Z powyższych względów nie sposób przyjąć, by przedstawione przez Stronę dokumenty mogą teraz mieć przymiot dla niej dokumentów "nowych", skoro Strona musiała je wcześniej mieć, na co wskazują daty nimi opatrzone.
Tak samo nie można przyjąć, że podnoszona okoliczność faktyczna - treści spornych dokumentów (faktur, dokumentów CMR, IE599, potwierdzeń odbioru towarów) jest obecnie nową okolicznością faktyczną, o której Strona dowiedziała się dopiero po zakończeniu zwykłego postępowania.
Skarżący, mimo licznych wezwań organu w zwykłym postępowaniu podatkowym, nie przedstawił spornych faktur oraz szeregu innych dokumentów
o które był wzywany. Strona postępowania powinna współdziałać z organem podczas postępowania i brać w nim czynny udział, a co za tym idzie powoływać dowody i okoliczności na poparcie swoich twierdzeń (art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.). W związku z czym wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności i dowody, o których istnieniu wiedziała, ale ich nie powoływała/przedstawiała, z uwagi na brak ich "nowości", tj. nie może stanowić to przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Próby kontaktu ze Skarżącym okazały się bezskuteczne. Powody, dla których te dokumenty nie zostały przez Stronę przedstawione nie mieszczą się jednak w ocenie Sądu I instancji w granicach niniejszej sprawy, wyznaczonych treścią wskazanej we wniosku przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
3.4. Natomiast w zakresie innej podnoszonej przesłanki wznowieniowej- art. 240 § 1 pkt 4 O.p. że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, Sąd I instancji zważył, że w ramach odrębnego postepowania organ podatkowy decyzją z dnia 13 września 2021 r. odmówił wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Z akt sprawy nie wynika aby Strona kwestionowała to rozstrzygnięcie zarówno przed organem ani w postępowaniu sądowym. Tym samym na chwile obecną Sąd nie mógł badać jej z urzędu, niejako przy okazji rozważania podnoszonej przez Stronę przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kwestia ta wychodzi poza zakres niniejszej sprawy. Sąd I instancji był natomiast związany granicą sprawy, zgodnie z art. 134 P.p.s.a.
3.5. Zarazem w ocenie Sądu I instancji uzasadnienie skarżonej decyzji jest prawidłowe zaś zarzuty kierowane w tym zakresie nie były zasadne.
3.6. Niezasadny był także zarzut Skarżącego, że organ podatkowy nie rozstrzygał na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu prawa, czym rażąco naruszył zasadę in dubio pro tributario. Należy podkreślić, że art. 2a O.p. z którego ta zasada wynika, może być zastosowany wówczas, gdy w sprawie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego. Skarżący nie wskazuje jednakże tego rodzaju wątpliwości. Sąd I instancji zgodził się z Dyrektorem IAS, że w rozpoznanej sprawie nie zaistniały takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni, bo nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy organ dokonuje wykładni przepisu ustalając sposób jego rozumienia, ale wynik tego procesu nie jest korzystny dla Strony. Naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast możliwe wówczas, gdyby wyniki wykładni danego przepisu prawa doprowadziły do wyłonienia kilku możliwych interpretacji, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to organ wybrałby tę niekorzystną dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej. Sąd I instancji nie stwierdził istnienia takich dylematów w rozpoznawanej sprawie.
3.7. Sąd I instancji nie znalazł także powodów do stwierdzenia,
że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd I instancji nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub
w części. Z tych względów oddalono skargę.
4.Skarga kasacyjna
4.1. W skardze kasacyjnej Skarżący , zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniósł o jej uwzględnienie oraz uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i rozpoznanie skargi, tj. uchylenie decyzji organów obu instancji w całości. Ewentualnie Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na swą rzecz od Strony kosztów postępowania wg norm przepisanych.
