2.2. Skarga kasacyjna została więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). Badana w tych ramach okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
2.3. Wspomnieć należało i to, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.
2.4. Oczywiście nieusprawiedliwiony okazał się zarzut kasacyjny w części zarzucającej Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej (a także w jej petitum) nie sposób było bowiem zidentyfikować motywów właściwych dla tej formy naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego, czyli takich, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu tego rodzaju uchybienia. Tymczasem zarzut kasacyjny (podstawa kasacyjna) sformułowany bez przytoczenia jego uzasadnienia, wymaganego zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 in fine P.p.s.a., jest zarzutem gołosłownym. Taka zaś wada konstrukcyjna skargi kasacyjnej ma charakter nieusuwalny (zob. art. 177a P.p.s.a.) i pozbawia zarzut w ten sposób wyrażony jakiejkolwiek doniosłości prawnej.
2.5. Wobec powyższego do rozważenia pozostał już tylko zarzut kasacyjny w części odnoszącej się bezpośrednio do sądowej oceny istoty sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej. Ta zaś dotyczyła - z perspektywy wyrażenia stanowiska co do zastosowania/niezastosowania art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.t.u. w okolicznościach przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu - charakteru czynności podejmowanych przez Stronę na użytek planowanego zbycia spornych działek gruntu.
2.5.1. Zarzut w tym obszarze sprowadzał się do wyrażenia oceny, czy do opisanego we wniosku spornego zakresu zdarzenia przyszłego będą miały zastosowanie przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., jak uważał organ podatkowy przypisując Skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej i rolę podatnika VAT względem planowanej dostawy działek wcześniej wymienionych (jako czynności opodatkowanej), czy jednak nie, gdyż dostawa ta mieści się w sferze uznawanej za zarząd majątkiem prywatnym (działalności innej niż gospodarcza w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług), za czym optowała Skarżąca i co zaaprobował Sąd pierwszej instancji.
2.5.2. W powyższym zakresie, bacząc na przedstawione przez Skarżącą w złożonym wniosku zdarzenie przyszłe (zrelacjonowane w zaskarżonym wyroku na str. 1-4/5), Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zapatrywanie Sądu pierwszej instancji o nieziszczeniu się w opisanym przypadku warunków niezbędnych do uznania Skarżącej za osobę działającą w charakterze podatnika VAT w odniesieniu do planowanej dostawy działek nr [...] i nr [...].
2.5.3. Dostawa owych działek, wraz z udziałem w działce nr [...] (stanowiącej drogę wewnętrzną), miała mieć bowiem miejsce w sytuacji, gdy Strona:
1) nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest podatnikiem VAT;
2) działki otrzymała w dniu 3 listopada 2011 r. darowizną od babci, z zastrzeżeniem na rzecz darczyńcy prawa dożywotniego i nieodpłatnego korzystania z działki nr [...] wraz z posadowioną na niej drewnianą stodołą (tylko ta działka była zabudowana tym budynkiem, przy czym ustanowione prawa wygasły na skutek śmierci babci w 2012 r., a stodoła od tego zdarzenia nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani podobnych umów, nie stanowiła środka trwałego, nie ponoszono na nią nakładów i została rozebrana we wrześniu 2015 r. z uwagi na zły stan techniczny, po uprzednim uzyskaniu przez Stronę pozwolenia na rozbiórkę z dnia 8 czerwca 2015 r.);
3) w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] Strona w 2018 r. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i taką decyzję w dniu 21 maja 2018 r. uzyskała, ponadto w dniu 7 kwietnia 2020 r. wykonała przyłącza tych działek do sieci elektrycznej (poza tym nie podejmowała oraz nie zamierza podejmować żadnych innych czynności, które mogłyby podnieść wartość nieruchomości);
4) działki i udziały w działce drogowej nie były przez Stronę wykorzystywane oraz nie stanowiły przedmiotu czynności opodatkowanych podatkiem VAT;
5) nie udzieliła i nie zamierza udzielać nabywcy działek pełnomocnictwa do dokonywania zmian na posiadanych działkach, ani do występowania o jakiekolwiek pozwolenia dotyczące tych nieruchomości;
6) w dniu 5 marca 2019 r. zawarła umowę z biurem nieruchomości w zakresie pośrednictwa w sprzedaży działek wraz z udziałem w drodze.
7) działka nr [...] została sprzedana bez umowy przedwstępnej, natomiast w odniesieniu do działki nr [...] zawarto umowę przedwstępną z typowymi dla niej postanowieniami (bez zobowiązań dotyczących ewentualnych zmian w działce, czy podjęcia czynności takich jak doprowadzenie mediów, wystąpienie o warunki zabudowy, pozwolenia na budowę, itp.);
8) droga wewnętrzna, położona na działce nr [...], wynika wyłącznie z podziału geodezyjnego nieruchomości, nie jest utwardzona i nie stanowi budowli;
9) nie sprzedawała innych nieruchomości, niż objęte wnioskiem.
Wobec powyższego trafnie Sąd pierwszej instancji przychylił się do stanowiska Strony, że zbycie spornych działek stanowić będzie sprzedaż majątku prywatnego i w tej transakcji nie występuje ona jako podatnik VAT.
