Zarządzeniem Sędziego z 22 maja 2025 r. (wykonanym 17 czerwca 2025 r.), wezwano pełnomocnika Skarżącego kasacyjnie do przedłożenia w terminie 14 dni aktualnego stanu spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji pod rygorem pominięcia.
Pismem z 13 czerwca 2025 r. Skarżąca zawnioskowała o przyspieszenie rozpoznania sprawy, ponawiając argumentację w zakresie wstrzymania wykonania decyzji.
W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Skarżący pismem z 2 lipca 2025 r. wskazał, że kwota zaległości do spłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 31.253 złote.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W doktrynie i orzecznictwie jasno wskazuje się, że tego rodzaju wniosek może być również skutecznie złożony na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Inicjatywa w zakresie ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12).
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji może odnieść skutek wyłącznie w stosunku do aktów administracyjnych jeszcze nie wykonanych – wstrzymanie wykonania stanowi jedynie czasową przeszkodę do kontynuowania egzekucji, nie stanowi zaś podstawy do zwrotu już wyegzekwowanych świadczeń.
Wniesiony w niniejszej sprawie wniosek nie wykazuje skutecznie, aby dalsze egzekwowanie zaskarżonej decyzji ostatecznej miało spowodować trudne do odwrócenia skutki z kilku powodów.
Zgodnie z pismem pełnomocnika z 2 lipca 2025 r. pozostała do spłaty kwota zaległości do spłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 31.253 zł, podczas gdy zaskarżona decyzja miała nakładać na Skarżącego obowiązek spłaty kwoty 756.731 zł (vide pismo z 13 czerwca 2025 r.) natomiast WPZ sprawy wynosi 1.535.205 zł.
Pomimo powyższego, argumentacja kolejnych pism w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zdaje się wyrzekać o zagrożeniach płynących z wykonania decyzji jakby Skarżącemu groziła natychmiastowa egzekucja całości pierwotnie ustalonego zobowiązania – co zwyczajnie nie jest realne w obecnym stanie sprawy z uwagi na dokonaną spłatę niemal całej zaległości. Argumentacja wniosku powinna być zrelatywizowana do aktualnie pozostałej do wykonania części zaskarżonej decyzji, czego w niniejszej sprawie zupełnie zabrakło.
Przedłożona w sprawie dokumentacja, zwłaszcza zeznania PIT-36L za lata 2023-2024 choć dostatecznie obrazują sytuację majątkową wnioskodawcy, to nie uzasadniają wniosku, aby dalsza spłata kwoty 31.253 złotych miała mieć jakikolwiek znaczący wpływ na prowadzoną przez Skarżącego działalność gospodarczą – między innymi w obliczu kilkumilionowych obrotów prowadzonej działalności gospodarczej.
W obliczu przedłożonych dotychczas dokumentów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w razie faktycznych, bliżej niesprecyzowanych trudności ze spłatą pozostałej części zobowiązania bardziej adekwatnym trybem pomocy Wnioskodawcy w łagodzeniu skutków wykonania zaskarżonej decyzji wydaje się ubieganie się o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w myśl rozdziału 7a Ordynacji podatkowej, m.in. poprzez rozłożenie należności na raty. Dotychczasowa sumienna spłata zobowiązania - zgodnie z twierdzeniami Wnioskodawcy – zdaje się przemawiać za pozytywną prognozą rozpoznania ewentualnego wniosku w tym zakresie. Udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w obecnym stanie sprawy jawi się jako nieproporcjonalne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.