OrzeczeniaInterpretacjeTematy
Zaloguj sięWypróbuj

Wyrok NSA z dnia 29 maja 2025, sygn. I FSK 2048/22

Sygnatura
I FSK 2048/22
Data orzeczenia
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status
Prawomocne
Podatnik
spółka z o.o.

Streszczenie

Sprawa dotyczyła zakwestionowania przez organy podatkowe prawa do odliczenia VAT przez M. S. za maj 2015 r. Organy uznały, że faktury od kontrahentów (I., P., V. Sp. z o.o.) nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a podatnik uczestniczył w oszustwie karuzelowym. Ustalono, że towary (telefony, kamery) krążyły między podmiotami bez fizycznego przemieszczenia, magazynowane w centrum logistycznym D. Sp. z o.o., a jedynie zmieniały 'fakturowych właścicieli'. Transakcje charakteryzowały się szybkością, brakiem ryzyka handlowego, brakiem finalnego nabywcy w Polsce oraz synchronizacją płatności i dostaw. Decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia (31.12.2020), jednak organ uznał, że bieg przedawnienia…

jeszcze 231 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (spr.), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 892/21 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 września 2021 r. nr 1001-IOV-3.4103.44.2020.22.U09.AJ w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Wyrokiem z 18 sierpnia 2022r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 892/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 września 2021r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015r. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.

1.2. Sąd I instancji wskazał, że zarzuty skargi koncentrują się wokół naruszania przepisów postępowania, które doprowadziły o naruszenia przepisów prawa materialnego, a najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. z 2018r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") za okres maj 2015r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął z dniem 31 grudnia 2020r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 9 września 2021r. i doręczona w dniu 21 września 2021 r., a więc już po upływie przedawnienia.

W ocenie Sądu warunki formalne zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku VAT za okres maj 2015 r. zostały spełnione: przed upływem terminu przedawnienia wszczęto postępowanie karne, które miało związek z niewykonaniem opisanych zobowiązań podatkowych, także przed tym terminem zawiadomiono stronę za pośrednictwem pełnomocnika o wszczęciu postępowania oraz jego skutkach z punktu widzenia biegu terminu przedawnienia.

Odnoście zarzutu skargi instrumentalnego wszczęcia postępowania karno-skarbowego, Sąd podkreślił, że w piśmie z dnia 6 lipca 2021r. Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w L. z poinformował organ odwoławczy o podjętych czynnościach w ramach prowadzonego postępowania karnego skarbowego. Z treści pisma wynika, że w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące październik 2014r., kwiecień i maj 2015r. w dniu 28 sierpnia 2020r. wszczęto śledztwo, które prowadzone pod nadzorem Prokuratora z Prokuratury Rejonowej L. w L. W toku śledztwa wykonano szereg czynności, przede wszystkim dokonano przeszukania lokalu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą przez skarżącego (będącego jednocześnie miejscem jego zamieszkania), przedstawiono zarzuty oraz dokonano zabezpieczenia majątkowego. Nadto m. in.: dokonano oględzin oraz analizy sprawozdania z badania telefonu komórkowego podejrzanego, zabezpieczonego w toku przeszukania; dokonano oględzin dokumentów zabezpieczonych w toku przeszukania; przesłuchano w charakterze świadka K. J. – kontrahenta skarżącego, który wystawiał faktury na rzecz M.; przesłuchano w charakterze świadka pracownika firmy I.; przesłuchano świadka zajmującego się księgowością w M. M. S.; przesłuchano w charakterze świadka pracownice centrum magazynowego D. Sp. z o.o.; przesłuchano w charakterze świadka pracownicę V. Sp. z o.o., kontrahenta skarżącego.

W ocenie Sądu powołane okoliczności pozwalają na przyjęcie, że wszczęcie postępowania karnego nie miało charakteru instrumentalnego, służąc jedynie do zakłócenia biegu terminu przedawnienia, a zmierzało w rzeczywistości do realizacji celów tego postępowania – wykrycia popełnienia przestępstwa i zebrania materiału dowodowego.

1.3. W kwestii zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego zawartych w skardze, Sąd podkreślił, że podstawą zakwestionowania skarżącemu prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2015r. było ustalenie, że posiadane przez podatnika faktury zakupu, wystawiona przez [...] nie dokumentują rzeczywistego obrotu pomiędzy podmiotami uwidocznionymi na tych fakturach. Podatnik kwestionuje zasadnicze ustalenia organów co do tego, że firmy [...] nie były rzeczywistym sprzedawcą telefonów i kamer i że transakcja ich zakupu, jak i ich wewnątrzwspólnotowa dostawa, nie odbywały się w rzeczywistości, a podatnik brał udział w procederze oszustwa podatkowego mającego na celu wyłudzenie podatku VAT. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych zasadniczo związane są z zagadnieniem braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy w odniesieniu do rzeczywistego przebiegu transakcji zakupu towarów i ich wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz starannego działania podatnika przy wyborze kontrahenta i brakiem możliwości zorientowania się, co do rzeczywistego pochodzenia nabywanych towarów i motywów działania sprzedawców. Sąd uznał, że organy podjęły działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i jej załatwienia, zebrały dostateczne dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, oceniły te dowody bez naruszania zasady swobodnej oceny dowodów, ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej jego subsumcji oraz przedstawiły w sposób logiczny wynik swych ustaleń i rozważań.

Odnośnie spółki V. organy ustaliły, że spółka ta wpisuje się w schemat spółki - bufora: zatrudniała jedynie 2 do 4 osób, nie posiada środków transportu do przewożenia towarów, prezesem Spółki jest obcokrajowiec, z którym nie ma kontaktu. Analiza przepływu środków pieniężnych wykazała, że zapłaty za towar dokonywane są tymi samymi środkami: po otrzymaniu zapłaty od nabywcy dokonywano zapłaty na rzecz dostawcy. Z dokumentacji przekazanej przez organ skarbowy oraz przez firmy logistyczny. Dostawcy V. sp. z o.o. nabywali towary głównie od podmiotów z innych krajów członkowskich UE, a towar po przejściu zaplanowanego łańcucha nabywców i odbiorców był przedmiotem dostawy w ramach WDT lub Tax Free. Część towarów została sprzedana na terytorium kraju, a część w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz podmiotów, w stosunku do których zagraniczne organy podatkowe wyraziły podejrzenie lub określiły je jako podmioty biorące udział w transakcjach mających na celu wyłudzenie podatkowe. Zebrana dokumentacja wskazuje, że V. Sp. z o.o. w niektórych transakcjach pełni rolę również "znikającego podatnika". Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w ostatecznej decyzji z 25 czerwca 2018 r. Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W., który po przeprowadzeniu postępowania wobec V. spółki z o.o. w decyzji orzekł o obowiązku zapłaty przez ten podmiot podatku VAT w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022r., poz. 931 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") z tytułu wystawienia faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w tym faktur wystawionych dla skarżącego za okres od października 2014r. do grudnia 2014r. oraz od stycznia 2015 r. do czerwca 2015 r. W decyzji tej uznano, że spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, pozorowała jedynie obrót towarem, nie dokonywała zakupu i nie mogła dokonać sprzedaży sprzętu elektronicznego.

W kwestii ustaleń dotyczących P. organy ustaliły, że wprawdzie nie została wydana decyzja w trybie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, lecz wobec tego podmiotu toczy się postępowanie podatkowe. Z udostępnionego protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego W wobec M. J. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2016r. do maja 2016r. w związku ze zwrotem podatku, sprawdzenia kwoty nadwyżki w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2016r. do marca 2016r. oraz sprawdzenia transakcji z wybranym kontrahentem w 2015r. – wynika, że w odniesieniu do kontrolowanych transakcji firma P. w rzeczywistości nie brała udziału w transakcjach zakupu na podstawie faktur wystawionych przez wskazane firmy. Nie dysponowała również towarem wyszczególnionym na fakturach VAT sprzedaży jak właściciel. Jego udział ograniczał się jedynie do pozornego uczestniczenia w tych transakcjach jako jednego z ogniw łańcucha dostaw. Firma P. działała według wcześniej ustalonego schematu, realizując zaplanowany pozorny łańcuch dostaw. W okresie objętym postępowaniem kontrolnym w ww. łańcuchach dostaw telefonów komórkowych marki A. pełniła funkcję bufora oraz brokera. Firma nie rozporządzała towarem, a była jedynie pozornym pośrednikiem, którego zadaniem było uwiarygodnienie transakcji poprzez bardzo szybki sposób ich realizacji, począwszy od złożenia zamówienia, wystawienia faktury VAT, dokonania transportu i odbioru towaru oraz dokonania płatności w celu zrealizowania wcześniej ustalonego schematu.

