Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r. r. sygn. akt III SA/Wa 2335/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Wnioskodawca, Skarżąca, Strona, Spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretacyjny) z dnia 30 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną interpretację (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd pierwszej instancji uznał, że dofinansowanie z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) otrzymane przez Stronę na realizację projektu – systemu informatycznego [...] - nie ma charakteru wynagrodzenia za świadczone usługi przeniesienia na Skarb Państwa (Ministra Cyfryzacji) praw autorskich powstałych w ramach projektu, gdyż z opisu stanu faktycznego wniosku o interpretację wynika, że za przeniesienie tych praw Skarżąca nie otrzyma żadnego wynagrodzenia. Zdaniem WSA skoro nieodpłatność została opisana we wniosku jako element stanu faktycznego sprawy to w postępowaniu interpretacyjnym nie sposób kwestionować tej okoliczności. Sąd wojewódzki wskazał także, że otrzymana przez Spółkę kwota nie stanowi opodatkowanej dotacji przedmiotowej do konkretnej ceny sprzedaży konkretnej usługi, lecz jest dotacją do ogólnej działalności, czyli dotacją kosztową (zakupową). W konsekwencji, dofinansowanie nie stanowi podstawy opodatkowania w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685, ze zm., dalej: ustawa o VAT).
2. Skarga kasacyjna.
2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł organ interpretacyjny, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.:
1) art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29a ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej w wyniku uznania przez Sąd I instancji, że prace badawczo-rozwojowe wykonane przez Skarżącą w ramach projektu oraz przeniesienie autorskich prawa majątkowych do efektów tych prac na Skarb Państwa w wykonaniu zobowiązania wynikającego z umowy o dofinansowanie nie stanowią usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i w związku z tym otrzymane środki finansowe w postaci dofinansowania od NCBiR nie stanowią obrotu w rozumieniu ustawy o VAT, podczas gdy Sąd I instancji powinien był uznać, że w realiach stanu faktycznego sprawy dochodzi do odpłatnego świadczenia usługi i tym samym kwota dotacji otrzymanej od osoby trzeciej winna zwiększać podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, albowiem stanowi wynagrodzenie za świadczone usługi;
2) art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi;
3) art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierającego stwierdzenia wewnętrznie sprzeczne, a więc w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie w pełni motywów podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia, niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej orzeczenia, na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, w szczególności poprzez uznanie z jednej strony, iż otrzymane przez Skarżącą dofinansowanie nie stanowi opodatkowanej dotacji przedmiotowej do konkretnej ceny usługi lecz jest dotacją do ogólnej działalności Skarżącej, z drugiej strony wskazanie, iż dotacja zgodnie z umową na dofinasowanie projektu będzie przeznaczona na konkretnie wskazane cele, uznanie że dotacja nie może być jednocześnie wynagrodzeniem za świadczone usługi przeniesienia na Skarb Państwa praw autorskich do powstałych w ramach projektu utworów podczas gdy celem projektu było stworzenie tych utworów i przeniesienie na Skarb Państwa autorskich praw majątkowych do nich w sytuacji gdy dotacja od osoby trzeciej zgodnie z art. 29a ust 1 ustawy o VAT stanowi składową część podstawy opodatkowania, brak wyjaśnienia na czym w ocenie Sądu pierwszej instancji polegała wadliwa interpretacja art. 29a ust 1 ustawy o VAT z ograniczeniem się do stwierdzenia, iż organ nie odnotował jakie wydatki będą ponoszone z otrzymanej dotacji, wyłącznie przez ich wymienienie przez Sąd pierwszej instancji bez wskazania na czym polegał brak ich związku z ceną konkretnego świadczenia, w sytuacji gdy okoliczność jakie wydatki były ponoszone przez Skarżącą w ramach umowy o dofinansowanie była przyjęta przez organ w wydanej interpretacji indywidualnej do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, bezpodstawne przyjęcie, iż nieodpłatność przeniesienia autorskich prawa majątkowych do utworów była niepodlegającym kwestionowaniu elementem stanu faktycznego, podczas gdy stanowiła przez pryzmat oceny całego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku zdarzenia przyszłego istotny element oceny prawnej organu stanowiska Skarżącej w tym zakresie, co wprost wynika z pkt 1 lit. d odpowiedzi Skarżącej z dnia 19 lipca 2022 r. na wezwanie do uzupełniania wniosku.