4. 1. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ust. 2 DKIS zarzucił naruszenie przepisów prawa postępowania tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 w zw. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez błędne uznanie, że złożony przez Stronę wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, spełniał wszystkie wymagania przewidziane w przepisach prawa i dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego i na tej podstawie uchylenie postanowienia organu utrzymującego w mocy postanowienie I instancji o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek wymagał poddania ocenie stanu faktycznego a nie przepisu podatkowego, co skutkowało koniecznością wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania
5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Strona wniosła o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności.
6.2. Zaistniały w sprawie spór dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 165a § 1 O.p.
Zgodnie z art. 165a § 1 zd. 1 (zd. 2 powołanego przepisu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że użyte w art. 165a § 1 o.p. wyrażenie "nie może być wszczęte z innych przyczyn" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (tak m.in. wyrok z dnia 25 września 2019 r., I FSK 1335/17), a ponadto, że muszą to być sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, bowiem dyspozycja normy wyrażonej w art. 165a § 1 O.p. stanowi wyłącznie podstawę do oceny formalnej, a nie do rozstrzygania kwestii mających źródło w przepisach prawa materialnego (wyrok z dnia 16 lipca 2021 r., II FSK 2381/20). Art. 165a § 1 O.p. ma zatem zastosowanie tylko w przypadku, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sposób oczywisty wynika, iż postępowanie to nie może być wszczęte. Natomiast w sytuacji, gdy ustalenie to wymaga podjęcia określonych czynności, czy dokonania złożonego procesu wykładni przepisów prawa, mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania podatkowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że w jego ocenie udzielenie odpowiedzi na pytania Strony wymagałoby od niego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ interpretacyjny odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. stwierdził, że wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W ocenie Organu interpretacyjnego Sąd pierwszej instancji miał nie zauważyć, że przedmiotem sporu była w istocie kwestia prawidłowości wystawienia faktur w kontekście postanowień umowy, a dokładne wyjaśnienie opisu sprawy powinno wynikać z opisu sprawy, a nie własnego stanowiska Skarżącego. Organ interpretacyjny w skardze kasacyjnej zasadniczo podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, powielając przy tym swoją argumentację w sprawie. Organ interpretacyjny jedynie ogólnikowo wskazuje przy tym okoliczności, które musiałby ustalić, posługując się zwrotami ogólnymi, nieostrymi, niekonkretnymi. Tak jest m.in. w odniesieniu do "badania okoliczności konkretnych czynności, ustalania zdarzeń gospodarczych [s. 5 skargi kasacyjnej] czy okoliczności dotyczące (...) użytkownika wieczystego nieruchomości, (...) zarządcy sądowego (...) oraz orzeczeń sąd owych m.in. warunków wynikających z zawartej ugody sądowej" [s 6 skargi kasacyjnej]. W żadnym przypadku Organ interpretacyjny nie wskazuje konkretnej, zindywidualizowanej, odnoszącej się do konkretnego stanu faktycznego okoliczności, nie wspominając o wykazaniu wpływu tej okoliczności na treść interpretacji. Zamiast tego odwołał się on w ogólny sposób do przepisów związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie rację należało przyznać Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w szczegółowy sposób wyjaśnił wątpliwości wynikające ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej słusznie zauważając przy tym, że jedyna wątpliwość zgłaszana jako przedmiot pytania dotyczyła kwestii, czy w fakturze można było wskazać jako sprzedawcę dwa podmioty tj. spółkę W. (ustanowioną przez Sąd Rejonowy w Grójcu jako zarządcę nieruchomości należącej do P. objętej postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do P.), któremu sąd zarząd odjął, oraz samą Spółkę. Odniesienie się w ramach interpretacji co do tej kwestii w istocie nie wymagało żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych, a jedynie oceny zgodności z prawem (w szczególności z ustawą VAT) takiego sposobu wystawiania faktur. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiając swoje stanowisko Strona dokładnie wyjaśniła stan faktyczny.
Drugie pytanie będące konsekwencją pytania pierwszego dotyczyło kwestii, czy przy uznaniu, że faktury opisane w punkcie 1 wniosku zostały wystawione nieprawidłowo, to czy Strona może, faktury obejmujące najem nieruchomości Spółki dla spółki L. wystawić za okres od października 2018 r. do 5 marca 2020 r. z datą wystawienia aktualną. Tutaj również nie były wymagane żadne dodatkowe ustalenia faktyczne oprócz wskazanych we wniosku. Również trzecie pytanie zawarte we wniosku a dotyczące okresu rozliczeniowego dla potrzeb wystawienia faktur VAT przez syndyka z aktualną datą wystawienia i aktualnym terminem płatności, mimo że dotyczyłyby czynszu najmu za okresy już minione, nie wymagałoby żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych, oprócz wyczerpująco przedstawionych we wniosku.
5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
D. Mączyński M. Olejnik Mariusz Golecki (spr.)
Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA