2.2. Organ podatkowy zarzucił Sądowi naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 168 dyrektywy 112 przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wydatki na prace naprawcze i usunięcie wad budynku pozostają w bezpośrednim związku z czynnościami opodatkowanymi Spółki [dostawą lokali w tym budynku], co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że jest ona uprawniona do odliczenia podatku VAT z tytułu ponoszonych wydatków oraz przez błędne przyjęcie przez Sąd, że w analizowanym przypadku odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego stanowiłaby naruszenia zasady neutralności.
W uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego Dyrektor KIS powtórzył ocenę prawną i argumenty wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
2.3. Spółka nie skorzystała z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora KIS.
2.4. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu podatkowego oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano.
Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).
3.2. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi. Badana w tych ramach okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej (uszczegółowionej) relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.
3.3. W realiach sprawy sądowoadministracyjnej, która dotyczyła zaskarżenia przez Spółkę interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS wydanej na jej wniosek, sporna kwestia w podatku VAT odnosiła się do wykładni i następnie oceny co do zastosowania przepisu art. 86 ust. 1 u.p.t.u. i jego odpowiednika w postaci art. 168 dyrektywy 112, w sytuacji, gdy najpierw doszło do opodatkowanych dostaw lokali w budynku wybudowanym przez Spółkę, a następnie - w czasie trwania odpowiedzialności Spółki z tytułu rękojmi lub gwarancji z tym związanej - ujawniły się wady budynku wymagające naprawy i tym samym poniesienia wydatków związanych z ich usunięciem.
3.4. Odnośnie do zarzutu ujętego w petitum skargi kasacyjnej w formie błędnej wykładni przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego stwierdzić należało tylko tyle, że był on oczywiście niezasadny.
Autor skargi kasacyjnej, wbrew wymogowi uzasadnienia podstawy kasacyjnej wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 174 pkt 1 ab initio P.p.s.a, w żadnym fragmencie wniesionego środka zaskarżenia nie wyartykułował na czym miałaby polegać wadliwość interpretacji art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 168 dyrektywy 112 zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Skoro więc zarzut postawiony na tym polu był gołosłowny, to nie mógł mieć jakiegokolwiek znaczenia prawnego i jako taki nie wymagał dalszego komentarza.
3.5. Natomiast istota zarzutu i motywy skargi kasacyjnej w gruncie rzeczy sprowadzały się do kwestii naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 168 dyrektywy 112 przez wyrażenie zapatrywania, że ocena co do jego zastosowania względem stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinna być taka, jak zaprezentowana przez Spółkę a odmienna od tej wyrażonej przez Dyrektora KIS.
3.5.1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym kwestionowanym obszarze organ podatkowy nie wykazał, aby Sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się przypisywanego mu uchybienia prawnego.
Zgodzić bowiem się należało tak z oceną, jak i argumentacją płynącą z uzasadnienia wyroku uchylającego interpretację indywidualną Dyrektora KIS, że: - związek przyczynowo-skutkowy, jako decydujący o prawie do odliczenia, może istnieć również w stosunku do dokonanych już dostaw towarów opodatkowanych podatkiem VAT, zwłaszcza jeśli chodzi o wydatki, które ponoszone są na naprawy towarów, do których prawnie obowiązani są sprzedawcy (w ramach konsekwencji umowy zawartej między jej stronami); - takie wydatki pozostają w ścisłym związku z opodatkowaną transakcją sprzedaży towaru (tu: dostawy lokali mieszkalnych) i w sposób bezpośredni związane są z całokształtem opodatkowanej działalności gospodarczej jaką prowadzi Spółka będąca deweloperem; - w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku sprzedane mieszkania, będące umówionym towarem opodatkowanej dostawy, nie zostały w pełni wytworzone przed ich zbyciem, gdyż jak się okazało tkwiły w nich wady fizyczne, wynikające z wad konstrukcyjnych lub wykonawczych budynku w którym owe lokale się znajdowały; - na Spółce ciążył prawny obowiązek usunięcia ujawnionych wadliwości, a więc musi ona ponieść dodatkowe wydatki na wytworzenie towaru (lokali) zgodnie z właściwym jemu przeznaczeniem i umową oraz zasadami sztuki budowalnej; - prace naprawcze i wydatki na ich realizację są wynikiem stosunku prawnego łączącego Spółkę z poszczególnymi nabywcami lokali mieszkalnych, czyli transakcjami sprzedaży lokali mieszkalnych, które zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne dostawy towaru; - należało zatem uznać, że charakter opisanych czynności naprawczych pozostaje w ścisłym związku z wykonywanymi przez Spółkę czynnościami opodatkowanymi, o którym jest mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.; - w konsekwencji zaistniały stan uprawnia Spółkę do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na opisane prace, które są realizowane po opodatkowanej dostawie lokali usytuowanych w wadliwie wykonanym budynku.
3.5.2. Powyższe prowadziło do wniosku, że zarzut kasacyjny o wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie zanegowania prawidłowości oceny co do zastosowania art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 168 dyrektywy 112 przez Dyrektora KIS nie mógł zostać uwzględniony.
W efekcie również zastrzeżenie autora skargi kasacyjnej, że Sąd wadliwie uznał stanowisko organu podatkowego o braku prawa do odliczenia jako naruszające zasadę neutralności podatku VAT, okazało się chybione.
3.6. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W ramach tego przepisu rozstrzygnięto jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
3.7. Wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok uwzględniający skargę Spółki został wydany w sprawie objętej wpisem stałym; - skargę kasacyjną od wyroku wniósł Dyrektor KIS; - Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym była reprezentowana przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - skarga kasacyjna organu została oddalona.
Wobec takiego stanu faktycznego wyjaśnić należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.
Według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia.
O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono więc na podstawie przywołanych w tym punkcie przepisów, zasądzając od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej kwotę 360 zł (tj. 75% z 480 zł).
s. WSA (del.) E. Olechniewicz s. NSA H. Sęk (spr.) s. NSA J. Zubrzycki