4.2. Zaskarżonemu Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. (c) P.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi Strony na sporną decyzję która narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez niezasadne uznanie, że przedłożone przez Spółkę w niniejszej sprawie dowody nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji określającej, ponieważ dowody te były znane Spółce w trakcie postępowania zakończonego decyzją określającą, podczas gdy nowe dowody, o których mowa przepisie art. 240 § 1 pkt (5) O.p. to takie dowody, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy oraz którymi organ wydający decyzję administracyjną nie dysponował i nie były mu one znane, natomiast wiedza strony o tych okolicznościach pozostaje bez znaczenia dla możliwości wznowienia postępowania na podstawie tego przepisu;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. (c) P.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi Spółki na decyzję podczas gdy decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt (1) w zw. z art. 240 § 1 pkt (5) O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji określającej i umorzenia postępowania przez Dyrektora IAS, mimo, że w sprawie spełnione były warunki uzasadniające takie rozstrzygnięcie, z uwagi na posiadanie przez Spółkę nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt (5) O.p. potwierdzających prawidłowość jej rozliczeń w podatku od towarów i usług za okresy od października do grudnia 2018 r., bowiem Spółka dysponowała dowodami które w całości były dowodami nowymi dla Naczelnika, a w części także dla samej Spółki;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. (c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki, podczas gdy decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2a w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie przez Organ niekorzystnej dla Spółki wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt (5) O.p. objawiającej się uznaniem, że nowe dowody w rozumieniu ww. przepisu, to dowody nowe zarówno dla organu podatkowego jak i dla Spółki, podczas gdy z literalnej treści tej regulacji wynika, że nowe dowody, to takie dowody, które nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję a wyrażenie "wyjdą na jaw" użyte w art. 240 § 1 pkt (5) O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu, czyli udostępnienie ich organowi podatkowemu, a fakt że dowody te były znane Spółce nie powinien mieć znaczenia - czym Organ naruszył zasadę rozstrzygania wątpliwości co do treści przepisów na korzyść podatnika, zasadę legalizmu oraz zasadę zaufania do organów podatkowych;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. (c) P.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja naruszała art. 121 § 1 w zw. z art. 121 § 2 oraz 124 O.p. poprzez zaakceptowanie przez Organ sposobu prowadzenia postępowania przez Naczelnika, tj. w sposób nieuzasadniony, niezgodny
z zasadą zaufania do organów podatkowych, polegający na kierowaniu korespondencji do Strony w postępowaniu na adres jej siedziby pomimo, iż złożyła zgłoszenie aktualizacyjne, w którym wskazała adres do korespondencji, przy czym nie ma wątpliwości co do faktu wiedzy o prawidłowym adresie do korespondencji ze Skarżącym przez Naczelnika, gdyż w tym czasie Naczelnik czynnie korespondował ze Stroną, w zakresie innych czynności urzędowych na wskazany przez Stronę adres do korespondencji w oficjalnym formularzu, tym samym utrzymując Stronę w przeświadczeniu, że wszelka korespondencja od organów podatkowych jest kierowana na podany przez Spółkę adres do korespondencji, oraz jednoczesnym zarzuceniem przez Naczelnika Stronie celowego zatajania dokumentów, podczas gdy Strona nie posiadała jakiejkolwiek wiedzy o prowadzonym wobec niej postępowaniu podatkowym, Naczelnik nie podjął żadnych działań zmierzających do upewnienia się, że Strona jest świadoma podejmowanych wobec niej tak istotnych czynności jak prowadzenie postępowania podatkowego oraz wydanie decyzji określającej, o których dowiedziała się po fakcie wydanej decyzji określającej, w momencie zajęcia jej rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, a także brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji wskazanych powyżej istotnych, wyjątkowych okoliczności niniejszej sprawy, które powinny być wzięte pod uwagę przy wykładni pojęcia nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt (5) O.p., co stanowi naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady informowania i przekonywania strony w postępowaniu podatkowym.
4.3. W dalszym toku postępowania Strona pismem datowanym na dzień 26 kwietnia 2024 r. uzupełniając uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie w/w. zarzutu nr (1) wniosła przy tym o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu,
tj. załączonego protokołu kontroli podatkowej rozliczeń VAT Skarżącej na okresy 01- 04/2019 (znak: ...) z uwagi na możliwość wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości poprzez potwierdzenie prawidłowości rozliczeń VAT Spółki za okres 10- 12/2018 oraz potwierdzenie cechy "istotności" dowodów stanowiących w ocenie Skarżącej podstawę do wznowienia postępowania dot. rozliczeń VAT Spółki za 10-12/2018 i zakończonego decyzją określającą.
Następnie pismem datowanym na dzień 19 sierpnia 2025 r. ponownie uzupełniając uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie w/w. zarzutu nr (1) Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu-. opinii prawnej dotyczącej interpretacji przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wywodząc iż ma to istotne znaczenie dla oceny wydanego Wyroku, potwierdzając przedłożenie przez Skarżącego w toku postępowania przed Naczelnikiem US nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt (5) O.p.,, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej kontroli rozliczeń VAT Strony za okres 10-12/2018, gdyby zostały uwzględnione przez Naczelnika.
Pismem datowanym na dzień 14 stycznia 2026 r. Strona podtrzymała swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
4.4. Dyrektor IAS nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
5.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (vide: uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09).
