Wyrok NSA z dnia 17 listopada 2025, sygn. I FSK 1688/25

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Strona już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który postanowieniem z 19 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 4/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że istotnym elementem rzutującym na treść rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku są wątpliwości co do rzeczywistej sytuacji majątkowej Skarżącej. WSA podniósł m.in., że pomimo wezwania przez referendarza w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, Skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wysokość jej dochodów za 2023 i 2024 rok z tytułu posiadania udziałów w spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w P., którą prowadzi do dnia dzisiejszego (informacje uzyskane z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego i wykazu podmiotów zarejestrowanych jako czynni podatnicy VAT). Podniesiono również, że w powyższej spółce, w której wysokość kapitału zakładowego wynosi 550.000 zł, Skarżąca pełni zarówno funkcję jedynego wspólnika, jak i prezesa zarządu. Ponadto ustalono, że Skarżąca za 2023 r. uzyskała przychód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 2.155.403,46 zł (PIT-36Li PIT/B). Na powyższe postanowienie Strona nie złożyła zażalenia.

W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 2089/23, z 21 marca 2024 r., sygn. akt I FSK 337/24). Jednak wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku ze skargi. W ocenie Strony, w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, iż jeśli Skarżąca, np. na skutek postępowania egzekucyjnego w administracji, zostanie pozbawiona środków na poniesienie bieżących wydatków, to w konsekwencji może doprowadzić to do negatywnych skutków. W przypadku przeprowadzenia egzekucji administracyjnej w odniesieniu do zobowiązania wynikającego z decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi - Skarżąca utraci płynność finansową, nie będzie w stanie regulować zobowiązań publicznoprawnych, jak i cywilnoprawnych. Ponadto Skarżąca nie będzie w stanie prowadzić działalności, co przełoży się na konieczność zwolnienia pracowników.

Z lektury uzasadnienia wniosku trudno zatem wnioskować o nowych okolicznościach mających uzasadnić wstrzymanie wykonania ww. decyzji, a jego autor zdaje się sam nie zauważać, że bieżące żądanie to już ponowiony wniosek, który powinien być formułowany w oparciu o przesłanki wskazane w innym przepisie, tj. art. 61 § 4 p.p.s.a. Jak zostało to już wskazane powyżej, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa obowiązek takiego sporządzenia wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącej było zatem przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Autor wniosku nie spełnił tych wymagań. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

3