Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 147/22, oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 1 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2016 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi (dalej: "spółka" lub "skarżąca") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 15 kwietnia 2021 r. - określającej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za listopad 2016 r., orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług wykazanego na fakturach wystawionych w listopadzie 2016 r. - uchylił tę decyzję w części dotyczącej określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. i określił prawidłową wysokość, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W toku kontroli przeprowadzonej w spółce stwierdzono, że w okresie objętym kontrolą spółka wykazała nabycia mięsa, którego bezpośrednimi dostawcami były - C. S.J., E.sp. z o.o., oraz K. sp. z o.o.; a następnie dostawy całej ilości nabytego mięsa według stawki VAT 5% na rzecz tych samych ww. trzech firm, od których mięso nabyto; nabycie rodzynek od firmy B.sp. jawna i dostawę całej ilości nabytych rodzynek według stawki VAT 8% na rzecz D.sp. jawna.
Według organu podatkowego spółka nie dokonała rzeczywistych nabyć towarów od ww. firm, zatem dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od przedmiotowych nabyć z naruszeniem art. 86 ust 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), oraz nie dokonała rzeczywistych dostaw towarów na rzecz ww. firm, stąd obowiązana jest do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku należnego wykazanego na wystawionych i wprowadzonych do obrotu prawnego fakturach VAT.
Ponadto, w związku z tym, że spółka w listopadzie 2016 r. nie wykonała żadnych czynności opodatkowanych, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, iż nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach dotyczących nabycia usług prowadzenia księgi i obsługi kadrowo-płacowej, czynszu za najem i opłaty za usługi notarialne. Natomiast organ odwoławczy uznał, iż spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym zakresie, w związku z czym uchylił decyzję w części dotyczącej określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. i orzekł na nowo.
W pozostałym zakresie organ odwoławczy zaakceptował ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: "Ordynacja podatkowa") oraz art. 5, art. 86 i art. 88, art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, a także art. 1 i 179 Dyrektywy 2006/112/WE/ Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest słuszność zajętego przez organy podatkowe stanowiska, co do odmowy stronie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur, na których jako wystawca widnieją firmy: C. S.J., E. sp. z o.o., K. sp. z o.o. i B.sp.j. oraz zasadność orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku należnego wykazanego na fakturach VAT wystawionych na rzecz: C. S.J., E. sp. z o.o., K. sp. z o.o. i D.sp.j. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w listopadzie 2016 r. skarżąca spółka nie dokonała rzeczywistych nabyć towarów od wskazanych firm, oraz że wystawione przez nią faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Tym samym, skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od przedmiotowych nabyć z naruszeniem art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT oraz nie dokonała rzeczywistych dostaw towarów na rzecz ww. firm, stąd obowiązana była do zapłaty kwoty podatku wykazanego na wystawionych i wprowadzonych do obrotu prawnego fakturach VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie spółka wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego nierzetelne faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem zobowiązana jest do zapłaty podatku z nich wynikającego - na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, jak zasadnie orzeczono w zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, słusznie również podkreślono w zaskarżonej decyzji, że istotne w całym łańcuchu dostawy były powiązania o charakterze osobowym i rodzinnym pomiędzy wszystkimi podmiotami uczestniczącymi we wskazanych łańcuchach transakcji. Przy czym, schemat tych powiązań szczególnie odzwierciedla łańcuch transakcji związanych z obrotem rodzynkami, gdzie za wyjątkiem firmy B.sp.j., jedyną osobą biorącą udział w tych transakcjach był M.J. występujący jako prezes spółek: E. sp. z o.o., C. sp. z o.o. i D. sp. z o.o.
Kwestią sporu były również korekty dotyczące badanego okresu dokonane przez skarżącą spółkę i podmioty powiązane. WSA zauważył, że wprawdzie w momencie, gdy strona skorygowała wystawione przez siebie faktury, kontrola podatkowa w skarżącej spółce jeszcze nie została zakończona, to nie ulega wątpliwości, że w momencie ich wystawiania strona posiadała wiedzę o ujawnieniu przez organy podatkowe, że faktury wystawione pomiędzy E. sp. z o.o., K. sp. z o.o., C. S.J. i C. sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Fakt wystawiania takowych faktur został bowiem stwierdzony w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 10 kwietnia 2017 r. - 16 sierpnia 2017 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wobec spółki K.. Co istotne, wprawdzie wspomniana wyżej kontrola została przeprowadzona w firmie K. (nie zaś w firmie C. Sp. z o.o.), jednakże ze względu na powiązania osobowe pomiędzy ww. firmami uznać należy, że podmioty te zdawały sobie sprawę z poczynionych wobec spółki K. ustaleń. W związku z tym, zdaniem Sądu, uprawnione jest twierdzenie organów w tej sprawie, że każdy z uczestników obrotu miał świadomość w jakiego rodzaju transakcjach uczestniczy, oraz że wystawione faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. O poprawności takiego rozumowania świadczy to, że w związku z ustaleniami zapadłymi w trakcie kontroli przeprowadzonej w spółce K. wszyscy uczestnicy tego procederu (w tym również strona) dokonali w sierpniu 2017 r. in minus korekt, wystawionych przez siebie w listopadzie 2016 r. faktur. W związku z tym – zasadnie zauważył organ – że bez znaczenia dla dokonanego rozstrzygnięcia pozostaje podnoszony przez stronę argument, że C. sp. z o.o. dokonała korekty deklaracji podatkowej przed ujawnieniem tych okoliczności przez Urząd Skarbowy w G..