Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten, w związku z treścią art. 193 P.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Odpowiednie stosowanie art. 60 P.p.s.a. oznacza natomiast, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej, co z kolei wynika z treści art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uregulowana w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia bowiem, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.