Wyrok NSA z dnia 30 lipca 2025, sygn. I FSK 1953/24

Sąd zaakcentował, że konieczność uprawdopodobnienia przez organ,

na gruncie art. 33 Ordynacji podatkowej, istnienia samego zobowiązania podatkowego w przewidywanej przez organ podatkowy kwocie nie oznacza w żadnej mierze przyzwolenia na gołosłowność, dowolność, bezpodstawność lub bezprawność formułowanych twierdzeń. Organ podatkowy nie może wydawać decyzji

o zabezpieczeniu nie znajdując żadnego oparcia w materiale dowodowym, wywodzić skutków prawnych na gruncie prawa podatkowego w oparciu o działania bezprawne, sprzeczne z oceną prawną i stanowiskiem Sądu przedstawionym w prawomocnym wyroku. Takie postępowanie organu rażąco narusza wskazane wyżej przepisy ustaw, Konstytucji i Prawa Unijnego.

Sąd przyznał rację stronie, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego

w Olsztynie w sposób rażąco bezprawny, nadużył instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego tylko po to by doprowadzić do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w VAT za marzec 2014r. w oparciu o art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Decyzja o zabezpieczeniu została wydana

z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Naczelnik wydał tę decyzję w sytuacji,

gdy w obrocie prawnym istniało postanowienie innego organu podatkowego skutkujące wygaśnięciem zobowiązania w VAT za marzec 2014r. W związku z tym, dopóki postanowienie to nie zostało uchylone, w ocenie Sądu, brak było podstaw

do przyjęcia, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w VAT za marzec 2014r. nie zostanie wykonane.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa wskutek wadliwego uznania, że ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego w Olsztynie z 24 czerwca 2020r. nie narusza rażąco przepisów prawa, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wskazano, że w ponownym postępowaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu rozpatrując wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie, zobligowany jest do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nie zgadzając

się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

we Wrocławiu, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"), zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacji podatkowej, poprzez wyjście poza granice niniejszej sprawy, gdyż Sąd rozpoznał sprawę w taki sposób, jakby zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu odwołania od decyzji o zabezpieczeniu (tryb "zwykły"), podczas gdy niniejsza sprawa dotyczyła decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie o zabezpieczeniu z 24 czerwca 2020r., a zatem Sąd powinien był poprzestać na weryfikacji, czy zaszły przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a nie dokonywać jej pełnej oceny, w tym pod kątem zgromadzonych dowodów i wyciągniętych wniosków;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę, że decyzja NUCS o zabezpieczeniu

z 24 czerwca 2020r. rażąco narusza art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 153, art. 170, art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji, art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 17 i art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.C 2010 Nr 83), podczas gdy proste zestawienie wskazanych przepisów z treścią decyzji NUCS nie pozwala stwierdzić "na pierwszy rzut oka", że treść tej decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią tych przepisów, a tym samym nie można uznać, że decyzja ostateczna o zabezpieczeniu w sposób rażący narusza prawo;

3) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, gdyż w jego wstępnej części Sąd przyjmuje, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie służy rozpoznaniu sprawy objętej weryfikowaną decyzją w jej zasadniczym przedmiocie, natomiast w dalszej części uzasadnienia Sąd przeprowadza dokładnie taką weryfikację decyzji NUCS o zabezpieczeniu z 24 czerwca 2020r.;

4) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne odczytanie akt sprawy (decyzji NUCS), a w konsekwencji błędne przedstawienie stanu sprawy w uzasadnieniu wyroku polegające na przyjęciu, że NUCS

nie uprawdopodobnił istnienia i wysokości zobowiązania podatkowego w podatku

od towarów i usług za marzec 2014r. i w rezultacie nie wykazał uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, podczas gdy z treści decyzji jednoznacznie wynika, że NUCS uprawdopodobnił to zobowiązanie jak i wykazał obawę, że nie zostanie ono wykonane;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 33 § 1 w związku

z art. 70 § 6 pkt 4 związku z art. 59 § 1 pkt 4 w związku z art. 212 i art. 219 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz

w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ocenę prawną rozpoznawanej sprawy polegającą na przyjęciu, że NUCS w sposób rażąco bezprawny nadużył instytucji zabezpieczenia wykonania zobowiązania wykorzystując ją w sposób instrumentalny w celach innych niż realne zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych, w związku z czym zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności została wydana z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, podczas gdy należało przyjąć, że nie doszło ani do bezprawnego nadużycia instytucji zabezpieczenia ani do instrumentalnego wykorzystania tej instytucji przez NUCS, zaś DIAS prawidłowo ocenił, że decyzja NUCS w przedmiocie zabezpieczenia nie była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w szczególności nie naruszała w sposób rażący przepisów art. 33 § 1 związku z art. 59 § 1 pkt 4 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wyżej zarzucone naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ

na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd, gdyż w przypadku ich niewystąpienia nie doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnych z prawem decyzji DIAS

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, a skarga zostałaby oddalona

w całości.