2.5.4. Chybione było tym samym zapatrywanie Dyrektora KIS, podtrzymywane przez ten organ w skardze kasacyjnej, że działania Strony stanowią ciąg zdarzeń i czynności podejmowanych przez podmioty profesjonalne zajmujące się obrotem nieruchomościami, a to z tej przyczyny, że: - wystąpiła ona o warunki zabudowy dla obu działek, a w celu ich otrzymania, sprawa "była załatwiana przez pełnomocnika"; - na działkach tych zostały wykonane przyłącza do sieci elektrycznej; - Strona zawarła również umowę z biurem nieruchomości w zakresie pośrednictwa w sprzedaży owych działek, a w odniesieniu do jednej z nich została zawarta umowa przedwstępna.
W polskich uwarunkowaniach prawnych występowanie o warunki zabudowy jest czynnością często "rutynową" i zwykłą, gdyż wiele gmin nie ma sporządzonych planów zagospodarowania przestrzennego. Wówczas rzeczone warunki są jedynym sposobem pozyskania informacji odnośnie do możliwości ewentualnej zabudowy danego gruntu. Nie wiąże się to przy tym z jakimiś szczególnymi, mającymi charakter zawodowy działaniami podmiotu dążącego do otrzymania takiej urzędowej informacji (w formie decyzji administracyjnej). Nadto w okolicznościach analizowanego przypadku, Strona skorzystała z pomocy pełnomocnika w tym zakresie wyłącznie z uwagi na - jak podała we wniosku - odległe miejsce zamieszkania względem położenia owych nieruchomości.
Z kolei korzystanie z pośrednictwa biura nieruchomości w sprzedaży spornych działek raczej świadczyło o nikłej znajomości problematyki zbywania nieruchomości, niż przemawiało za zawodowym działaniem Strony na tym polu; tym bardziej jeśli uwzględni się, że nie dokonywała ona wcześniej takich transakcji i pomoc biura dotyczyła tylko zbycia dwóch działek (i związanego z tym udziału w drodze).
Kwestia zaś umowy przedwstępnej nie wymagała dalej idącego komentarza, gdyż poza przywołaniem tej okoliczności organ podatkowy w żaden sposób nie wyartykułował jak tego rodzaju czynność (niebędąca niczym nadzwyczajnym przy zbywaniu nieruchomości) miała przemawiać na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT.
W takim stanie rzeczy samo wykonanie przyłącza energetycznego do wspomnianych działek (przy jednoczesnym braku informacji, aby wymagało to od Strony znacznego zaangażowania finansowego, organizacyjnego itp.) nie mogło być elementem przesądzającym o zawodowym charakterze działań Strony w odniesieniu do planowanej dostawy gruntów.
2.5.5. Dla zwięzłości wywodu nie zachodziła w tym miejscu potrzeba powtarzania argumentacji przemawiającej za zasadnym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, doskonale znanej przecież organowi podatkowemu z racji choćby kwestionowania tej argumentacji we wniesionej skardze kasacyjnej. Wystarczyło więc tylko stwierdzić, że prawidłowości oceny prawnej zaprezentowanej przez ten Sąd (zob. rozważania na str. 14-15 zaskarżonego wyroku) autorowi skargi kasacyjnej nie udało się podważyć. Nie wyartykułował on bowiem niczego, co wcześniej nie zostałoby przez niego już zaprezentowane i co poddane zostało trafnej krytyce sądowej.
Zapadły wyrok słusznie dowodził, nawiązując - z punktu widzenia wyniku sprawy - do kluczowych jej okoliczności faktycznych i prawnych, że w świetle przedstawionego we wniosku stanu rzeczy Skarżąca nie poczyniła tego rodzaju zaangażowanych profesjonalnie działań, które pozwalałyby przypisać jej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami (w tym przypadku w odniesieniu do planowanej czynności zbycia działek nr [...] i nr [...], objętych jedynie decyzją o warunkach zabudowy i zaopatrzonych w przyłącze energetyczne).
Wydając interpretację indywidualną wyrażającą odmienną ocenę prawną, Dyrektor KIS dopuścił się więc naruszenia przepisów o podatku od towarów i usług wymienionych przez Sąd pierwszej instancji, czyli art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez ich zastosowanie (tzn. dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego - jak ujmuje to art. 57a zdanie pierwsze in fine P.p.s.a.).
2.6. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W ramach tego przepisu rozstrzygnięto zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
2.7. Natomiast do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok uwzględniający skargę Skarżącej został wydany w sprawie objętej wpisem stałym; - skargę kasacyjną od wyroku wniósł Dyrektor KIS; - Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale była reprezentowana na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez doradcę podatkowego, który prowadził sprawę przed Sądem pierwszej instancji; - skarga kasacyjna organu została zaś oddalona.
Wobec takiego stanu faktycznego odnotować należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 4 w związku z § 2, art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.
Według § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna w takiej sprawie jak niniejsza wynosi 480 zł, o czym stanowi § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia.
O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono więc na podstawie wymienionych w tym punkcie przepisów, zasądzając od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej kwotę 240 zł (50% z 480 zł).
s. WSA (del.) W. Gurba s. NSA H. Sęk s. NSA J. Zubrzycki