W ocenie Sądu materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że firma P., a także Spółki z o.o.: P.T., R. oraz A. (podmioty na wcześniejszych etapach łańcucha) nie prowadziły rzeczywistych działalności gospodarczych, pozorowały jedynie obrót towarem, a celem ich działania było jedynie wprowadzenie do obrotu gospodarczego faktur VAT. Czynności podejmowane przez wymienione podmioty nie spełniały przesłanek określających podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i nie wykonywały czynności opodatkowanych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a transakcje potwierdzone fakturami VAT po stronie zakupu i dostawy nie mogą być uznane za czynności faktycznie dokonane. Zebrane przez: Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Naczelnika Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K., Naczelnika Urzędu Skarbowego W., Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego w P., w toku kontroli czy postępowań podatkowych dokumenty wskazały, że rola wymienionych spółek na wcześniejszych etapach obrotu oraz firmy M. J. polegała na udziale w legalizowaniu źródła pochodzenia towaru, tj. telefonów komórkowych poprzez wystawienie nierzetelnych faktur VAT na rzecz kolejnych podmiotów. Podmioty nie wykonywały czynności opodatkowanych podatkiem VAT, nie nabyły również prawa do odliczenia podatku z faktur VAT dotyczących nabycia towaru wyrażonego w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podatkowe, w odrębnych postępowaniach podatkowych, określiły w stosunku do Spółek: [...] kwoty podatku naliczonego w okresach objętych kontrolami w wysokości zero złoty, a po zakończeniu postępowań podatkowych wydały rozstrzygnięcia decyzje, w których określiły podmiotom obowiązek zapłaty podatku VAT wykazanego w wystawionych "pustych" fakturach VAT.

Oceniając działalność I., Sąd wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L. po dokonaniu kontroli wobec tej spółki wywiódł, że kontrolowany był uczestnikiem karuzeli podatkowej, pełniąc w niej rolę "bufora" dla transakcji krajowych i rolę "brokera" dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że o uczestnictwie kontrolowanego kontrahentów bezpośrednich i pośrednich w procederze "karuzeli podatkowej". Ustalenia te znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji z 14 czerwca 2019r., którą Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L. określił firmie I. obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur m.in. dla firmy skarżącego w maju 20150r., uznając że funkcjonowanie firmy I. zostało ograniczone do stworzenia formalnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej oraz wystawiania faktur generujących kwoty podatku naliczonego służących ich adresatom do zmniejszenia podatku należnego o kwoty z nich wynikające.

Organy ustaliły również schemat przepływu towarów, w których uczestniczył skarżący na podstawie wystawionych dla niego faktur przez:

- P. (faktura nr 22/05/2015) przedmiot nabycia: kamery [...] 107 szt.: [...],

- V. Sp. z o. o. (faktura nr 96/05/2015) przedmiot nabycia: [...] 220 szt, Grey 100 szt.: [...],

- V. Sp. z o. o. (faktura nr 99/05/2015): [...],

- V. Sp. z o. o. (faktura nr 105/05/2015): [...],

- I. (faktura nr 23/2015/05): [...],

- I. (faktura nr 31/2015/05): [...].

Sąd zgodził się z wnioskiem organów podatkowych, że w powyższych łańcuchach dostaw obowiązywał tożsamy schemat przeprowadzania transakcji. Na początku występował podmiot wprowadzający towar z zagranicy w ramach wewnątrz-wspólnotowego nabycia towarów ([...]) pełniący funkcję "znikającego podatnika". Następnie towar przechodził przez kilka podmiotów na terenie Polski, pełniących funkcje "buforów" i trafiał do "brokera", gdzie był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Towar po wprowadzeniu na terytorium Polski do centrum logistycznego był kolejno alokowany na inne podmioty, bez fizycznej zmiany miejsca położenia. Fizyczne przemieszczenie towaru miało miejsce dopiero w przypadku dostawy do brokera, gdzie towar był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W transakcjach sprzedaży telefonów komórkowych M. M. S. pełnił rolę "brokera". Skarżący nabywał towary od podmiotów, którym przypisano rolę "buforów", tj. [...]. W dniu nabycia towarów (telefonów/kamer) przez towar ten był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy na Łotwę.

