Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
1.4. W przywołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że skarga jest nieuzasadniona, a organ miał rację twierdząc, że wniosek (sposób sformułowania pytań) dotyczy określenia stawki podatku dla świadczonej usługi organizacji [...] oraz sprzedaży "doładowań" stanowiących dopełnienie biletu wstępu na festiwal, co składa się według strony na usługę złożoną. Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie Wnioskodawca we wniosku o interpretację w istocie wniósł do organu podatkowego przede wszystkim o ocenę, czy świadczona przez niego usługa/usługi stanowią w istocie jedno świadczenie złożone (kompleksowe) co w konsekwencji prowadzi do zastosowania obniżonej stawki 8%. Jednak do oceny powyższego organ uprawniony jest w ramach postępowania w ramach wniosku o wydanie WIS, a nie wniosku o interpretację indywidualną. Taki wniosek zatem prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo zastosował art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu sposób w jaki strona sformułowała pytania we wniosku o interpretację indywidualną uniemożliwiał organowi jej wydanie bez naruszenia art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
1.5. Sąd I instancji, uznając, że organ nie mógł, w drodze wydania interpretacji indywidualnej, rozstrzygnąć kwestii objętej przedmiotowym wnioskiem, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalił skargę.
2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.
2.1. Spółka nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h w zw. art. 14b § 5e w zw. z art. 14b § la w zw. z art. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi i uznanie, iż w realiach badanej sprawy istniały wystarczające przesłanki określone w art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej, których realizacja stanowiła warunek konieczny do odmowy wydania interpretacji indywidualnej;
- art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi w sytuacji dostrzeżenia przez Sąd I instancji rozbieżności w zakresie stanu faktycznego, którego uzupełnienie stanowią de facto pytania sformułowane na formularzu ORD-IN i w konsekwencji przyjęcie, iż brak wezwania Spółki o ewentualne przeformułowanie pytań zadanych we wniosku było prawidłowym postępowaniem DKIS;
- art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, polegające na oddaleniu skargi, co było pokłosiem całkowitego zignorowania (a przez to nie odniesienia się przez Sąd I instancji do) dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wydanych na kanwie zbliżonych stanów faktycznych, w konsekwencji czego doszło do zaaprobowania działania organu interpretacyjnego godzącego w zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
2.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca wniosła także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)
Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami
w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
3.2. Rozpatrując niniejszą sprawę w granicach zarzutów sformułowanych w treści skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jej istota sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zagadnienie wynikające ze sformułowanych przez Wnioskodawcę pytań powinno być wyjaśnione w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, czy też w ramach wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
W ocenie Sądu I instancji wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiony w nim stan faktyczny sprawy oraz sposób sformułowania pytań wskazywał na wystąpienie usługi złożonej. Strona oczekiwała od organu oceny świadczonych przez nią usług pod kątem uznania ich za usługi kompleksowe, co wykracza poza granice oceny prawnej w ramach interpretacji indywidualnej.
3.3. Przechodząc do rozważań merytorycznych sprawy na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Natomiast w myśl art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych. Natomiast art. 42a ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje, że wiążąca informacja stawkowa, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.
Zgodnie z treścią art. 42b ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji mogą być: towar albo usługa, lub towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Interpretacje podatkowe i informacje stawkowe różni więc zakres podmiotowy, przedmiotowy, jak i tryb oraz cel ich wydawania.
Skarżąca kasacyjnie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadała pytania, które w ocenie organu oraz Sądu pierwszej instancji są przedmiotem rozważań w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko. Strona we wniosku zadała pytanie, czy świadczona usługa, w ramach której uczestnicy nabywają dodatkowe świadczenia uznać należy za usługę złożoną, dla której usługą zasadniczą będzie stanowić bilet wstępu na imprezę, natomiast pozostałe usługi (parking, transport, napoje alkoholowe, pole namiotowe) będą usługami pomocniczymi, w konsekwencji czy usługi wstępu będą usługami uprawniającymi do zastosowania 8% stawki podatku. Drugie pytanie zaś dotyczyło doładowań do pierwotnej usługi zakupu biletu, czy one również mogą korzystać 8% podatku?
