I. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 33, art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1375 ze zm., dalej: k.p.k.), poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS i poprzedzającej ją decyzji NUS na skutek nieuprawnionego przyjęcia, że zaskarżona decyzja DIAS i decyzja NUS zostały wydane już po upływie ustawowego 5 letniego okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych za II i III kwartał 2017 r., wskutek wyciągnięcia ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, niewynikających z nich wniosków, w szczególności:
- wniosku o mającej wynikać z pism "wytworzonych" przez NUS po otrzymaniu informacji o wszczęciu przez Prokuraturę Rejonową w [...] śledztwa obejmującego wyłącznie czyny z kodeksu karnego, tj. notatki służbowej pracownika Działu [...] NUS z 3 listopada 2021 r., determinacji by doprowadzić do wszczęcia postępowania, którego przedmiotem będą czyny wskazane w przepisach k.k.s., źródłem której to determinacji nie miały być cele, jakie winno osiągnąć postępowanie karnoskarbowe, a jedynie zahamowanie biegu terminu przedawnienia,
- wniosku o kierowaniu się przez tego samego pracownika przy złożeniu wniosku o wydanie decyzji o zabezpieczenie i dokonanie zabezpieczenia zobowiązań Skarżącej w podatku od towarów i usług wyłącznie obawą co do losów złożonego zażalenia na postanowienie z 20 grudnia 2021 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie czynów karno-skarbowych, którego oddalenie doprowadziłoby do umorzenia dochodzenia z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia tych czynów I w konsekwencji konieczności uznania tej okoliczności za przejaw instrumentalnego wszczęcia tego postępowania, podczas gdy zażalenie zostało oddalone, gdyż Sąd uznał wszczęcie postępowania za zasadne,
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ, pomimo nieumorzenia postępowania;
Zarzucone powyżej naruszenia przepisów postępowania przez Sąd miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż w przypadku ich niewystąpienia nie doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnych z prawem postanowień, a skarga zostałaby oddalona w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.
II. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS i poprzedzającej ją decyzji NUS na skutek nieuprawnionego przyjęcia, że zaskarżona decyzja DIAS i decyzja NUS zostały wydane już po upływie ustawowego 5 letniego okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych za II i III kwartał 2017 r., których datą graniczną był 31 grudnia 2022 r., gdyż nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, pomimo wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, a podejrzenie popełnienia przestępstwa wiązało się z niewykonaniem tego zobowiązania, z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd, że organy wykorzystały instytucję wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS i poprzedzającej ją decyzji NUS w [...] na skutek nieuprawnionego przyjęcia, że zaskarżona decyzja DIAS i decyzja NUS zostały wydane już po upływie ustawowego 5 letniego okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych za II i III kwartał 2017 r., wskutek wysunięcia nieuprawnionego zarzutu o braku dostatecznego zainteresowania DIAS wyrokiem Sądu Karnego, albowiem okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego objęte wyrokiem uniewinniającym pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia w sprawie określenia zobowiązania podatkowego.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu drugiej instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie DIAS zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
2.2. Skarżąca nie skorzystała możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
2.3. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji zrzekł się rozprawy, a Skarżąca w ww. terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna DIAS okazała się zasadna.
3.2. Istotą sporu w niniejszej sprawie było stwierdzenie, czy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały Skarżącej możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Z. z tytułu dostawy na rzecz Podatniczki materiałów budowlanych i wykonania usług budowlanych.
Na tle rozpoznawanego środka zaskarżenia przedmiotem sporu było jednak ustalenie, czy w sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, obejmującego zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2017 r. przez co nie doszło do zaistnienia materialnoprawnego skutku wynikającego z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten okres.
DIAS w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestionował wniosek wyprowadzony przez Sąd pierwszej instancji co do instrumentalnego charakteru działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy podatkowe obu instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację organu drugiej instancji, gdyż WSA błędnie stwierdził, że w sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego.
3.3. W tym miejscu należy przypomnieć, że w uchwale NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21, przyjęto, że w świetle art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. 1 – 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji.
Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że analiza dokonywana w ramach rozpatrywania sprawy sądowoadministracyjnej powinna w pierwszym rzędzie koncentrować się na zbadaniu kwestii formalnych związanych z wydaniem we właściwym czasie przez odpowiedni organ postępowania przygotowawczego postanowienia na podstawie art. 303 k.p.k w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. o treści, z której wynika związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Powinna jednak objąć także zagadnienie merytoryczne - czy na tle okoliczności danej sprawy podatkowej, związanych z bytem zobowiązania podatkowego, wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dokonanie takiej oceny powinno być wcześniej przeprowadzone przez organ podatkowy, stosujący art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej przy rozpatrywaniu sprawy podatkowej. W przypadkach wątpliwych, w szczególności wówczas gdy moment wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej, stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Taka informacja jest konieczna aby z jednej strony zagwarantować podatnikowi, że postępowanie podatkowe jest prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 tej ustawy. Z drugiej zaś strony jej zamieszczenie umożliwia następnie dokonanie oceny prawidłowości zastosowania tej instytucji przez sąd administracyjny kontrolujący akt wydany przez organ podatkowy.
