4.4. Jednak Ordynacja podatkowa w sposób odmienny niż prawo węgierskie, kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Polskie przepisy nie przewidują związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje wydane wobec kontrahentów, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku powiązanego postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta, nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. Mają one moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ nie ma jednak obowiązku włączać do materiału dowodowego sprawy wszystkich dowodów z innych postępowań podatkowych toczących się wobec kontrahentów podatnika czy też w ramach postępowań karnych. Winien włączyć te materiały, które są istotne dla wyniku sprawy, a po ich włączeniu zapewnić do nich dostęp stronie, z zagwarantowaniem przestrzegania zasad tajemnicy skarbowej. Jednocześnie stronie przysługuje prawo do wnioskowania o ponowne przeprowadzenie tych dowodów w jej obecności, ze wskazaniem istotnych okoliczności, które jej zdaniem wymagają dodatkowego wyjaśnienia (por. art. 188 Ordynacji podatkowej), a także żądania przeprowadzenia dowodu przeciwko włączonym do akt dokumentom urzędowym (por. art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej).
4.5. W świetle powyższego, powołany przez skarżącą wyrok TSUE dotyczy innej sytuacji, niemającej jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca nie została pozbawiona przysługujących jej uprawnień, w szczególności co do przestrzegania prawa do obrony. Strona miała możliwość skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, w tym zapewniony miała (poza częścią która została wyłączona i zanonimizowania) dostęp do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, miała możliwość zgłaszania wniosków dowodowych i kwestionowania dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach, a tym samym nie była pozbawiona prawa do obrony swoich racji – co z kolei stanowiło przedmiot omawianego wyroku TSUE.
4.6. W sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, w sposób uprawniony wykorzystując również materiały z innych postępowań. Ordynacja podatkowa nie przyjęła bowiem zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, o czym świadczy treść art. 181 Ordynacji podatkowej. W rezultacie wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie nie naruszono art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Organ nie miał obowiązku udostępnienia spółce ani akt dotyczących kontroli przeprowadzonych u jej dostawców, w szczególności dokumentów, na których opierały się ustalenia dokonane przez ten organ, ani protokołu z kontroli czy wydanych decyzji administracyjnych.
5.1. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 121, art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie kompletnego materiału dowodowego, jak również ustalenie przebiegu transakcji w oparciu o wybrane dowody, a nie cały materiał zgromadzony w sprawie, nieprzeprowadzenie przesłuchań świadków oraz naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego.
5.2. Wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej okoliczności faktyczne ustalone zostały w sposób niebudzący wątpliwości.
5.3. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 1 marca 2016 r. spółka zawarła z I. J.Ś. umowę o dzieło, której przedmiotem była dostawa i montaż fabrycznie nowej instalacji fotowoltaicznej dla nieruchomości, na której powstanie budynek pieczarkarni w P. 23 września 2016 r. strony umowy o dzieło sporządziły protokół odebrania robót, który został podpisany przez wspólników Spółki, kontrahenta oraz kierownika robót elektrycznych. W oparciu o ten protokół odbioru wykonanych robót, w dniu 3 października 2016 r. kontrahent (I.) wystawił dla spółki fakturę nr [...] na kwotę brutto: 848.515,50 zł, dokumentującą (jak to zostało wpisane na fakturze) "Sprzedaż elementów instalacji fotowoltaicznej zgodnie z protokołem". Faktura została rozliczona w deklaracji VAT-7 za październik 2016 r. W protokole zaznaczono, że odebrane elementy zostały złożone w magazynie pod konkretnym adresem. Protokół podpisali wspólnicy spółki, kontrahent i kierownik robót elektrycznych. Składowanie towarów do momentu odbioru miało się odbywać na podstawie umowy z dnia 23 września 2016 r. zawartej między K. a Spółką oraz z dnia 9 listopada 2016 r. zawartej między Spółką a kontrahentem, który tego samego dnia zawarł umowę w tej kwestii z K.. 3 października 2016 r. kontrahent zawarł z przedstawicielem firmy K. umowę o współpracy dotyczącą zakupu elementów składowych instalacji fotowoltaicznej na budynek pieczarkarni. Płatność miała nastąpić w dwóch transzach – pierwsza w miesiącu październiku 2016 r. W dniu 10 października 2016 r. firma K. wystawiła podatnikowi fakturę PRO FORMA nr [...] stanowiącą ofertę sprzedaży elementów instalacji w niej wymienionych za kwotę brutto 611.965,59 zł. Faktury tej kontrahent Spółki nigdy nie zapłacił i co oczywiste, nie odebrał towaru, którym dysponowała firma K. w magazynie. 31 października 2016 r. Spółka otrzymała dotację z Funduszu w wysokości 675.750 zł. w dniu 9 listopada 2016 r. przelała na konto strony kwotę 675.720 zł tytułem: "wpłata częściowa FA VAT [...]". W tym samym dniu kontrahent przelał na konto Spółki tę samą kwotę tytułem: "wpłata udziałów zgodnie z umową przystąpienia do spółki". Następnie, w tymże dniu Spółka dokonała przelewu na konto kontrahenta w wysokości 172.795,50 zł tytułem "druga część spłaty faktury FA VAT [...]", a kontrahent tego samego dnia kwotę przekazał na konto Spółki jako wpłatę udziałów. Należy także zaznaczyć, że kontrahent zawarł z wspólnikami spółki umowę z dnia 10 września 2016 r. o przystąpieniu do spółki jawnej, zobowiązując się do wniesienia wkładu w wysokości 2.000.000 zł. Przystąpienie nastąpić miało po wniesieniu wkładu w ratach, przy czym 2 pierwsze raty w łącznej wysokości 850.000 zł miały zostać wpłacone do 25 października 2016 r. Uchwała o zmianie umowy spółki i przyjęciu nowego wspólnika zapadła ostatecznie w dniu 22 grudnia 2017 r., z tym że zgodnie z jej treścią skarżący wniósł wkład w kwocie 848.515,50 zł i otrzymał 8% (a nie wcześniej ustalone 20%) udziału w zyskach. Następnie pismem z 25 lipca 2017 r. spółka zażądała od K. wydania przedmiotu składu z uwagi na wypowiedzenie tej umowy, zaś właściciel K. pismem z dnia 26 lipca 2017 r. stwierdził, że między jego firmą, a spółką nigdy nie doszło do transakcji sprzedaży, zaś zakupu miał dokonać kontrahent. Do transakcji jednak nie doszło, ponieważ nie dokonano zapłaty na podstawie wystawionej faktury proforma. 18 lipca 2017 r. kontrahent do spornej faktury wystawił fakturę korygującą nr [...] opisana jako "błędnie wystawiona faktura", którą spółka odesłała wystawcy bez podpisu. Pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. kontrahent odstąpił od umowy o dzieło z dnia 1 marca 2016 r. oraz ustalił, że płatności za sporną fakturę spółka dokonała w dniu 9 listopada 2016 r.
5.4. Przedstawione okoliczności wprost wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i tego przebiegu zdarzeń skarżąca w istocie nie kwestionuje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała: cele, jakie miała zrealizować poprzez planowaną inwestycję (zbudowanie pieczarkarni). Wyjaśniła, że zakup i montaż paneli fotowoltaicznych miał prowadzić do ograniczenia kosztów korzystania z energii. Podkreśliła, że zatrudniła pośrednika (J.Ś.) i że była przekonana, że posiada na stanie panele fotowoltaiczne składowane na podstawie protokołu odbioru i umowy o składowanie oraz że nie była świadoma, że zakupione panele nie są jej własnością. Żaden z tych argumentów nie dyskwalifikuje ustalonych przez organ okoliczności. Skarżąca nie wykazała bowiem, że faktycznie nabyła panele fotowoltaiczne i że zostały one zamontowane na budynku pieczarkarni. W rezultacie przedstawione uzasadnienie skargi kasacyjnej może być brane pod uwagę wyłącznie w kontekście wykazania przez skarżącą, że nie miała świadomości zaistniałych okoliczności, co twierdzi organ w zaskarżonej decyzji i co zostało zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji.
6.1. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 123 w zw. z art. 193 § 1, 6 i 8 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wskazał, że przepisy te naruszono poprzez odebranie stronie prawa do zajęcia stanowiska w kwestii rzetelności i prawidłowości prowadzonych ksiąg podatkowych, a także nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, mimo że przeprowadzenie tych dowodów miałoby zasadnicze znaczenie dla oceny wiarygodności innych dowodów, którym organ dał wiarę, a także dla ustalenia przebiegu transakcji dokonywanych przez stronę.
6.2. W związku z podniesionym zarzutem niezbędne jest wskazanie, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwaliło się stanowisko, którego źródłem jest unormowanie zawarte w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą, przy czym powinny być one wskazane w sposób precyzyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.
6.3. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego.
6.4. W świetle przedstawionych wyjaśnień nie poddaje się kontroli sądowej zarzut naruszenia "art. 123" Ordynacji podatkowej. Przepis ten składa się bowiem z dwóch jednostek redakcyjnych, wobec czego nie jest jasne, naruszenia którego z tych przepisów dopatrzył się Autor skargi kasacyjnej. Natomiast NSA jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalne uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności.
6.5. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że organ nie przeprowadził przesłuchania przedstawicieli firmy K. (P.G. i T.O.) oraz wspólników skarżącej (J.G. i B.Ł.). Tymczasem trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania przedstawicieli firmy K., natomiast wspólnicy Spółki zostali przesłuchani w trakcie kontroli. Ponadto w toku postępowania mogli w sposób nieograniczony uzupełniać swoje wyjaśnienia, składając stosowne oświadczenia, co też czynili. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 193 § 1, 6 i 8 Ordynacji podatkowej. Przepisy te określają bowiem konsekwencje stwierdzenia, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.
6.6. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 187 § 1 oraz art. 191, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczną z zasadą prawdy obiektywnej ocenę zebranego materiału dowodowego, selektywnie oceniającą materiał dowodowy, która przerodziła się w ocenę dowolną oraz poprzez brak wnikliwej oceny materiału dowodowego. Raz jeszcze należy stwierdzić, że okoliczności w sprawie okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Rację ma także Sąd pierwszej instancji, że o świadomym działaniu stron transakcji świadczy również kwestia przystąpienia J.Ś. do spółki i sposobu przeprowadzenia tej operacji łącznie z płatnościami w tym wynikającymi z faktury, jak i wpłat na udziały. Prawidłowo zaznaczył Sąd pierwszej instancji, że umowa datowana była na dzień 10 września 2016 r., a w jej treści znajduje postanowienie o zapłacie za fakturę [...], którą wystawiono w dniu 3 października 2016 r. Oznacza to, że osoba sporządzająca tę umowę (o przystąpieniu do Spółki) już 10 września znała numerację faktury kontrahenta z października 2016 r. Nie ulega też wątpliwości, że umowa ta gwarantowała Spółce powrót pieniędzy uzyskanych w ramach dotacji, co miało przełożenie na wykazanie przez Spółkę możliwości zrealizowania zamierzonej inwestycji.
7.1. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego, którego braki nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, a także zakazuje oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów.