5.3. Pole sporu w sprawie stanowi wyjaśnienie, czy w sprawie tej zaistniały wskazane przez spółkę we wniosku z 15 stycznia 2020 r. przesłanki wznowieniowe z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., skutkujące powinnością uchylenia ww. decyzji ostatecznej.
5.4. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. W myśl art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne, zaś ich uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.
S. Presnarowicz zasadnie przyjmuje, iż ma to służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie ochrony praw nabytych podmiotom stosunku prawnopodatkowego. W doktrynie prawa podkreśla się również, że wprowadzono pojęcie decyzji ostatecznej do ustawodawstwa w celu "zapewnienia niezbędnej stabilizacji porządku prawnego". (vide: S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. L. Etla; źródło: LEX) Jej wagi dowodzi konkluzja NSA w kontekście wystąpienia rozbieżności między okolicznościami ustalonymi w procesie karnym a postępowaniu podatkowym. Jak bowiem wskazano w wyroku z 18 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 920/08 stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminacji decyzji wadliwych.
Zarazem w orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, iż dopuszczalnym wyłomem od zasady trwałości decyzji ostatecznych pozostaje instytucja wznowienia postępowania (vide: wyroki NSA: z 29 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 137/15; z 15 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1011/22). Niemniej jednak m.in. w w/w. wyroku o sygn. akt I FSK 137/15 (także w wyroku z 29 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 2030/14) instytucja wznowienia postępowania musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach przewidzianych w art. 240 § 1 O.p. Przesłanki jej zastosowania należy natomiast interpretować ściśle. Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa (vide wyrok NSA z 14 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1397/15).
5.5. W rozpoznawanej sprawie sednem sporu stron pozostawała kwestia, czy działania strony wypełniły przesłankę art. 240 § 1 pkt (5) O.p. przewidujący,
iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Problematyczna bowiem pozostawała kwestia, czy dokumentacja złożona przez Stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania stanowiła w istocie nowe dowody. Sąd I instancji nawiązał do poglądu orzecznictwa, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania. Przyjął, iż utożsamienie wyrazu "nowe" tylko z frazą "nieznane organowi, który wydał decyzję" jest błędne, bo prowadziłaby do wniosku, że wyraz "nowe" nie ma żadnej samodzielnej treści normatywnej i znaczenia. Konkludując przyjął, iż przedstawione przez Stronę dokumenty nie mogą dla niej mieć przymiotu nowych skoro Strona musiała je wcześniej mieć, na co wskazują daty nimi opatrzone.
5.6. W tym miejscu Sąd zważył jednak na uchwałę wyjaśniającą NSA wydaną, na wniosek Prezesa NSA, 13 października 2025 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 3/25
w której przyjęto, iż na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną za przesłankę wznowienia postępowania na wniosek strony mogą być uznane nowe okoliczności lub nowe dowody, które były znane stronie
w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała. Wywiedziono to na podstawie wykładni językowej, systemowej oraz historycznej problemowego przepisu.
NSA zwrócił uwagę, iż przepis jasno przecież wskazuje, że nowe okoliczności lub nowe dowody mają doprowadzić do usunięcia stanu niewiedzy organu, a nie podatnika ("nieznane organowi"). A contrario te okoliczności lub dowody wcale nie muszą być nowe dla podatnika, aby wznowić postępowanie i ewentualnie uchylić decyzję pierwotną, jeśli zachodzi cecha istotności. Gdyby w badanym przepisie rzeczywiście chodziło o nowość także dla podatnika, ustawodawca wyraźnie by to zastrzegł wskazując, że aby podważyć decyzję pierwotną nowe fakty lub dowody muszą być nieznane organowi oraz podatnikowi, a nie jedynie organowi.
NSA przyjął także, że odmienna wykładnia analizowanego przepisu prowadziłaby do naruszenia zasady wykładni, według której nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne. Skoro bowiem przyjmuje się, że zwrot "wyjdą na jaw", którym posłużono się w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu jak i stronie postępowania, to nie bardzo jest jasne w jakim celu ustawodawca w treści tego samego przepisu in fine ponownie formułuje warunek, że dowody te nie mogły być znane organowi podatkowemu. Przyjmując, że zwrot "wyjdą na jaw" charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu jak i stronie postępowania, to treść tego przepisu powinna mieć inne brzmienie. Gdyby rzeczywiście chodziło o nowość także dla podatnika, w omawianym przepisie ustawodawca wyraźnie by to zastrzegł wskazując, że aby podważyć decyzję pierwotną nowe fakty lub dowody muszą być nieznane organowi oraz podatnikowi, a nie jedynie organowi.
