3.2.4. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 162 § 1 i § 2, art. 194 § 1, § 2, § 3 oraz art. 194a § 1, § 2, § 2a, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, który dokładnie przepis art. 194 i art. 194a Ordynacji podatkowej miał naruszyć organ odwoławczy, co oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera kompletnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
3.2.5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 162 § 1 i § 2, art. 194 § 1, § 2, § 3 i art. 194a § 1, § 2, § 2a, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 54 § 2, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uchylenie zaskarżonego postanowienia na skutek uznania, że Sąd nie mógł zweryfikować daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i ocenić stanowiska, że wniosek ten był spóźniony, gdyż akta sprawy zawierały wyłącznie nieuwierzytelnioną kopię tego wniosku, podczas gdy na to, że wniosek ten jest spóźniony wskazywała także okoliczność, że został on sporządzony 28 lipca 2018 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, a ponadto do wniosku tego nie załączono odwołania (odwołanie sporządzono 28 września 2018 r., data wpływu do organu 4 października 2018 r.), co w sposób jednoznaczny wynikało z akt sprawy oraz było znane Sądowi z urzędu, a czego Sąd nie uwzględnił;
3.2.6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 162 § 1 i § 2, art. 187 § 3, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 134 § 1, art. 133 § 1, art. 54 § 2 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 4, art. 219, art. 228 § 1 pkt 1, 2, 3, art. 194 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 194a § 1, § 2, § 2a, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, przez dokonanie błędnej oceny okoliczności faktycznych na skutek uznania, że z materiału aktowego Sąd nie może jednoznacznie stwierdzić, czy nie zachodzi tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną ostatecznym postanowieniem z 17 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW, a także, że nie może on wiarygodnie ustalić daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz ocenić stanowiska organu, że wniosek ten jest spóźniony, podczas gdy z przekazanych do Sądu akt sprawy, a także faktów znanych Sądowi z urzędu, które powinien był uwzględnić dokonując rozstrzygnięcia w sprawie, jednoznacznie wynika, że nie zachodzi tożsamość obu spraw oraz że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania złożono 1 sierpnia 2018 r. i był on spóźniony;
3.2.7. art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów uzupełniających z postanowienia z 17 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW oraz wniosku skarżącej spółki z 28 lipca 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-skarbowego we Wrocławiu, znajdujących się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, o czym Sąd wiedział, a pomimo tego zarzucił organowi odwoławczemu nieprzedłożenie tych dokumentów, pomimo, że przeprowadzenie z urzędu takiego dowodu przyczyniłoby się do wyjaśnienia wątpliwości Sądu i merytorycznego rozpoznania sprawy;
3.2.8. art. 134 § 1 w związku z art. 133 § 1 i art. 106 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie przez Sąd wiedzy co do faktów znanych mu z urzędu odnośnie podmiotu, na którego rzecz wydano postanowienie z 17 października 2018 r. nr 0201-lEWl.4123.28.2018.MW oraz daty wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu, a także okoliczności, że oryginały tego postanowienia i wniosku o przywrócenie terminu zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
3.3. Skarżąca spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3.4. Organ odwoławczy złożył pismo procesowe z 14 sierpnia 2025 r., w którym podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu bądź rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz organu odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powyższego pisma wyjaśniono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pismem z 5 października 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 1262/18 zwrócił "akta administracyjne nr: 0201-IEW1.4123.27.2018.MW wspólne dla spraw o sygn. I SA/Wr 1261/18 do I SA/Wr 1263/18". Podkreślono, że organ odwoławczy nie dysponował oryginałami dokumentów, które przywołał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdyż przekazano je do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz ze skargą kasacyjną złożoną od wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1262/18.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że powrócił oryginał postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 17 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW, którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r. Z jego treści, w szczególności oznaczenia strony, bezspornie wynika, że wydano je "na rzecz E. M.", co wykazano w skardze kasacyjnej.
Podkreślił, że nie zachodzi żadna wątpliwość, że zaskarżone postanowienie z 11 czerwca 2021 r. zostało wydane na rzecz innego podmiotu niż postanowienie z 17 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW. W zaskarżonym postanowieniu z 11 czerwca 2021 r. stronę oznaczono bowiem jako "K. sp. z o.o.". Nie zachodzi zatem tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną postanowieniem z 17 października 2018 r., pomimo że zostały one zainicjowane tym samym wnioskiem.
Organ wyjaśnił ponadto, że powrócił oryginał odwołania z 28 lipca 2018 r. od decyzji w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności E. M. za zaległości podatkowe skarżącej spółki, w którym zawarto także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r. (akapit na ostatniej stronie odwołania z 28 lipca 2018 r.). Z dokumentu nadania wniosku o przywrócenie terminu (koperta) bezspornie wynikało, że zostało ono przyjęte w Zakładzie Karnym [...] 1 sierpnia 2018 r. pod pozycją 10232.
Organ odwoławczy przedłożył w załączeniu uwierzytelnioną kopię wniosku (sporządzenie uwierzytelnionej kopii było możliwe po zwrocie akt), aby potwierdzić prawidłowość stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej. Podkreślił, że wróciło również wezwanie z 17 września 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW oraz odwołanie z 28 września 2018 r., oświadczając, że przekłada uwierzytelnione kopie wskazanych dokumentów.
Organ odwoławczy argumentował, że prawidłowo ustalił datę nadania przesyłki oraz to, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z uchybieniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Termin ten upływał bowiem 26 lipca 2018 r., gdyż skarżąca spółka dowiedziała się o decyzji wymiarowej Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z decyzji o odpowiedzialności E. M. za zaległości podatkowe K. sp. z o.o., którą odebrała 19 lipca 2018 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji został złożony 1 sierpnia 2018 r.
Do pisma procesowego załączono: "pismo WSA z 5 października 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 1262/18, wniosek o przywrócenie terminu z 28 lipca 2018 r., postanowienie z 17 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW, wezwanie z 17 września 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW oraz odwołanie z 28 września 2018 r.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
4.2. Zasadne okazały się podniesione w pkt 3.2.7. oraz 3.2.8. skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 133 § 1 i art. 106 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że przyczyną uchylenia objętego skargą postanowienia było przyjęcie, że przekazany przez organ odwoławczy wraz ze skargą oraz odpowiedzią na skargę materiał aktowy sprawy jest niekompletny.
Ze znajdującego się w aktach sądowych zarządzenia z 28 marca 2022 r., wynika, że wezwano nim organ odwoławczy "do przedłożenie do akt sprawy kompletnych akt, przede wszystkich tych powoływanych w zaskarżonym postanowieniu".
W odpowiedzi na to wezwanie organ odwoławczy, pismem z 11 kwietnia 2022 r. (k. 36) wyjaśnił, że "oryginały dokumentów, na które powołano się w zaskarżonym postanowieniu zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego razem ze skargą kasacyjną, wniesioną od wyroku z 05.02.2020, sygn. akt I SA/Wr 1262/18" oraz że "w dyspozycji organu pozostały natomiast elektroniczne kopie tych dokumentów, które potwierdzone za zgodność przesłano zgodnie z wezwaniem". Wyjaśnił także, że "z uwagi na ograniczoną pojemność skrzynek na platformie e-PUAP dokumenty zostaną przekazane w formie papierowej" i w takiej formie te dokumenty zostały przekazane.
4.3. W realiach rozpoznawanej sprawy zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że wydając zaskarżony wyrok naruszono art. 133 § 1 oraz art. 106 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylając zaskarżonego postanowienie, z uwagi na to, że "przekazany przez organ odwoławczy wraz ze skargą oraz odpowiedzią na skargę materiał aktowy sprawy jest niekompletny" oraz z uwagi na to, że "(...) braki w przekazanym materiale aktowym (aktach administracyjnych) uniemożliwiają kontrolę legalności rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przywrócenia skarżącej spółce terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 20 kwietnia 2017 r.", pominięto, że "kompletny materiał aktowy" w postaci akt administracyjnych "wspólnych dla spraw o sygn. I SA/Wr 1261/18 do I SA/Wr 1263/18", został przekazany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz ze skargą kasacyjną złożoną od wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1262/18.
Powyższe oznaczało, że akta sprawy zostały przekazane Sądowi I instancji oraz że organ odwoławczy nie mógł przedstawić "oryginałów dokumentów" lub ich kopii poświadczonych za zgodność, skoro nie dysponował tymi aktami. Nie było żadnych przeszkód, aby Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę w niniejszej sprawie, zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o czasowe przekazanie tych akt. Posiadał bowiem wiedzę o tym, że "oryginały dokumentów, na które powołano się w zaskarżonym postanowieniu zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego razem ze skargą kasacyjną, wniesioną od wyroku z 05.02.2020, sygn. akt I SA/Wr 1262/18".
W podsumowaniu tej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej trafnie zarzucono, że wytknięta przez Sąd pierwszej instancji "niekompletność materiału aktowego" nie miała miejsca i wobec tego naruszenie przez ten Sąd art. 133 § 1 i art. 106 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku.
4.4. Ponieważ przedstawione akta sprawy stwarzały możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia przez skarżącą spółkę odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zachodzą przesłanki do rozpoznania skargi, gdyż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona (art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
4.5. Po pierwsze, wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji, nie ma podstaw do przyjęcia, że występują wątpliwości co tego, że istnieje tożsamość obecnie rozpoznawanej sprawy ze sprawą wcześniej rozstrzygniętą ostatecznym postanowieniem z 17 października 2018 r. (0201-IEW1.4123.28.2018.MW).
Wprawdzie przedmiotem tego ostatniego postanowienia była także odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r., ale jego adresatem nie była skarżąca spółka lecz "E. M.". Stwierdził to jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odrzucając prawomocnym postanowieniem z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1263/18 (dostępne w CBOSA) skargę "E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 października 2018 r. Nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania".