Sądy administracyjne pierwszej instancji w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a. mają obowiązek badać czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przeprowadzenie takiego badania jest w istocie możliwe na gruncie sprawy podatkowej. Dopiero bowiem w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić, czy instytucji wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Taki wniosek może potwierdzić fakt wszczęcia tego postępowania w sytuacji gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 k.k.s.) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k., jasne jest już w momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania. Przyjęcie w takich przykładowo opisanych stanach faktycznych, że poprzez samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (przy zaistnieniu pozostałych przesłanek wymienionych wyżej) nastąpił skutek przewidziany w art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej, stanowiłoby nadużycie tej instytucji, godzące w zasadę zaufania do organów państwa, a także zasadę praworządności, wynikające z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP).
3.4. W wyniku podjętej uchwały orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego doprecyzowało inne okoliczności mogące świadczyć o zaistnieniu – lub braku zaistnienia - w danej sprawie instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego celem wyłącznie zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Z jednej strony, o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego świadczyć może: a) brak związku pomiędzy zobowiązaniem podatkowym, a podejrzeniem popełnienia przestępstwa w związku z jego niewykonaniem; b) zawieszenie postępowania karnego skarbowego w fazie in rem, a następnie jego umorzenie z uwagi na przedawnienie karalności tego przestępstwa; c) zwłoka w zatwierdzeniu postanowienia o umorzeniu dochodzenia, czy d) umorzenie postępowania karnego skarbowego z powodu braku znamion czynu zabronionego; (por. wyroki NSA z: 10 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 761/23; 3 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 896/25; 9 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1303/22, czy 8 października 2025 r., sygn. akt I FSK 788/22). Z drugiej strony zaś, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdziło, że o braku instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego świadczy lub może świadczyć: a) nadzór lub prowadzenie postępowania karnego skarbowego przez prokuratora; b) wkroczenie postępowania karnego skarbowego w fazę ad personam; c) uniewinnienie podatnika wyrokiem sądu karnego; d) zawieszenie postępowania karnego skarbowego i niepodejmowanie w nim aktywności, czy e) skierowanie aktu oskarżenia w ramach postępowania karnego skarbowego (por. wyroki NSA z: 10 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 747/23; 29 stycznia 2026 r., sygn. II FSK 1070/25; 17 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 276/25; 11 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 696/22 oraz 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FSK 847/23).
Podkreślić jednak należy, że ocena instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego powinna odbywać się z punktu widzenia zobowiązania podatkowego tj. ewentualnego nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, a nie prawidłowości czynności podejmowanych w sprawie karnoskarbowej. O instrumentalności wszczęcia postępowania karnoskarbowego nie świadczą pojedyncze przesłanki, lecz całokształt okoliczności danej sprawy podatkowej, związanych z istnieniem zobowiązania podatkowego i charakteru stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1864/22).
3.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej trafnie podniósł argumenty, które podważyły dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę dotyczącą instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego w okolicznościach niniejszej sprawy.
Ocena ta została dokonana w oparciu o wskazane przez ten Sąd – i w jego przekonaniu – przesądzające dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz wskazane przez ten Sąd działania organów podatkowych. Tym nie mniej ocena ta została dokonana z pominięciem najważniejszych w kontekście charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego okoliczności sprawy, w oderwaniu od całokształtu przedstawionych w tym zakresie czynności podejmowanych przez organy podatkowe (szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS).
Przede wszystkim okoliczność braku bliskości wszczęcia postępowania karnego skarbowego i terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego jest istotna dla oceny czy w niniejszej sprawie wszczęcie śledztwa miało charakter instrumentalny. Z ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że właśnie ta okoliczność potwierdza lub wyklucza zasinienie tzw. "przypadku wątpliwego", na który wskazał WSA w uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie. A zatem brak owej bliskości wykluczało stwierdzenie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z takim właśnie przypadkiem.
W tym kontekście Sąd wojewódzki w swoich rozważaniach pominął także, że NUS już w dniu 23 listopada 2020 r., po zakończeniu kontroli podatkowej, skierował do NUCS zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Mając na uwadze konsultacje pomiędzy NUS, a NUCS, a następnie NUS z prokuratorem Prokuratury Rejonowej w [...], do wszczęcia postępowania karnego skarbowego doszło z dniem 19 listopada 2021 r., zaś pismem z dnia 30 listopada 2021 r. NUCS poinformował pełnomocnika Skarżącej o zawieszeniu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego. W konsekwencji do wszczęcia postępowania karnego skarbowego doszło na niewiele ponad rok i jeden miesiąc przed podstawowym terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego.