7.2. Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Z jednoznacznego brzmienia art. 2a Ordynacji podatkowej wynika, że dotyczy on wątpliwości w zakresie treści przepisów prawa podatkowego, a więc wątpliwości, które ujawniają się w procesie dokonywania wykładni przepisów. Przepis dotyczy zatem wprost ustalania obowiązujących i mających zastosowanie w danej sprawie podatkowej norm prawnych prawa podatkowego, a nie faktów, które pozwolą na zastosowanie tych norm w sprawie podatkowej rozstrzyganej przez właściwy organ. Jednakże podkreślić należy, że w orzecznictwie można odnaleźć twierdzenia, zgodnie z którymi zasada in dubio pro tributario odnosi się również do wątpliwości co do stanu faktycznego. Nie można zawężać rozumienia zasady in dubio pro tributario jedynie do wykładni prawa, ale poprzez treść reguły in dubio pro reo należy ją odnosić także do wątpliwości faktycznych. Niemniej jednak skarżącą nie powołała tego rodzaju wątpliwości, których nie dało się usunąć w drodze postępowania dowodowego. Jak wskazano, ustalenia faktyczne poczynione przez organ nie budzą wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
8.1. Niezasadne są także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
8.2. Ze względu na wadliwe sformułowanie zarzutu naruszenia "art. 193" Ordynacji podatkowej, zarzut ten nie poddaje się sądowej kontroli. Przepis ten składa się bowiem z kilku jednostek redakcyjnych, wobec czego nie jest jasne, naruszenia którego z tych przepisów dopatrzył się Autor skargi kasacyjnej. W tej sytuacji raz jeszcze należy wskazać, że NSA jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalne uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności.
8.3. Niezasadny jest także zarzut naruszenia "art. 88 ust. 3a pkt 4 lit." ustawy o PTU. W ocenie Autora skargi kasacyjnej przepis ten naruszono, przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla odmowy prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynności, które nie zostały dokonane przez ich wystawcę, konieczne jest dowiedzenie, że nabywca miał świadomość uczestniczenia transakcji służącej nadużyciu. W skardze kasacyjnej podkreślono, że oparcie decyzji na wadliwej ocenie stanu faktycznego, a także nieuwzględnienie w ocenie stanu faktycznego norm dla sprawy właściwych – organ podatkowy ani nie zgromadził dowodów wykazujących brak realizacji spornych usług, ani też dowodów na wiedzę strony o możliwym naruszaniu przez jego dostawcę przepisów ustawy o PTU.
8.4. Przede wszystkim należy zauważyć, że po raz kolejny w skardze kasacyjnej nie doprecyzowano jednostki redakcyjnej przepisu, które naruszenie zostało podniesione. W tym przypadku uchybienie to ma znamiona oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż zastosowana przez organ podstawa prawna, czyli art. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o PTU oraz uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnego nie pozostawia wątpliwości, że to właśnie ten przepis stanowi podstawę zarzutu kasacyjnego. Nie można jednak zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że przepis ten naruszono poprzez błędną wykładnię. Organ – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej wykazał – dokonując wykładni tego przepisu, uwzględnił okoliczność, że pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku wymaga wykazania, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że transakcja stanowi element oszustwa lub nadużycia podatkowego. Z zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżąca był świadoma tego, że faktura nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Okoliczności tej skarżąca nie obaliła skutecznie podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew stwierdzeniom skarżącej decyzji nie oparto "na wadliwej ocenie stanu faktycznego", a także nie naruszono prawa poprzez nieuwzględnienie "w ocenie stanu faktycznego norm dla sprawy właściwych".
8.5. Końcowo na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Przy czym sąd ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
8.6. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wykonał ciążący na nim obowiązek i w sposób jasny oraz spójny logicznie wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Z uzasadnienia wyroku wynika w szczególności, dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że uzasadnienie ma charakter ogólnikowy. Z pewnością nie znajduje uzasadnienie twierdzenie, że uzasadnienie ogranicza się jedynie do bezrefleksyjnego przytoczenia argumentów organu podatkowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie pominięto "szereg okoliczności podnoszonych przez Skarżącego, związanych ze zgłoszonymi zarzutami w skardze.". Natomiast przedmiotem sądowej kontroli w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być badanie, czy przedstawiony stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością oraz czy materiał dowodowy w sprawie został zebrany i wyjaśniony w sposób wyczerpujący oraz wadliwie oceniony przez organy podatkowe. Podkreślenia wymaga bowiem, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie. Dostatecznym uzasadnieniem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być też ocena skarżącej, że Sąd pierwszej instancji w niewielkim stopniu odniósł się do zarzutów natury procesowej.
9. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – orzekł, jak w sentencji wyroku.
10. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA
Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Izabela Najda-Ossowska