Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Orzeczenie podlegało sprostowaniu w zakresie wskazanym sentencją postanowienia.
Sprostowanie orzeczenia służy przywróceniu rzeczywistej woli organu sądowego, ilekroć zachodzi niezgodność między wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jak wynika z tego przepisu – przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub też inne oczywiste omyłki. Analiza tego przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wady musi charakteryzować oczywistość.
W niniejszej sprawie w sentencji postanowienia doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, poprzez błędne wskazanie daty wydania orzeczenia i rozpoznania sprawy. Nieścisłość ta ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. W sprawie nie ma żadnej wątpliwości, że prawidłowa data to 24 września 2025 r., wynika to począwszy od zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy, poprzez protokół rozprawy.
W związku z tym, wskazaną w niniejszym postanowieniu omyłkę należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską, która podlega sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.