Wyrok NSA z dnia 25 lutego 2026, sygn. I FSK 1501/25

Sygnatura: I FSK 1501/25
Data orzeczenia: 25 lutego 2026
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z 23 grudnia 2022 r. określił podatnikowi zobowiązania w VAT za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2018 r., uznając, że w tych okresach (jak i w latach 2015-2017) prowadził on niezarejestrowaną i nieopodatkowaną działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi pojazdami. Organ odwoławczy utrzymał decyzję w mocy, stwierdzając m.in., że wszczęcie 28 grudnia 2022 r. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe zawiesiło bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania karnego skarbowego przedstawiono podatnikowi zarzuty, a następnie postępowanie przejęła prokuratura i zawiesiła je do czasu rozstrzygnięcia sądowoadministracyjnego. Podatnik wniósł skargę do…

WSA, który wyrokiem z 18 marca 2025 r. uchylił decyzje organów, uznając, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny i nie spowodowało zawieszenia biegu przedawnienia. Podatnik kwestionował zarówno istnienie obowiązku podatkowego w VAT z tytułu sprzedaży używanych pojazdów, jak i skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zarzucał naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy o VAT, m.in. przez błędną wykładnię art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, a także art. 113 ust. 1 i 9, art. 120 i art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. W skardze kasacyjnej organ podatkowy zakwestionował natomiast stanowisko WSA dotyczące instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego i wniósł o uchylenie wyroku oraz oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej organu są zasadne. Stwierdził, że WSA błędnie ocenił, iż wszczęcie postępowania karnego skarbowego było instrumentalne i nie spowodowało zawieszenia biegu terminu przedawnienia. NSA wskazał, że duży odstęp czasowy między wszczęciem dochodzenia (28 grudnia 2022 r.) a upływem terminu przedawnienia (31 grudnia 2023 r.) przemawia przeciwko tezie o nadużyciu prawa. Organ dysponował wystarczającym materiałem do uprawdopodobnienia popełnienia przestępstwa, działał zgodnie z zasadą legalizmu, a w toku postępowania przedstawiono zarzuty i prowadzi je prokuratura, której czynności nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, zobowiązując go do merytorycznego rozpoznania skargi przy założeniu, że decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia.

jeszcze 251 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent Bartłomiej Deptuła, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 749/24 w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2024 r., nr 0201-IOV-13.4103.12.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, kwiecień, czerwiec, sierpień i wrzesień 2018 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od S.B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 4.253 (słownie: cztery tysiące dwieście pięćdziesiąt trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 749/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę S.B. (dalej "strona" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej "organ odwoławczy" lub "organ") z 31 lipca 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2018 r. i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej "naczelnik urzędu skarbowego" lub "organ pierwszej instancji") z 29 grudnia 2023 r.

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

Decyzją z 23 grudnia 2022 r. naczelnik urzędu skarbowego określił stronie kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2018 r. w następstwie ustalenia, że w ww. okresach rozliczeniowych (podobnie jak w latach 2015-2017) strona dokonywała sprzedaży pojazdów używanych w ramach działalności gospodarczej, której nie zarejestrowała i nie opodatkowała podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie podatkowe w zakresie dotyczącym pozostałych miesięcy 2018 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego z 31 lipca 2024 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wskazał, że mimo upływu okresu z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm.), dalej "o.p.", do przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją nie doszło, gdyż naczelnik urzędu skarbowego, postanowieniem z 28 grudnia 2022 r., wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się przez skarżącego od opodatkowania, przez niezłożenie deklaracji VAT-7 m.in. za ww. miesiące z tytułu sprzedaży 14 pojazdów, co zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. stanowi przesłankę zawieszającą bieg terminu przedawnienia. Zawiadomieniem z 11 stycznia 2023 r. (doręczonym stronie 17 stycznia 2023 r.) naczelnik urzędu skarbowego poinformował stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia (tożsame zawiadomienie doręczono także jej pełnomocnikowi). Dalej organ wskazał, że w toku postępowania karnego skarbowego postanowieniem z 9 marca 2023 r. postawiono skarżącemu zarzuty, które ogłoszono 24 marca 2023 r. Następnie organ opisał dalszy ciąg czynności procesowych podejmowanych w postępowaniu karym skarbowym, zwracając przy tym uwagę, że od pewnego momentu postępowanie to toczyło się pod nadzorem prokuratora, a następnie zostało przez niego przejęte i prowadzone łącznie z innym postepowaniem dotyczącym skarżącego. Podsumowując, organ stwierdził, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, a zatem wywołało w rozpoznawanej sprawie skutek określony w art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na prowadzenie przez skarżącego niezarejestrowanej i nieopodatkowanej działalności gospodarczej w zakresie handlu pojazdami używanymi.

2. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła naruszenie:

a) art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 3a o.p. w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 i w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że zaistniało zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego, a tym samym, że skarżący nie zapłacił podatku za 2018 r. pomimo ciążącego na nim obowiązku złożenia deklaracji;

b) art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 5 § 1 pkt 7, art. 56 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 19a ust. 1 i ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT przez błędną wykładnię prowadząca do uznania, że strona pozostaje w zwłoce w zapłacie podatku od towarów i usług;

c) art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT przez błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego wyliczenia podatku;

d) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 125 § 2 o.p. i art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wyliczeniu ewentualnej wysokości podatku zwolnienia podatkowego za lata 2015-2017;

e) art. 29a ust. 1 ustawy o VAT przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z kupnem pojazdów w 2018 r.;

W konsekwencji strona wniosła w uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji naczelnika urzędu skarbowego w części dotyczącej określenia zobowiązania w VAT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za zasadną. W ocenie sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przez błędne ustalenie, że 28 grudnia 2022 r., tj. w dniu wszczęcia dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT. Sąd stanął na stanowisku, że naczelnik urzędu skarbowego zastosował wskazany przepis wyłącznie celem uniknięcia przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych, a przyczynkiem do wydania postanowienia z 28 grudnia 2022 r. był wyłącznie zbliżający się z końcem 2023 r. upływ terminu przedawnienia zobowiązań w VAT za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2018 r. (dochodzenie zostało wszczęte około 12 miesięcy przed upływem ustawowego okresu przedawnienia tych zobowiązań). Organy podatkowe nie dokonały zaś prawidłowej, kompletnej i wszechstronnej analizy i oceny, czy wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało na celu zastosowanie odpowiedniej reakcji prawnokarnej na popełnienie przestępstwa skarbowego, czy też tylko i wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia rozliczenia podatku od towarów i usług skarżącego za ww. miesiące 2018 r. (termin przedawnienia upływał 31 grudnia 2023 r.). Ocena organu odwoławczego w zakresie kwestii instrumentalności zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 o.p. jest niepełna, iluzoryczna i wadliwa. Poza momentem wszczęcia postępowania karnego skarbowego w dacie bliskiej, zdaniem sądu, upływowi terminu przedawnienia, sąd zwrócił uwagę również na fakt, że wszczęcie tego postępowania, a następnie przejście w fazę in personam nastąpiło w sytuacji, gdy organ dochodzenia nie dysponował nawet decyzją organu pierwszej instancji (została wydana dopiero 29 grudnia 2023 r.). Ponadto zauważył, że w krótkim okresie czasu od wszczęcia postępowania karnego skarbowego do jego zawieszeniem nastąpiło skumulowanie czynności procesowych przy jednoczesnym braku podejmowania w tym postępowaniu czynności dowodowych przez organy ścigania (naczelnika urzędu skarbowego, a następnie prokuratora). Zanegował też powody zawieszenia dochodzenia przez prokuratora.

W konsekwencji zdaniem sądu organy podatkowe naruszyły przepisy art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 191 o.p. oraz art. 2 § 1, art. 313, art. 114, art. 114a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, ze zm.), dalej "k.p.k.", przez instrumentalne wykorzystanie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w celu uniknięcia przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Formułując zalecenia co do dalszego postępowania, sąd pierwszej instancji wskazał, ż w toku ponownego rozpoznania sprawy organy podatkowe winny uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku, w szczególności ustalić, czy w sprawie zaistniały inne przesłanki do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT określone w art. 70 o.p., a jeśli nie uczynią zadość wskazanym wymogom — umorzyć postępowanie podatkowe z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych.

4. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony przez organ w całości, a w skardze kasacyjnej zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 oraz 2 p.p.s.a. naruszenie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że nie naruszała ona prawa, w wyniku błędnego uznania, że wszczęcie 28 grudnia 2022 r. postępowania karnego skarbowego (dochodzenia) przez naczelnika urzędu skarbowego miało charakter pozorowany i służyło jedynie zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego ustalenia, że organ dokonał oceny kwestii instrumentalności stosowania art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w sposób niepełny, iluzoryczny i wadliwy, a właściwa ocena powinna prowadzić do wniosku, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego tuż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania — brak czynności postępowania dowodowego, a następnie zawieszenie tego postępowania 15 czerwca 2023 r. do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu — uzasadniają tezę, że proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe została wykorzystana tylko w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 114a ustawy z dnia 10 września 1999 r. — Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2226, ze zm.), dalej "k.k.s.", przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego ustalenia, że brak było przesłanek do zawieszenia dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową w L. do czasu uprawomocnienia się orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie zobowiązań podatkowych w VAT i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że dochodzenie nie zostało wszczęte dla realizacji celów wskazanych w Kodeksie karnym skarbowym,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zw. z art. 313 k.p.k. przez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że nie naruszała ona prawa, w wyniku błędnego uznania, że organ drugiej instancji, w konsekwencji naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, instrumentalnie skorzystał z art. 70 § 6 pkt 1 o.p.,

e) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że wojewódzki sąd administracyjny, uchylając decyzję organu odwoławczego, nie zawarł w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych i konkretnych wskazań co do dalszego postępowania, by umożliwić usunięcie uchybień i doprowadzić do załatwienia sprawy zgodnie z prawem,

f) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nieistniejącego przepisu, tj. art. 114a § 1 k.p.k., oraz przepisu nieznajdującego zastosowania w sprawie, tj. art. 114 k.p.k., stanowiącego o zdaniu odrębnym, a w konsekwencji wykluczenie możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej orzeczenia.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz wartości wpisu od skargi kasacyjnej.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wg norm przepisanych, a także o przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 73/23, na okoliczność jego treści i oceny prawnej kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek.

6.2. Przyczyną uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji było stanowisko, że organ podatkowy w sposób instrumentalny wszczął postępowanie karne skarbowe celem przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stąd też koncentracja zarzutów skargi kasacyjnej wokół tych zagadnień.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowe. Sąd pierwszej instancji uznał bowiem, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W ocenie sądu wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło w sposób instrumentalny, wyłącznie w celu przedłużenia terminu przedawnienia. Ocena ta jest błędna.

Postanowienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego zostało wydane 28 grudnia 2022 r. Zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2018 r. przedawniało się z dniem 31 grudnia 2023 r. Już sama powyższa okoliczność, a mianowicie duży odstęp czasowy między datą wszczęcia postępowania karnego skarbowego, a datą przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikającego z treści art. 70 § 1 o.p. przemawia przeciwko tezie sądu pierwszej instancji, że organ wszczynając to postępowanie nadużył prawa, gdyż jedynym celem jego działań było wydłużenie terminu przedawnienia.

Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że w chwili wszczęcia postępowania karnego skarbowego organ dysponował wystarczającym materiałem niezbędnym dla uprawdopodobnienia popełnienia przestępstwa. Tym samym postąpiono zgodnie z zasadą legalizmu, obwiązującą w postępowaniach karnych. Organ ma bowiem obowiązek ustawowy wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sytuacji powzięcia niezbędnych informacji w zakresie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa.

Wreszcie należy podkreślić, że w toku postępowania przeprowadzono szereg czynności. Przede wszystkim przedstawiono zarzuty podejrzanemu. Tym samym postępowanie przygotowawcze przekształciło się w fazę in personam. Postępowanie obecnie prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w L. Postępowanie to zostało zawieszone z uwagi na zaskarżenie skargą do sądu przez stronę decyzji ostatecznej organu odwoławczego. Postanowienie o zawieszeniu wydawał prokurator.

Wszystkie wyżej wskazane okoliczności faktyczne przemawiają jednoznacznie, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego. Czynność ta nie stanowiła nadużycia prawa przez organy podatkowe. Wskazywana w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, instrumentalność wszczęcia postępowania skarbowego stanowi wyjątek od zasady legalizmu obowiązującej w postępowaniu karnym. Dotyczy to zatem wyjątkowych sytuacji, gdy z całokształtu okoliczności wynika, że organ podatkowy nadużywa prawa, wszczynając postępowanie karne skarbowe tylko i wyłącznie w celu przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Zwłaszcza, że postępowanie przygotowawcze prowadzi Prokuratura Rejonowa. Organy prokuratury zaś są zasadniczym organem ścigania w polskim procesie karnym. Stąd też niedopuszczalna jest kontrola zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego w zakresie prawidłowości i legalności czynności prokuratora w postępowaniu karnym. Ponadto należy podkreślić, że akceptacja stanowiska sądu pierwszej w istocie oznaczałaby, że organy podatkowe nigdy nie mogłyby wszczynać postępowania karnego skarbowego, gdyż zawsze można byłoby im zarzucać instrumentalne wykorzystanie art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

6.3. Natomiast nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej wojewódzki sąd administracyjny, uchylając decyzję organu odwoławczego, zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania,

Z kolei błędne wskazanie w uzasadnieniu wyroku jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nieistniejącego przepisu, tj. art. 114a § 1 k.p.k., oraz przepisu nieznajdującego zastosowania w sprawie, tj. art. 114 k.p.k., stanowiącego o zdaniu odrębnym, stanowi w istocie pomyłkę pisarską. Z kontekstu uzasadnienia wynika bowiem, że sąd pierwszej instancji miał na myśli art. 114a k.k.s., jako podstawę zawieszenia postępowania karnego skarbowego. Zresztą pomimo tej pomyłki pisarskiej autor skargi kasacyjnej sformułował prawidłowe i trafne zarzuty kasacyjne.

6.4. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

6.5. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład tych kosztów wchodzi zwrot wpisu stosunkowego od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, które określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

6.6. Ponownie rozpoznając sprawę wojewódzki sąd administracyjny rozpozna skargę merytorycznie, uwzględniając wyżej wskazaną ocenę prawną z której wynika, że zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

6.7. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.

Elżbieta Olechniewicz Roman Wiatrowski Arkadiusz Cudak

jeszcze 1448 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo