśnienia istotne okoliczności, które wpływały na ocenę przedawnienia spornych zobowiązań.

5.3. Wobec w ten sposób zidentyfikowanych zastrzeżeń kasacyjnych stwierdzić należało, że skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy.

W odniesieniu do obu wyłuszczonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów uchylenia decyzji Dyrektora IAS, a więc braków w zakresie wykazania związku między wszczętym postępowaniem karnym skarbowym a zobowiązaniami podatkowymi Spółki oraz deficytów argumentacyjnych w sferze wykazania braku instrumentalności wszczęcia tego postępowania, zapatrywania Sądu pierwszej instancji były bowiem nieprawidłowe. W ślad za tym jako wadliwe należało ocenić również stanowisko Sądu w zakresie wskazań co do dalszego postępowania skierowanych do organu podatkowego.

5.4. W kontekście podniesionej przez Sąd pierwszej instancji potrzeby szerszego nakreślenia w uzasadnieniu decyzji problematyki instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego stwierdzić należało, że motyw zaskarżonej decyzji (nota bene zrelacjonowany w stanie faktycznym uzasadnienia wydanego wyroku) odczytywany na tle treści znajdujących się w aktach sprawy dokumentów Prokuratury Okręgowej w G. z dnia 29 marca 2016 r. oraz z dnia 30 marca 2016 r., pozwalał uznać, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego i pozostawało w związku ze zobowiązaniami Spółki w podatku VAT za okresy rozliczeniowe objęte uchyloną decyzją.

Otóż, postanowieniem Prokuratury Okręgowej w G. z dnia 29 marca 2016 r., sygn. [...], wszczęto śledztwo w sprawie narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej w zakresie podatku VAT w okresie od 1 października 2015 r. do 29 marca 2016 r. przez zatajenie prawdy i wystawianie w sposób nierzetelny faktur VAT przez osoby prowadzące działalność pod firmami B. sp. z o.o. i inne, oraz podejmowania w tym samym okresie mających na celu udaremnienie ujawnienia i stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków pieniężnych pochodzących z oszustw podatkowych.

Z uzasadnienia tego postanowienia prokuratorskiego wynikało, że impulsem do wszczęcia śledztwa były materiały zgromadzone i przekazane w dniu 29 marca 2016 r. przez Centralne Biuro Śledcze Policji Zarząd w G. (dalej: CBŚP w G.), a dotyczące między innymi wystawiania fikcyjnych faktur VAT służących oszustwom podatkowym na dużą skalę w obszarze nielegalnego obrotu olejem rzepakowym.

Z kolei zgodnie z zarządzeniem Prokuratury Okręgowej w G. z dnia 29 marca 2016 r., sygn.. [...], śledztwo w całości powierzono CBŚP w G..

Zatem na tle przywołanych dokumentów uprawniona była konstatacja, że wszczęcie śledztwa, jak i powierzenie jego prowadzenia miało bezpośrednio na celu realizację ścigania karnego sprawców, a nie wyłącznie uzyskanie efektu zawieszenia (nierozpoczęcia) biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją.

W analizowanym tu przypadku ważkie pozostawało, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego zostało zainicjowane przez niezależny od organów podatkowych podmiot - prokuraturę i to z zawiadomienia CBŚP w G. i jeszcze w 2016 r. Miało to więc miejsce w zasadzie na "bieżąco" - jeśli uwzględni się, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja Dyrektora IAS dotyczyła podatku VAT za poszczególne miesiące od października 2015 r. do marca 2016 r. - a nie w czasie, który bezpośrednio poprzedzałby upływ podanego wcześniej nominalnego/ podstawowego terminu przedawnienia (kiedy może pojawić się problem instrumentalnego wykorzystania tego rodzaju późnego wszczęcia).

W okolicznościach sprawy podatkowej to właśnie wszczęcie śledztwa (sprawy karnej skarbowej przez zewnętrzne organy ścigania) spowodowało wszczęcie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. w dniu 20 maja 2016 r. podatkowego postępowania kontrolnego, a nie na odwrót.

W zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS wprost podano, że o wszczęcie postępowania kontrolnego przez organ kontroli skarbowej zwróciła się właśnie Prokuratura Okręgowa w G. na podstawie wniosku z dnia 13 kwietnia 2016 r., nadzorująca postępowanie przygotowawcze [powierzone CBŚP w G.] w wyżej wymienionej sprawie o sygn.. [...] (zob. s. 5 zaskarżonej decyzji).

Powyższe okoliczności zostały zatem nienależycie rozważone i ocenione przez Sąd pierwszej instancji.

Trafnie autor skargi kasacyjnej podkreślił, że uchwała NSA o sygn. akt I FPS 1/21 dotyczy zasadniczo "przypadków wątpliwych". W podanych powyżej uwarunkowaniach faktycznych niniejsza sprawa nie mogła i nie powinna być plasowana do kategorii "przypadków wątpliwych". W rezultacie zgodzić się trzeba było z przedstawionym w skardze kasacyjnej stanowiskiem, że wskazania co do dalszego postępowania przed organami podatkowymi, podane w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nieuprawnione.

Innymi słowy, nie miał racji Sąd pierwszej instancji oczekując od Dyrektora IAS szerszego umotywowania decyzji. Zbędna bowiem w tej sytuacji była potrzeba wykazania chronologii (przebiegu) śledztwa w celu realizacji wskazań uchwałodawczych w sprawie o sygn. akt I FPS 1/21 odnośnie do wymogu przedstawienia przez organy podatkowe szerszych motywów wykluczających instrumentalność wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

5.5. W świetle przyjętej przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładni przepisów art. 70 § 6 pkt 1 w związku z § 1 i art. 70c O.p. oraz własnych ocen tego Sądu na temat treści zawiadomień realizowanych w trybie art. 70c O.p. (a więc jako niebudzących zastrzeżeń zawiadomień zrealizowanych przez Naczelnika US w piśmie z dnia 15 października 2020 r. oraz Naczelnika UCS w piśmie z dnia 6 listopada 2020 r.), jak również niepodważanej kasacyjnie daty wszczęcia postępowania karnego skarbowego [1 sierpnia 2016 r. jako wynikającej z postanowienia prokuratorskiego z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. [...]], uznać należało, że zaskarżony wyrok był wadliwy także w tym w zakresie, w jakim oczekiwał dalej idących ustaleń dowodowych w sferze wykazania ziszczenia się skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Odmiennie niż stwierdził to Sąd, w aktach sprawy którymi dysponował w momencie wyrokowania, nie brakowało dokumentu świadczącego o połączeniu (de facto mającego potwierdzać związek przedmiotowo-podmiotowy) postępowania wszczętego przez Prokuraturę Okręgową w G., w którym Spółka została wprost wymieniona, ze śledztwem Prokuratury Regionalnej w P. o sygn. [...].

O ile istotnie z samej treści postanowienia Prokuratora Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. [...], które odnosiło się wprost do C. sp. k., nie wynikał powyższy związek, o tyle związek ten - jak świadczyły o tym akta sprawy - istniał i został w sposób formalny udokumentowany.

W pozyskanym na etapie odwoławczym piśmie Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 7 października 2020 r., sygn. [...], stanowiącym podstawę do realizacji zawiadomień, stwierdzono mianowicie, że:

"W związku z nadzorowanym przez Prokuraturę Regionalną w P. śledztwem [...] w sprawie narażenia na uszczuplenia należności publicznoprawnej wielkiej wartości przez kilkadziesiąt współdziałających podmiotów gospodarczych – w latach 2013-2016 w P. i innych miejscowościach na terytorium Polski, którym to postępowaniem objęta został działalność podmiotu B. Sp. z o.o. z siedzibą w L., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks

- wnoszę o zawiadomienie w oparciu o treść art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c (...) Ordynacja podatkowa podmiotu B. Sp. z o.o. (...) o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od października 2015 roku do marca 2016 roku wobec wszczęcia w dniu 1 sierpnia 2016 r. postępowania przygotowawczego (...)".

