Pismem z 26 czerwca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez "wskazanie podstawy prawnej", w oparciu o którą organ podatkowy jest uprawniony do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu "części kwestionowanego zwrotu" i dokonania zwrotu "niekwestionowanej części".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednocześnie w myśl art. 157 § 1a P.p.s.a., odrzuceniu podlega wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony po upływie terminu. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może zaś wydać na posiedzeniu niejawnym.
Oznacza to, że ustawodawca nie dopuszcza uzupełnienia uzasadnienia wyroku, a wniosek organu w istocie dotyczy uzupełnienia motywów rozstrzygnięcia Sądu, a takiej konstrukcji prawnej ustawodawca nie ukształtował w art. 157 § 1 P.p.s.a. Sam wyrok może być zaś uzupełniony jedynie w zakresie wskazanym w powoływanym już art. 157 § 1 P.p.s.a. Przez wzgląd na dyspozycję art. 193 P.p.s.a. regulacja ta znajduje odpowiednie zastosowanie do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, ze wskazanych powodów, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.