Łańcuchy transakcji z uczestnictwem skarżącego charakteryzowały następujące powtarzające się cechy:

– występowanie w łańcuchu dostaw "znikających podatników", tzw. słupów,

– uczestnictwo wielu podmiotów – tendencja do korzystania z wielu ogniw pośredniczących (buforów) w celu utrudnienia wykrycia brokera,

– podmioty uczestniczące na poszczególnych etapach obrotu miały tożsame właściwości ( "znikający podatnicy", "bufory" oraz "broker");

– obrót małymi przedmiotami o dużej wartości,

– brak typowych zachowań konkurencyjnych – nieuzasadniona, duża liczba podmiotów biorących udział w obrocie (w normalnych warunkach rynek dąży do wyeliminowania zbędnych pośredników w obrocie, by uzyskać jak najwyższą marżę);

– udział centrów logistycznych, które zajmowały się magazynowaniem towarów, który wielokrotnie zmieniał właściciela,

– brak gromadzenia zapasów, zachodzi szybka wymiana handlowa, towary były odsprzedawane natychmiastowo bez magazynowania czy gromadzenia zapasów – od wprowadzenia towaru na terytorium kraju do przemieszczenia w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów upływały 2-3 dni, a przy tym transakcje były zawierane w formie elektronicznej, co powodowało szybką zmianę kolejnych nabywców towarów,

– brak problemów ze zbyciem towaru dużej wartości, praktycznie od razu znany jest jego odbiorca;

– przepływ towarów – chociaż transakcje były symulowane, w oszustwie karuzelowym istniał towar,

– towar, przez kolejne etapy obrotu, był przechowywany w tym samym centrum logistycznym, a nie pod adresem sprzedawcy – wydanie towaru z centrum logistycznego następowało tuż przed jego przemieszczeniem poza terytorium kraju;

– towar po wprowadzeniu na terytorium kraju nie był dzielony ani przepakowywany i dokładnie w tych samych ilościach był przemieszczany powtórnie poza terytorium kraju;

– brak zatorów płatniczych, płatności i dostawy towarów były ze sobą zsynchronizowane; płatności oparte były na przedpłacie przez odbiorcę, nie stosowano odroczonych terminów płatności, a dopiero po otrzymaniu płatności przez pierwszy podmiot w łańcuchu transakcji dostawy następowały strumieniowo; płatności za faktury następowały wyłącznie w EUR, nie dokonywano przewalutowania na polskie złote PLN,

– międzynarodowy charakter – w ten typ oszustw zaangażowane były co najmniej dwa kraje członkowskie oraz występowały dostawy wewnątrzwspólnotowe,

– brak finalnego nabywcy na terytorium kraju – w transakcji na końcu łańcuchów dostaw urządzenia były przedmiotem transakcji skutkujących przemieszczeniem poza terytorium kraju, w tym zarówno do innych państw członkowskich UE, jak i do państw trzecich.

W ocenie Sądu nawet gdyby przyjąć, iż dochodziło do rzeczywistego odbioru przez skarżącego spornych telefonów i kamer z magazynu D., to nie jest to wystarczające do obalenia ustaleń organów co do tego, że rzeczywistym sprzedawcą towarów nie byli wystawcy spornych faktur. Te ustalenia organów podatkowych oparte o materiał dowodowy zebrany w odrębnych postępowaniach i wydanych w tamtych postępowaniach decyzje, nie zostały skutecznie podważone. Nadto decyzje wydane na kontrahentów podatnika (a także na podmioty uczestniczące w zakwestionowanych transakcjach na wcześniejszy etapie obrotu), którą podstawą był art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług mają walor dokumentu urzędowego, nie mogą zostać pominięte przez organy, stanowiąc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Sąd stwierdził, że ustalenia faktyczne organów co do tego, że zakwestionowane transakcje nie zostały dokonane z podmiotami uwidocznionymi na spornych fakturach, jako dostawcy towarów, są trafne, opierają się na prawidłowo zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym. Podatnik nie wykazał także, iż mógł dysponować zakupionym towarem. Jego rola ograniczyła się tylko do wypełnienia dokumentów dla dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy, bez sprawdzenia specyfikacji towaru, co słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia zasad postepowania podatkowego, tj. art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 187, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 art. 127 art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej.