2.2. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż decyzja ostateczna NUCS z 24 czerwca 2020r. w przedmiocie zabezpieczenia nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc nie wystąpiły przesłanki umożliwiające stwierdzenie jej nieważności, co oznacza,

że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie;

2) art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 15, art. 170, art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji, art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 17 i art. 41 Karty poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż proste zestawienie wskazanych przepisów z treścią decyzji NUCS o zabezpieczeniu z 24 czerwca 2020r. nie pozwala stwierdzić "na pierwszy rzut oka", że treść tej decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią tych przepisów, a zatem nie mogło dojść do ich rażącego naruszenia;

3) art. 153, art. 170 i art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, gdyż NUCS wydając decyzję

o zabezpieczeniu nie był związany prawomocnym wyrokiem z 24 czerwca 2019r. sygn. akt I SA/Wr 343/19, ponieważ dotyczył on oceny dowodów w postępowaniu wymiarowym, podczas gdy w postępowaniu o zabezpieczeniu organ ma jedynie uprawdopodobnić okoliczności wskazane w przepisach art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej takie jak m.in. kwota zobowiązania ("określenie przybliżonej kwoty zobowiązania"), a nie je udowodnić, a zatem wymogi co do postępowania dowodowego w postępowaniu o zabezpieczeniu są inne od wymogów dowodowych w postępowaniu wymiarowym.

2.3. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz

o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wartości wpisu od skargi kasacyjnej.

2.4. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi

i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlega oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa

w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku.

3.2. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy decyzja organu odwoławczego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z 24 czerwca 2020r. w przedmiocie zabezpieczenia jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności należało podkreślić, że zaskarżona decyzja organu wydana została na skutek uruchomienia w trybu nadzwyczajnego. W związku z tym należy wyjaśnić, że zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 Ordynacji podatkowej). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i art. 128 Ordynacji podatkowej).

Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 Ordynacji podatkowej wynika, że tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej (por. S. Presnarowicz (w:) System prawa finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 797 i n.).

3.3. Skarżąca, na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji o zabezpieczeniu, wskazując

że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 33 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a także zasad konstytucyjnych z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Sąd pierwszej instancji uznał, iż wydanie decyzji o zabezpieczeniu nastąpiło

z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem

w żadnym stopniu nie uprawdopodobniono w dacie orzekania, czyli 24 czerwca 2020r. istnienia i wysokości zobowiązania w podatku VAT za marzec 2014r., a tym samym istnienia uzasadnionej obawy nieuiszczania tego zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę

w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika,

że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 czerwca 2019r., sygn. akt I SA/Wr 343/19, uchylił decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie z 25 września 2015r. określającą Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2014r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w postępowaniu przed organami obu instancji nie zostało wykazane, że skarżąca była świadomym uczestnikiem przestępstwa karuzeli podatkowej lub też co najmniej wiedziała lub powinna wiedzieć, że na początkowym etapie łańcucha dostaw doszło do nadużyć podatkowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy, stosując się do wytycznych Sądu, decyzją z 19 marca 2000r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie z 25 września 2015r. Wykonując prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu we Wrocławiu organ stwierdził, że:

- rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części,

- w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien

w sposób jednoznaczny ustalić z jakim stanem faktycznym mamy do czynienia

w sprawie, tj. jaki typ oszustwa wystąpił ("karuzela podatkowa", "znikający podatnik", nadużycie prawa), jaki status ma w nim strona i jaki stopień świadomości udziału

w oszustwie posiadała. Stawianie tezy zaistnienia "karuzeli podatkowej" wiąże

się z wykazaniem, kto w istocie był organizatorem takiego oszustwa, czyli tym,

który odpowiadał za zorganizowanie oszustwa, zwerbowanie jego członków i jego nadzorowanie. Ustalenie to jest ważne także dla wykazania świadomego udziału strony w "karuzeli podatkowej", co wynikałoby z istnienia lub nie relacji Spółki

z organizatorem,

- w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien przeprowadzić analizę zachowania strony w ramach transakcji zawieranych

ze swoimi bezpośrednimi kontrahentami (dostawcami oraz nabywcami). Dopiero dokonanie tych ustaleń pozwoli na ocenę stopnia świadomości Spółki

co do charakteru transakcji, w jakich brała udział, a w konsekwencji uznania lub pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku VAT wynikającego ze spornych transakcji, jak też stawki VAT 0%,

- organy podatkowe stawiając tezę o świadomym uczestnictwie podatnika

w oszustwie, muszą ją udowodnić. Samo stwierdzenie cech oszustwa, nie może automatycznie generować wniosku o świadomości u podatnika w tym zakresie, zwłaszcza wówczas, gdy pewne okoliczności ustala się u podmiotów gospodarczych, z którymi podatnik nie miał żadnych relacji (ani gospodarczych, ani personalnych,

ani kapitałowych). W razie wykazania takich okoliczności, które powinny

u racjonalnego przedsiębiorcy wywołać uzasadnione podejrzenia co do legalności transakcji, organy podatkowe zobowiązane są do poczynienia ustaleń w zakresie dochowania należytej staranności przez podatnika. Kluczowym jest zatem ustalenie wzorca zachowania właściwego dla danej transakcji, do jakiego następnie należy odnosić ustalone zachowania podatnika.

