Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 272/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną przez K.M. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 lutego 2022 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 86a ust. 3 pkt 1 lit a) w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: "ustawa o VA"T) poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania polegających na uznaniu, że przedstawiony przez skarżącego sposób użytkowania pojazdu pozwala na przyjęcie, że będzie on wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika i będzie możliwe odliczenie pełnego podatku naliczonego, podczas gdy w ocenie organu na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji brak jest możliwości obiektywnego stwierdzenia, że samochód osobowy będzie wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, a przyjęte przez skarżącego zasady używania pojazdu nie wykluczają możliwości użycia pojazdu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, co wyklucza możliwość odliczenia pełnego podatku naliczonego;
2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez sporządzenie wadliwego i wzajemnie sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a więc w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim zawarcie w uzasadnieniu wzajemnie wykluczających się stwierdzeń dotyczących uchybień organu interpretacyjnego, skutkiem czego organ ten nie ma pewności, co do konieczności podjęcia ewentualnych działań;
b) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że interpretacja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, w sytuacji gdy do takiego naruszenia nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji zamiast oddalenia skarg.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Obecny na rozprawie pełnomocnika skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna organu interpretacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie bowiem podniesione w niej zarzuty nie były zasadne, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku w całości odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza i argumentacja przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji w całości zasługuje na aprobatę.
W niniejszej sprawie w interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, za nieprawidłowe stanowisko K.M. (dalej: "strona" lub "skarżący") przedstawione we wniosku w kwestii prawa do odliczenia 100% podatku od towarów i usług, wynikającego z faktur dokumentujących wydatki na eksploatację samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej.
We wniosku skarżący wskazał, że jest czynnym podatnikiem VAT, prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług budowlanych (głównie instalacji elektrycznych) na terenie kraju, jak również na terenie Niemiec. Prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, od 2018 r. jego dochody opodatkowane są podatkiem liniowym. Na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej strona wykorzystuje samochód osobowy, który jest środkiem trwałym w firmie. Samochód osobowy wykorzystywany jest wyłącznie do prowadzenia działalności. Samochód ten został zgłoszony przez formularz VAT-26 do Urzędu Skarbowego w ciągu 7 dniu od daty poniesienia pierwszego wydatku oraz prowadzona jest ewidencja przebiegu pojazdów do celów PIT i VAT. Wszystkie poniesione koszty związane z samochodem osobowym używanym do działalności strona rozlicza w całości w kosztach uzyskania przychodów. Skarżący podał, że chodzi o samochód osobowy, wykorzystywany do celów firmowych od daty zakupu, czyli od 19 lipca 2021 r. Samochód został zakupiony i kwotę zakupu przelano w całości na konto bankowe sprzedawcy. Od 19 lipca 2021 r. samochód ten jest środkiem trwałym firmy, nie jest leasingowany.