3.2. Dyrektor IAS zarzucił Sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 i art. 217 § 2 O.p. "polegające na uznaniu przez Sąd, że organy podatkowe nie uzasadniły wystarczająco przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.".
3.3. Spółka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o oddalenie tej skargi "jako oczywiście bezzasadnej" w związku z jej zarzutem, "który nie odnosi się do niniejszej sprawy" oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Nadto, wyraziła żądanie rozpoznania sprawy na rozprawie.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano.
Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).
4.2. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi. Badana w tych ramach okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej (uszczegółowionej) relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.
4.3. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżony wyrok zapadł w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora IAS w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku VAT za poszczególne miesiące od marca 2019 r. do czerwca 2020 r. oraz zabezpieczenia ich na majątku podatnika.
Nie ulega wątpliwości i to, że Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli przywołanej decyzji Dyrektora IAS w pisemnych motywach sformułował ocenę prawną odnośnie do dalece wadliwego uzasadnienia tej decyzji z perspektywy art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p., co - zdaniem tego Sądu - godziło w zasady ogólne postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 i art. 127 O.p. na tle instytucji określenia przybliżonej kwoty zobowiązania i zabezpieczenia jej na majątku podatnika uregulowanej w art. 33 O.p.
W ślad za tym stwierdzić należało, że autor skargi kasacyjnej nie sformułował zarzutu adekwatnego do wskazanego tu obszaru wyrokowania. Wystarczyło przy tym wspomnieć, że powołany w zarzucie art. 217 § 2 O.p. dotyczy elementów uzasadnienia postanowienia, a nie decyzji. Co więcej dotyczy sprawy przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym załatwianej właśnie w formie postanowienia, podczas gdy niniejsza sprawa zainicjowana skargą Spółki dotyczyła opisanej wyżej, innej materii podatkowej, którą rozstrzyga się w formie decyzji.
Przedmiot sprawy objętej decyzyjnym rozstrzygnięciem Dyrektora IAS, która następnie została poddana kontroli sądowej, wskazuje więc, że Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów postępowania w sposób ujęty w zarzucie skargi kasacyjnej wniesionej przez ten organ podatkowy.
Zredagowanie zarzutu skargi kasacyjnej i okoliczność jego oczywistego rozminięcia się ze sprawą objętą kontrolą Sądu pierwszej instancji sprawiły przy tym, że dalej idąca wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle tego zarzutu nie była możliwa. Orzekając w granicach postawy kasacyjnej (zob. pkt 4.1 tego uzasadnienia) Sąd poza swoją analizą musiał zatem pozostawić również treści przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
4.4. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W ramach tego przepisu rozstrzygnięto jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
4.5. Natomiast do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok uwzględniający skargę Spółki został wydany w sprawie objętej wpisem stałym; - skargę kasacyjną od wyroku wniósł Dyrektor IAS; - Spółka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, sporządzoną przez doradcę podatkowego, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji, a na rozprawie była reprezentowana przez adwokata; - skarga kasacyjna organu została oddalona.
Wobec takiego stanu faktycznego wyjaśnić należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 4 w związku z § 2, art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.
Według § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna w takiej sprawie jak niniejsza wynosi 480 zł, o czym stanowi § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia.
Na podstawie wykładni systemowej § 2 ust. 2 pkt 1-3 powołanego rozporządzenia przyjęto, że za czynności sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, realizowane poprzez zawodowego pełnomocnika, przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 2 ust. 2 pkt 1 tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to w poprzednim stanie prawnym na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).
O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego należnych Spółce od Dyrektora IAS w kwocie 480 zł orzeczono zatem na podstawie wymienionych w tym punkcie przepisów.
s. WSA (del.) A. Nita s. NSA H. Sęk (spr.) s. NSA M. Kołaczek