Zarówno z wyroku Sądu w sprawie I SA/Wr 343/19, jak i z decyzji organu wynika w sposób jednoznaczny, że w sprawie wymiaru podatku VAT za marzec 2014r. kluczowy dla rozstrzygnięcia stan faktyczny nie został ustalony. Z zebranego materiału dowodowego nie można było przyjąć, iż rozliczone przez skarżącą faktury zakupu i faktury sprzedaży nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, lecz stanowiły element "karuzeli podatkowej", której celem było oszustwo podatkowe służące wyłudzeniu podatku VAT. Okoliczności tych, zdaniem Sądu, nie uprawdopodobniono w ogóle, albowiem wskazywany w decyzji materiał dowodowy został zakwestionowany prawomocnym wyrokiem Sądu.

3.4. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego

w Olsztynie określając skarżącej w decyzji z 24 czerwca 2020r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług całkowicie zignorował ustalenia poczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Powielił natomiast ustalenia poczynione w wyeliminowanej z obrotu prawnego, decyzji wymiarowej z 25 września 2015r., pomijając w całości ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, zawarte we wskazanym prawomocnym wyroku Sądu. Organ w decyzji o zabezpieczeniu niejako skopiował fragmenty decyzji wymiarowej o czym, oprócz tożsamej treści, świadczy również tożsama szata graficzna obu decyzji. Wskazano m.in., że strona zawyżyła podatek naliczony z tytułu zakupu telefonów komórkowych i usług transportowych, co jest rażąco sprzeczne z przytoczoną oceną prawną Sądu.

Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane,

a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań

o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w ww. okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Głównym celem wydania decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej jest stworzenie gwarancji skuteczności przyszłej egzekucji obowiązku podatkowego, w sytuacji gdy zostanie wykazana uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, co wymaga uprawdopodobnienia,

że podatnik - z uwagi na swój stan majątkowy - nie będzie w stanie uiścić należnego podatku. Okoliczności, których ustalenie skutkowało określeniem przybliżonego zobowiązania podatkowego nie mogą stanowić wystarczającej podstawy zastosowania zabezpieczenia, o ile nie zostanie wykazane, że w zestawieniu

z sytuacją majątkową strony zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego także w ramach postępowania egzekucyjnego

(por. wyroki NSA: z 26 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 538/14; z 25 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 673/19; z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1312/20).

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sporna w tej sprawie jest prawidłowość ustalenia istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania przez skarżącą. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika jednoznacznie,

że organ podatkowy wydał decyzję o zabezpieczeniu nie znajdując żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, wywiódł skutki prawne w oparciu

o działania bezprawne, sprzeczne z oceną prawną i stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów prawa. Prawomocny wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 343/19, w tym zawarta w nim ocena prawna, wiązała nie tylko organy podatkowe

w postępowaniu podatkowym w sprawie wymiaru za marzec 2014r., ale również

w sprawie zabezpieczenia wykonania tego podatku. Organ wydając decyzję z 24 czerwca 2020r. był związany wskazanym wyrokiem i powinien w pełni podporządkować się ocenie prawnej w nim zawartej. A przesądzono, że zebrany dotychczas przez organy podatkowe materiał dowodowy nie był wystarczający

do dokonania ustaleń i wniosków przyjętych przez organy podatkowe w decyzjach wymiarowych. Przy tym te same ustalenia stanowiły podstawę wydania decyzji o zabezpieczeniu. Zatem nie uprawdopodobniono w dacie orzekania, czyli 24 czerwca 2020r. istnienia i wysokości zobowiązania w podatku VAT za marzec 2014r. w innej wysokości, a tym samym istnienia uzasadnionej obawy nieuiszczania tego zobowiązania podatkowego, co oznacza, że w sposób jednoznaczny, oczywisty, czyli z rażącym naruszeniem prawa naruszono art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej

3.5. Zatem, biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie uznał, iż istniała podstawa prawna do uznania, iż decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Trafnie bowiem stwierdzono dodatkowo, iż konieczność uprawdopodobnienia przez organ na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej istnienia samego zobowiązania podatkowego w przewidywanej przez organ podatkowy kwocie nie oznacza przyzwolenia na bezpodstawność formułowanych twierdzeń.

3.6. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 360 zł, jako 75% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji.

Maja Chodacka Sylwester Golec Bartosz Wojciechowski Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA