3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 229 oraz art. 233 § 2 o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy;
4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego prawem przepisanych.
3. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.
4.2. W niniejszej sprawie organy podatkowe zakwestionowały podatek naliczony z faktur wystawionych przez czterech kontrahentów, a mianowicie przez C. sp. z o.o., A. sp. z o.o., M. i PPHU R. Uznano bowiem, że faktury wystawione przez te podmioty nie potwierdzają faktycznych zdarzeń gospodarczych.
Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał za prawidłowe i nienaruszające zarówno prawa materialnego i procesowego ustalenia organów podatkowych dotyczące faktur wystawionych przez M. Zdaniem sądu pierwszej zaskarżona decyzja została jednak wydana z naruszeniem reguł postępowania podatkowego w odniesieniu do faktur wystawionych przez pozostałych kontrahentów spółki. Wyprowadzony przez organ odwoławczy wniosek, że spółka odliczając od podatku należnego podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych na jej rzecz przez C. Spółka z o.o., A. Spółka z o.o. i PPHU R. brała udział w oszustwie nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym i przywołanym przez ten organ materiale dowodowym. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 24-27) obszernie wskazano w stosunku do każdego z powyższych podmiotów osobno, argumenty potwierdzające wnioski sądu pierwszej instancji w zakresie wadliwości ustaleń faktycznych.
4.3. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten nie został jednak w żaden sposób uzasadniony. Nie wykazano bowiem wpływu tych uchybień na treść rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie sprowadza się do zacytowania uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Przytoczono na stronach od 4 do 33 in extenso uzasadnienie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Zmieniono jedynie słowa "organ" na pojęcie "kasator". W uzasadnieniu środka odwoławczego brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do obszernej argumentacji sądu pierwszej instancji. Ograniczono się zatem jedynie do powtórzenia w całości stanowiska organu odwoławczego, wyrażonego w uchylonej przez sąd pierwszej instancji decyzji.
4.4. Powyższy sposób uzasadnienia zarzutu jest niedopuszczalny. Należy wskazać, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownej kontroli zaskarżonej decyzji. Celem tego postępowania jest kontrola instancyjna prawidłowości zaskarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej należy wskazać i uzasadnić na czym polegał błąd sądu pierwszej instancji w zakresie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. Nie wystarczy zatem powtórzyć dosłownie argumentacji z decyzji organu odwoławczego bez żadnych odniesień do stanowiska sądu pierwszej instancji. Argumentacja kasatora nie może bowiem sprowadzać się do tego, aby to sąd drugiej instancji "wybrał", które stanowisko, sądu pierwszej instancji czy też organu odwoławczego jest trafne.
Skoro więc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie uzasadniono na czym polegało naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., to zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku.
4.5. Również zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przez brak zastosowania do transakcji z C. sp. z o.o., A. sp. z o.o. i PPHU R. nie zostały w żaden sposób uzasadniony. Z tych też powodów jest chybiony.
4.6. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 229 oraz art. 233 § 2 o.p. Kasator twierdzi, że z uwagi na wykluczające się przesłanki z obu przepisów, organ odwoławczy nie może sobie wybrać w jaki sposób uzupełniony zostanie materiał dowodowy. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji, wydając zalecenia co do dalszego postępowania wskazał, że w zależności od dokonanych ustaleń organ odwoławczy usunie wskazane uchybienia procesowe we własnym zakresie. Nie jest też pozbawiony możliwości wydania decyzji na podstawie art. 233 § 2 o.p.
4.6. Również nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji wskazał jednoznacznie jakie są braki w materiale dowodowym, podał wytyczne co do dalszego postępowania.
4.7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
4.8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej spółki określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
Marek Kołaczek Arkadiusz Cudak Izabela Najda-Ossowska