Wyrok NSA z dnia 15 października 2025, sygn. I FSK 1580/22

2. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez organ, a w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. d) oraz art. 112c pkt 2 ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przez brak zastosowania do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w wyniku przyjęcia przez sąd, że art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie mogą mieć zastosowania do transakcji z A. sp. z o.o. oraz PPHU R.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego prawem przepisanych.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest zasadność ustalenia spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z uwagi na obniżenie przez spółkę kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych na rzecz spółki przez A. Spółka z o.o. i PPHU R. Zdaniem organów podatkowych powyższe faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi. Spółka nie dochowała przy tym należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów.

Warto podkreślić, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w decyzji z dnia 30 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres: luty - październik 2016 r., marzec - czerwiec 2017 r., październik 2017 r. i grudzień 2017 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za styczeń 2016 r. i listopad 2017 r., w których to decyzjach zakwestionowano prawidłowość rozliczenia Spółki w podatku od towarów i usług m.in. w spornych w niniejszej sprawie okresach z uwagi na ustalenie, iż faktury wystawione przez A. Spółka z o.o. i PPHU R. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych ze względów podmiotowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 czerwca 2022 r., VIII SA/Wa 48/22 uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego z 30 listopada 2022 r.

4.3. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że z wyżej wskazanych względów brak jest obecnie podstaw do zastosowania wobec spółki art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. d w zw. z art. 112c pkt 2 ustawy o VAT. Zasadność zastosowania powyższych regulacji uzależniona jest bowiem od niewątpliwego ustalenia przez organy podatkowe czy zakwestionowane w sprawie faktury wystawione przez A. Sp. z o.o. i PPHU R. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, w przypadku ustalenia, że okoliczność taka w sprawie ma miejsce, czy skarżąca w kontaktach z tymi kontrahentami wykazała się należytą starannością kupiecką. Okoliczność ta nie uległa zmianie, albowiem wyrokiem z 15 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1747/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji w Warszawie wniesioną na wyżej wskazany wyrok sądu pierwszej instancji dotyczący określenia zobowiązania podatkowego. Tym samym prawomocnie uchylono decyzję wymiarową.

4.4. W związku z powyższym za bezzasadne należy uznać podniesione w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty. Sprawa niniejsza bowiem ma w istocie wtórny charakter w stosunku do sprawy, w której następuje określenie zobowiązania podatkowego.

4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

4.6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej spółki określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

Marek Kołaczek Arkadiusz Cudak Izabela Najda-Ossowska