Po lekturze tak sformułowanych pytań zasadnie uznano, że tak naprawdę przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest ustalenie, czy świadczone przez niego usługi mogą zostać uznane jako świadczenie złożone i jako takie podlegać będą jednej stawce podatku. Celem wydanej interpretacji miało być de facto potwierdzenie stosowania przez stronę właściwej stawki podatku od towarów i usług. Kwestia oceny świadczonych usług pod kątem uznania ich za usługi o charakterze złożonym jest przedmiotem wiążącej informacji stawkowej.
3.4. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając zawisły przed nim spór odniósł się do orzeczeń zapadłych już przed sądem w tożsamym stanie faktycznym sprawy. W wyroku z 3 marca 2025r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1474/21 również uznano, że w przypadku rozstrzygania kwestii kompleksowości świadczonych usług i określenia dla nich stawki podatku należy wyjaśniać je w ramach wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Spółki zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "uzyskanie WIS staje się bezprzedmiotowe [...]. W analizowanej sprawie kluczowe jest bowiem ustalenie, czy przy tak opisanym, specyficznym stanie faktycznym mamy w ogóle do czynienia z usługa złożoną [...] a nie dokonanie szczegółowej klasyfikacji w ramach CN, PKWiU lub PKOB". Właśnie z uwagi na to, że strona wymagała od organu dokonania niejako pełnej oceny wszystkich wykonywanych świadczeń chcąc ustalić dane stanowisko za prawidłowe lub nie to takie działanie byłoby działaniem naruszający art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że istotą interpretacji jest ocena stanowiska wnioskodawcy, przez pryzmat zadanego pytania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 października 2019r. w sprawie II FSK 3522/17 zaznaczył, że "organ interpretujący, udzielając odpowiedzi twierdzącej bądź przeczącej przy ocenie stanowiska wnioskodawcy, powinien wyjaśnić, dlaczego zajął takie, a nie inne stanowisko. Uzasadnienie stanowiska organu powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty wnioskodawcy." W przedmiotowej sprawie skarżąca przedstawiając własne stanowisko nie dokonała założenia, że świadczy jedno świadczenie kompleksowe, lecz dokonała analizy wykonywanych świadczeń pod kątem ich oceny jako kompleksowe. Udzielenie odpowiedzi na tak zadane pytania i adekwatne zajęcie stanowiska oznaczałoby wkroczenie w kompetencje jakie wynikają z art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które są zastrzeżone dla wiążącej informacji stawkowej. Potwierdzeniem jest również wskazanie we wniosku przepisów stanowiących o wysokości preferencyjnych stawek co wskazuje, że przedmiotem oceny prawnej każdorazowo dla organu byłaby wysokość stawki podatku, a to stanowi główny cel wydawania wiążących informacji stawkowych. Nie jest prawdą, że rozstrzygnięcie wydawane przez organ w ramach tej procedury musi wiązać się określaniem właściwej klasyfikacji. Szczegółowa klasyfikacja jest bowiem ustalana wyłącznie wtedy, gdy jest niezbędna do określenia stawki podatku właściwej dla danej usługi lub towaru.
3.5. W świetle powyższego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 14h w zw. art. 14b § 5e w zw. z art. 14b § 1a w zw. z art. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej okazały się nietrafione, bowiem, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, kwestia dotycząca oceny świadczeń pod kątem uznania ich za świadczenia złożone dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest przedmiotem wiążącej informacji stawkowej, co wynika wprost z art. 42b ust. 5, art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
3.6. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przez Sąd I instancji art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ono podejmowane w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej. Organ podatkowy, wydający interpretację indywidualną, nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione we wniosku, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Podobnie nie ma prawa wezwać stronę o ewentualne przeformułowanie pytań, bowiem to wnioskodawca wyznacza zakres sprawy. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Stosownie do art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1- 2 i 4 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 maja 2025r., sygn. akt I FSK 160/22). W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ może żądać jego uzupełnienia tylko o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też nie.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że brak było podstaw do wzywania strony do uzupełnienia wniosku, bowiem opis świadczonych usług przedstawiony był w sposób szczegółowy, a treść sformułowanych pytań jednoznacznie wyznaczała i artykułowała ten zakres.
3.7. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono, jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zasądzając kwotę 480 zł, jako 100 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji.
Maja Chodacka Roman Wiatrowski Janusz Zubrzycki
sędzia WSA del. sędzia NSA sędzia NSA