Z kolei w piśmie Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. [...], skierowanym do Naczelnika UCS podano, co następuje:

"W odpowiedzi na pismo przesłane drogą mailową w dniu 25 lutego 2020 r., informuję iż postępowanie wszczęte przez Prokuraturę Okręgową w G., dotyczące podmiotu B. Sp. z o.o. zostało połączone do śledztwa [...] Prokuratury Regionalnej w P. i obecnie toczy się pod sygn. [...]. (...)

W załączeniu przesyłam uwierzytelnioną kserokopie postanowienia o wszczęciu śledztwa [...].".

Zestawienie cytowanych dokumentów pozwalało zatem na ustalenie związku między wszczęciem postępowania karnego skarbowego (i jego kontynuowania po połączeniu śledztw) z biegiem terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT objętych zaskarżoną decyzją Dyrektora IAS.

Pobocznie, w kontekście wyrażonego przez Sąd poglądu na temat niezbędności dysponowania dokumentami źródłowymi w celu "ustalenia daty połączenia i ostatecznego kształtu przedmiotowo-podmiotowego śledztwa toczącego się od daty połączenia pod sygnaturą [...]", przypomnieć wypadało, że Dyrektor IAS na etapie postępowania kasacyjnego przedstawił postanowienie Prokuratora Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. [...] o połączeniu postępowań celem łącznego prowadzenia.

W uzasadnieniu tego postanowienia prokuratorskiego odwołano się do postępowania Prokuratury Regionalnej w G. o sygn. [...] [pod wskazaną sygnaturą prowadzona była sprawa pierwotnie prowadzona przez Prokuraturę Okręgową w G. o sygn. [...] bezpośrednio dotycząca Spółki].

Dotąd rozważone i przywołane pozwalało więc stwierdzić, że zbyt daleko idące było zapatrywanie Sądu pierwszej instancji, że organ podatkowy zaniechał ustalenia czy zakres śledztwa prowadzonego pod sygn. [...] uległ rozszerzeniu jeszcze przed wystosowaniem do Skarżącej zawiadomienia w trybie art. 70c O.p., zwłaszcza że generalnie miało to służyć wyłącznie ustaleniu czy po dacie rozszerzenia śledztwa wystosowano zawiadomienia w trybie art. 70c O.p.

Jak już odnotowano, okoliczność wystosowania zawiadomienia w trybie 70c O.p. po dacie "rozszerzenia" (połączenia śledztw) wynika wprost z samego pisma Prokuratury Regionalnej w P. z dnia 7 października 2020 r., sygn.. [...], które stanowiło podstawę do realizacji wymienionych powyżej zawiadomień Naczelnika US i Naczelnika UCS w trybie art. 70c O.p.

5.6. Zgodnie z art. 185 § 1 ab initio P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji dokona kontroli zaskarżonej decyzji w obszarach dotychczas pominiętych, tj. uznanych w zaskarżonym wyroku za przedwczesne do skontrolowania. Uwzględni przy tym jako wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu w zakresie biegu terminu przedawnienia jako zawieszonego (co do zobowiązań podatkowych za październik i listopad 2015 r.) albo nierozpoczętego (co do zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące od grudnia 2015 r. do marca 2016 r.).

5.7. W zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - zaskarżony wyrok uwzględniał skargę, przy wartości przedmiotu zaskarżenia powyżej 5.000.000 zł; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor IAS, przy czym sporządził ją radca prawny, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji, a ponadto zawodowy pełnomocnik organu uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; - niniejszym wyrokiem uwzględniono skargę kasacyjną Dyrektora IAS i uchylono wyrok Sądu pierwszej instancji.

Wobec takiego stanu faktycznego wyjaśnić należało, że zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 oraz w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę, stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę kasacyjną.

Natomiast według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 9 tego rozporządzenia, przy wspomnianej wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 25.000 zł.

O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie wymienionych w tym punkcie przepisów, zasądzając od Skarżącej na rzecz Dyrektora IAS kwotę 75.000 zł. Na kwotę tę złożyły się: uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (50.000 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu (25.000 zł).

s. NSA J. Zubrzycki s. NSA Ryszard Pęk s. NSA H. Sęk (spr.)