NSA zwrócił także uwagę na kontekst językowy zwrotu "wyjść na jaw". Otóż są to sytuacje, w których to co ma wyjść na jaw jest jednak komuś znane, ale nie jest znane powszechnie, publicznie; w przypadku procedury prawnej należy przyjąć, że nie zostało ujawnione w aktach sprawy. Zatem w świetle analizowanej regulacji możliwe jest, że nowy dowód lub nowa okoliczność faktyczna nie ujawniona w aktach sprawy jest znana organowi podatkowemu, stronie postępowania, innemu podmiotowi albo nie jest znana nikomu.
Ustawodawca zdecydował, że wyjście na jaw nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznej, istotnych dla sprawy uzasadnia co do zasady wznowienie postępowania z wyłączeniem sytuacji, gdy wiedzę o nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach posiadał sam organ.
Z kolei w ramach wykładni systemowej, odnosząc badany przepis do analogicznych regulacji postępowania administracyjnego, NSA zważył, iż w myśl art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody "nieznane organowi, który wydał decyzję".
Zagadnienie dopuszczalności wznowienia postępowania z uwagi na nowe okoliczności lub dowody, które były znane stronie w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała, nie jest przedmiotem sporu na gruncie regulacji K.p.a. gdyż kwestia ta została powiązana z przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a. miesięcznym terminem do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. NSA zwrócił jednak uwagę, iż chociaż w O.p. nie zawarto regulacji o treści odpowiadającej art. 148 § 1 K.p.a. nie oznacza to jednak, iż brak tej regulacji ma prowadzić do wniosku o braku podstaw do wznowienia postępowania podatkowego z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p w sytuacji, gdy strona w dniu wydania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy miała wiedzę o okolicznościach faktycznych lub dowodach istniejących w dniu jej wydania. Jak wynika z treści tego przepisu cecha nowości w odniesieniu do okoliczności faktycznych lub dowodów powinna zostać oceniona ze względu na stan wiedzy organu podatkowego, a nie strony.
W ramach wykładni historycznej wzięto z kolei pod uwagę, iż we wcześniejszej nowelizacji- art. 177 pkt 2 dekretu z 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (Dz. U. Nr 27, poz. 174 ze zm.) sporny warunek był ujęty; w owym stanie prawnym należało wykazać, że dowody nie mogły być powołane w postępowaniu zwyczajnym bez winy podatnika. Dlatego NSA skonkludował, iż ustawodawca otworzył podatnikom możliwość wznawiania postępowania nawet wówczas, gdy problemowe dowody nie zostały powołane przez stronę z przyczyn przez nią zawinionych, a także wówczas gdy podatnicy mieli o tych dokumentach jakąkolwiek wiedzę.
NSA uznał przy tym, iż zasada współdziałania strony z organem w toku postępowania nie stoi przeciw powyższej wykładni. Ze wskazanej zasady nie można bowiem wyprowadzać bezwzględnego obowiązku powołania przez stronę wszystkich dowodów, którymi rozporządza i to pod rygorem utraty ich mocy dowodowej.
Z powyższych względów NSA przyjął przywołaną wcześniej uchwałę.
5.7. W tym miejscu zważyć należało, iż wyżej analizowana uchwała ma charakter abstrakcyjny. Tym samym w innych sprawach sądowoadministracyjnych posiada ogólną pośrednią moc wiążącą. Związanie uchwałami abstrakcyjnymi ma charakter względny. (vide: E. Plesnarowicz-Durska, Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Komentarz; także M. Masternak-Kubiak oraz T. Kuczyński Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Komentarz [w:] LEX) Istnieje sformalizowany tryb pozwalający na odstąpienie od poglądów w nich wyrażonych. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 P.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.
5.8. Niemniej jednak Sąd w tym składzie podzielił omawiane wyżej stanowisko. Nie było podstaw, aby uznać je za niekoherentne w rozpoznawanej sprawie. Dlatego wniesioną skargę kasacyjną należało uznać za zasadną. Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż złożenie przez Skarżącego problemowych dokumentów nie wypełniło przesłanki dla wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dlatego na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wyrok z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 944/22 należało uchylić i i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji dokona kontroli sądowej wydanych w niniejszej sprawie postanowień organów podatkowych pod kątem wypełnienia przesłanek do wznowienia postępowania przewidzianych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. z uwzględnieniem uchwały NSA z 13 października 2025 r. w sprawie
o sygn. akt II FPS 3/25.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.
s. del. WSA E. Olechniewicz s. NSA R. Pęk s. NSA A. Mudrecki