Odnotować także należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, prawomocnym wyrokiem z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1261/18 (dostępne w CBOSA) w sprawie ze skargi E. M., stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 16 października 2018 r. Nr 0201-IEW1.4123.28.2018.MW w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zwrócił uwagę na to, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w stosunku do E. M. – będącej prezesem zarządu spółki – a nie samej spółki. Podkreślił, że w sytuacji gdy postępowanie podatkowe toczyło się wobec tej spółki, należało uznać, że postanowienie będące rozstrzygnięciem ostatecznym zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, a tym samym wypełnia dyspozycję normy zawartej w art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Powyższe przesądza o tym, że zaskarżone w obecnie rozpoznawanej sprawie postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, którego adresatem była skarżąca spółka, nie jest tożsame podmiotowo z postanowieniem z 17 października 2018 r. (0201-IEW1.4123.28.2018.MW), gdyż jego adresatem była E. M., jako osoba fizyczna.
4.6. Po drugie; Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, w którym przyjęto, że skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po upływie siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności, stwierdza, że wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji, akta sprawy pozwalają na takie ustalenie.
O tym, że skarżąca spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy przesądził w ostatecznym i prawomocnym postanowieniu z 14 kwietnia 2021 r. znak 0201-IEW1.4123.7.2021.MW w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 18 listopada 2021r. sygn. akt I SA/Wr 626/21 oddalił skargę skarżącej spółki na powyższe postanowienie, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I FSK 968/22 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącą spółkę od tego wyroku.
4.7. Art. 162 Ordynacji podatkowej, który w § 1 ustanawia przesłanki przywrócenia terminu w postępowaniu podatkowym ("W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy"), w § 2 przyjmuje, że "Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie – co w rozpoznawanej sprawie jest kluczowe – w § 3 przesądzono o tym, że "Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne".
W podanym wyżej kontekście nie budziło wątpliwości ustalenie, że skarżąca spółka, którą reprezentowała E. M., jako Prezes Zarządu, dowiedziała się 19 lipca 2018 r. o decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r. Wówczas bowiem doręczono E. M. decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 10 lipca 2018 r., orzekającą "o odpowiedzialności E. M. jako prezesa zarządu K. sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r.". Uzasadnienie zawierało informację, że "(...) została wydana decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r. określająca K. Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu zobowiązanie w podatku od towarów i usług m.in. za grudzień 2012 r.".
4.8. W świetle przytoczonego wyżej fragmentu uzasadnienia decyzji z 10 lipca 2018 r. nie było dowolne ustalenie, które legło u podstaw wydania postanowienia zaskarżonego w obecnie rozpoznawanej sprawie, tj. że skarżąca spółka 19 lipca 2018 r. "(...) powzięła wiedzę o wydaniu przez Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu decyzji z 20 kwietnia 2017 r.".
O tym, że E. M. działała w imieniu skarżącej spółki przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 2163/21 (dostępny w CBOSA), którym uchylono całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 5 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 1262/18 i oddalono skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 października 2018 r. nr 0201-IEW1.4123.27.2018.MW w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe skarżącej spółki.
4.9. Nie było także dowolne – gdyż znajdowało oparcie zarówno w treści złożonego przez E. M. odwołania na doręczoną jej 19 lipca 2018 r. decyzję z 10 lipca 2018 r., w którym zawarty był "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2017 r." – ustalenie, że skarżąca spółka złożyła ten wniosek po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Ponieważ przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od wymienionej wyżej decyzji z 20 kwietnia 2017 r. ustała 19 lipca 2018 r., to z uwagi na przyjęty w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej termin 7 dni, podanie o przywrócenie terminu należało wnieść najpóźniej 26 lipca 2018 r. (dzień roboczy – czwartek). Tymczasem pismo zawierające takie podanie zostało sporządzone – jak wynika z podanej w nim daty – "28 lipca 2018 r." i zostało złożone 1 sierpnia 2018 r., co wynika ze znajdującej się na kopercie prezentaty sporządzonej przez administrację Zakładu Karnego [...].
Reasumując; w świetle dowodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, których wiarygodność nie budziła żadnych wątpliwości, nie było dowolne ustalenie, że skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu decyzji z 20 kwietnia 2017 r. po upływie terminu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Tym samym – wbrew zarzutom podniesionym w skardze – wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie naruszył będącego jego podstawą art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.
4.10. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 188 w związku z art. 193 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
W myśl art. 188 powołanej wyżej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego, Naczelny Sąd Administracyjny może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 580 zł obejmujących uiszczony przez organ odwoławczy wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego ten organ w postępowaniu kasacyjnym (480 zł) orzeczono na podstawie 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).
Hieronim Sęk Janusz Zubrzycki Ryszard Pęk
sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA
-----------------------
12