3.6. Odnosząc się do okoliczności wskazanych przez Sąd pierwszej instancji zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że notatka urzędowa zacytowana przez Sąd wojewódzki nie mogła mieć decydującego charakteru, co do intencji organu. O ile notatka urzędowa pracownika NUS może stanowić dowód w rozumieniu art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, to nie może być ona odczytywana w oderwaniu od pozostałych dowodów i okoliczności sprawy, a taki charakter miała ocena wyrażona przez WSA w zaskarżonym wyroku. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało przecież, że prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], prowadząc już wszczęte wcześniej z inicjatywy NUS postępowanie karne, połączył z tym postępowaniem, wszczęte później przez NUCS postępowanie przygotowawcze o czyn z k.k.s. W świetle całokształtu okoliczności sprawy istniały dowody uzasadniające, że mogło dojść do popełnienia przestępstwa, w tym przestępstwa karnego skarbowego. W przeciwnym wypadku prokurator odmówiłby połączenia wszczętego przez NUCS postępowania przygotowawczego, które byłoby prowadzone dalej przez ten organ. A zatem z okoliczności zainicjowania postępowania karnego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], jak i karnego skarbowego przez NUCS, które to oba postępowania zostały następnie połączone z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę, nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku, że w świetle przedstawionej notatki służbowej objęcie przez Prokuratura sprawy zainicjowanej przez NUCS miało wyłącznie na celu zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Za trafne należało uznać stanowisko DIAS, przedstawione w skardze kasacyjnej, co do wadliwości rozważań Sądu wojewódzkiego w odniesieniu do oceny na gruncie instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego jego umorzenia przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Argumentacja Sądu pierwszej instancji okazała się chybiona w związku z faktem, że Sąd Rejonowy w [...] uwzględnił złożone zażalenie, uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do dalszego prowadzenia Prokuraturze Rejonowej w [...]. Niezależnie od powyższego, brak jest podstaw do wywodzenia negatywnych skutków z realizacji uprawnień procesowych właściwego organu podatkowego jako strony postępowania karnego skarbowego, nawet jeśli sąd karny nie zgodziłby się z argumentami strony wnoszącej zażalenie. Całkowicie bez znaczenia, na tle instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, miały rozważania Sądu pierwszej instancji w przedmiocie motywów złożenia tego zażalenia oraz ewentualnych motywów związanych z wydaniem postanowienia o zabezpieczeniu.
W odniesieniu zaś do argumentacji Sądu pierwszej instancji dotyczącej pominięcia przez organy podatkowe uniewinniającego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 14 lutego 2024 r. należy zgodzić się z autorem kasacji, że samo wydanie takiego rodzaju wyroku nie może stanowić podstawy do podważenia faktu, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony. Tym samym brak podjęcia stosownych czynności w celu zaskarżenia tego wyroku w żadnym stopniu nie uzasadnia tezy WSA o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego.
Jako niezrozumiałe należało ocenić wywody WSA dotyczące braku wykorzystania tego wyroku przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym jako dowodu urzędowego, w sytuacji gdy Sąd ten, wobec uwzględnienia zarzutu przedawnienia, stwierdził, że: "Wobec stwierdzonej w datach wydania decyzji organów obu instancji przeszkody uniemożliwiającej merytoryczne rozstrzygnięcia sprawy podatkowej Spółki, analiza zarzutów skargi oraz legalności zaskarżonej decyzji, pod kątem zastosowania innych przepisów, niż dotyczących kwestii przedawnienia, okazała się zbędna" (ostatnia strona uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
3.7. Biorąc powyższe pod uwagę, za trafny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 33, art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. (zarzut I pkt 1 skargi kasacyjnej) oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej w obu jego postaciach (zarzuty II pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej).
Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych będących przedmiotem niniejszej sprawy upływał z dniem 31 grudnia 2022 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań nastąpiło z dniem 19 listopada 2021 r. wobec wszczęcia przez NUCS postępowania karnego skarbowego m.in. w związku z zobowiązaniem podatkowym Skarżącej w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2017 r. Pismem z dnia 30 listopada 2021 r., doręczonym pełnomocnikowi Strony w dniu 3 grudnia 2021 r., spełniony został wymóg wynikający z treści art. 70c Ordynacji podatkowej. Decyzja NUS została wydana 19 grudnia 2023 r. Wyrok uniewinniający uprawomocnił się z dniem 25 marca 2024 r., a zatem stosownie do treści art. 70 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, od tego dnia termin przedawnienia zaczął biec ponownie, przedłużając termin przedawnienia o 407 dni (jeden rok, jeden miesiąc i 12 dni) tj. do dnia 6 maja 2025 r. Decyzja DIAS została wydana w dniu 6 sierpnia 2024 r. Skarga do WSA została natomiast wniesiona w dniu 10 września 2024 r. (data stempla pocztowego – k. 22). W związku z tym z tym dniem doszło do ponownego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższe wskazuje, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, będących przedmiotem niniejszej sprawy.
3.8. Wobec powyższego, rozpoznanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stało się bezprzedmiotowe.
3.9. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Elżbieta Olechniewicz Ryszard Pęk Danuta Oleś
sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA