z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61).
Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że analogiczny wniosek, zawierający identyczne uzasadnienie, Skarżąca zawarła również w skardze do Sądu pierwszej instancji (k. 14v i 15). Po rozpatrzeniu przedmiotowego żądania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z 19 marca 2025 r., sygn. akt I SA/BK 5/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca nie wyjaśniła należycie i przekonująco, w jaki sposób wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ograniczyła się jedynie do ogólnikowego wykazania hipotetycznych szkód, które mogłyby powstać w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji, nie odnosząc ich w żaden sposób do swojej sytuacji majątkowej.
W związku z sytuacją zaistniałą w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając ponowny wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane na podstawie § 2 i 3 w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego we wcześniej sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecny wniosek Skarżącej dostrzega, że ani z treści przedmiotowego wniosku, ani z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja Skarżącej uległa jakiejkolwiek zmianie w stosunku do tej, którą oceniał już Sąd pierwszej instancji.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę wyrażoną w ww. postanowieniu i stwierdza, że w odniesieniu do Skarżącej nie zachodzą przesłanki przyznania jej ochrony tymczasowej określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie
art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.