W kwestii oceny zarzutów skargi naruszenia prawa materialnego Sąd podkreślił, że organy podatkowe badały okoliczności związane z zawieranymi przez skarżącego transakcjami i opisały je. Sąd podzielił ocenę, zgodnie z którą podatnik wiedział lub co najmniej mógł podejrzewać i godzić się z tym, iż będzie jedynie jednym z ogniw łańcucha kilku kontrahentów, poprzez których towary przepłyną w bardzo krótkim czasie. O braku zachowania przez podatnika należytej staranności w kontaktach z kontrahentami świadczy także to, że uznał za wystarczający jedynie kontakt telefoniczny lub mailowy z rzekomymi przedstawicielami firm. Ustalony i przedstawiony w zaskarżonej decyzji przebieg transakcji i "karuzelowy" obrót towarem potwierdza to, że kontrahenci musieli zdawać sobie sprawę z odgrywanej przez siebie roli w łańcuchu dostaw telefonów. Świadczą o tym m.in. wskazane przez organ zależności czasowe pomiędzy zapłatą za zakupiony towar, wystawionymi fakturami oraz miejscem składowania ([...]), gdzie towar nie był nawet rozpakowywany przez skarżącego. Okoliczności te co najmniej powinny budzić podejrzenia podatnika co do rzetelności kontrahentów i zawieranych z nimi transakcji, tym bardziej, że przedmiotem transakcji były drobne, drogie przedmioty elektroniczne, a więc towary tzw. wrażliwe, często będące przedmiotem transakcji mających na celu wyłudzenie podatku VAT, co było faktem powszechnie znanym. Ustalone i opisane w decyzji okoliczności zakupu przez skarżącego telefonów komórkowych i kamer pozwalają wyprowadzić wniosek, że podatnik co najmniej nie zachował należytej staranności przy dobieraniu kontrahentów i zawieraniu z nimi transakcji. Oznacza to, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur, gdyż były to faktury nierzetelne. Jeżeli nawet towary opisane w treści spornych faktur wychodziły z magazynu, a następnie były wysyłane do firm zagranicznych podmiotów, to nie działo się to na skutek autonomicznych decyzji podatnika o zakupie towarów i następnie ich wewnątrzwspólnotowej dostawy, ale w ramach wcześniej zorganizowanego przepływu towarów mającego na celu wyłudzenie podatku VAT. Organy podatkowe udowodniły, że towar zmieniając konta magazynowe poszczególnych kontrahentów, nie zmieniał swego miejsca położenia w magazynie. Okres przechowywania elektroniki w magazynie od momentu wprowadzenia przez pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw do momentu opuszczenia magazynu wynosił średnio 1–2 dni. W tym czasie towar był jedynie fakturowany kolejno na konta kilku podmiotów, a następnie wywożony z magazynu za granicę.

Sąd uznał także, że regulacje art. 5, art. 7 i art. 13, art. 42 ust. 1 art. 86 ust. 1 i 2 art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług nie zostały przez organy naruszone.

Końcowo, Sąd uzasadnił również swoje stanowisko odnośnie wniosków dowodowych złożonych w trybie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi").

1.4. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o oddaleniu skargi.

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi naruszenie:

I. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 5, art. 7 i art. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, które polegało na błędnym uznaniu, że krajowe oraz wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów miały wyłączenie charakter pozorny, co łączy się z brakiem zamiany prawa własności po stronie poszczególnych podmiotów nabywających te towary, w tym strony,

b) art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, które polegało na bezzasadnej odmowie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0 procent z tytułu dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów,

c) art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które polegało na bezzasadnej odmowie stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego wskazanego na otrzymanych fakturach, które dokumentowały rzeczywiście wykonane czynności podlegające opodatkowaniu,

d) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, iż faktury wystawione przez dostawców stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane;

II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez procedowanie przez sąd I instancji na niepełnym materiale dowodowym, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego wynikające z pominięcia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, jak i dokonanie sprzecznej oceny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym Raportem z audytu dokumentów finansowo-księgowych M. S. M. sporządzonym przez Krajowy Instytut Kontroli Biznesu za okres maj 2015r. na okoliczność oceny autentyczności pochodzenia towarów i rzetelności treści faktur VAT, zakupu i sprzedaży oraz stosowanych procedur weryfikacji kontrahenta w okresie maj 2015 r., a także zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości z 24 kwietnia 2015r. nr zaświadczenia [...] dotyczące K. J. na okoliczność braku zaległości podatkowych kontrahenta K. J. prowadzącego działalność pod firmą I. w kontrolowanym okresie współpracy z podatnikiem – skarżącym,

b) art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie, iż organ przy podejmowaniu decyzji nie dopuścił się naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów prawa, podczas gdy w sprawie doszło do pominięcia wniosków dowodowych przedstawionych przez skarżącego, które pomogłyby w ustaleniu stanu faktycznego i świadczyłyby na jego korzyść, czym naruszono prawo do obrony oraz prawo do bycia wysłuchanym,

c) art. 121 Ordynacji podatkowej, czyli zasady pogłębiania zaufania, poprzez wartościowanie zebranych dowodów w sprawie, tak aby odpowiadały z góry przyjętemu rozstrzygnięciu, dodatkowo przyjmowanie rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,

d) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, na podstawie którego można by oprzeć ustalenia, w konsekwencji naruszając zasadę prawdy obiektywnej, a także poprzez nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podatkowej,

e) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zbieranie materiału dowodowego w znacznych odstępach czasowych, z pominięciem zasady działania bez zbędnej zwłoki i koncentracji materiału dowodowego,

f) art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez zawarcie niepełnego uzasadnienia prawnego oraz niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy,

g) art. 125 w zw. z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sprawie za ww. okresy w sposób przewlekły, brak wnikliwości przy rozpatrywaniu sprawy i wybiórcze zebraniu materiału dowodowego,

h) art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie wyrażonej w nim zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, co skutkowało spłaszczeniem postępowania jakie toczyło się przed organem II instancji i powieleniem stanowiska organu I instancji, bez przeprowadzania de facto odrębnego postępowania, opartego na niezależnych ustaleniach organu odwoławczego,

i) art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnie w konsekwencji umożliwiającą wyłączenie jawności całych fragmentów akt, sankcjonując brak dostępu skarżącej do części dokumentacji,

j) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, nieuwzględniający całości okoliczności sprawy, czego wyrazem jest nazbyt zwięzłe uzasadnienie decyzji, bowiem organ podatkowy nie odnosi się do całości okoliczności sprawy, brak jest również prawidłowej oraz wszechstronnej analizy sytuacji finansowej skarżącego oraz sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, tj. niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dat wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, co w sposób bezpośredni rzutowało na ustalenia Sądu dokonane w zaskarżonym wyroku, a oparte na uzasadnieniu decyzji organów,

k) art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie wyrażonej w nim zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego i w konsekwencji niezapewnienia skarżącemu prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jego sprawy, w efekcie czego organ odwoławczy poprzestał na weryfikacji decyzji organu I instancji z punktu widzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie rozpatrując ponownie sprawy w jej całokształcie, co w sposób bezpośredni rzutowało na ustalenia Sądu dokonane w zaskarżonym wyroku, a oparte na uzasadnieniu decyzji organów,

l) art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie i ograniczenie prawa skarżącego do czynnego i aktywnego udziału w postępowaniu podatkowym poprzez nieuzasadnione wyłączenie z jawności części dokumentów, co w sposób bezpośredni rzutowało na ustalenia Sądu dokonane w zaskarżonym wyroku, a oparte na ustaleniach organów,

m) art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, mające na celu wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

n) art. 210 §1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż organ dokonał prawidłowego uzasadnienia decyzji, a tym samym legitymizację braku należytego uzasadnienia faktycznego oraz dokonanie na tej podstawie niewłaściwej oceny prawnej,

o) art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez skarżącego dowodów i tym samym nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało naruszeniem zasady, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co skutkowało naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, a to wniosków dowodowych w przedmiocie dowodu z przesłuchania świadków: [...], dowodu z opinii biegłego oraz dowodu stenogramu z przesłuchania świadka M. R.

2.2. W związku z powyższym zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o przekazanie sprawy właściwemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia oraz wskazanie okoliczności faktycznych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i rozpoznanie skargi na rozprawie.

2.3. Odpowiadając na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi na rozprawie.

2.4. W toku postępowania skarżący składał pisma procesowe z dnia 17 września 2024r., 1 października 2024r. oraz z dnia 19 maja 2025r. zawierające uzupełniające stanowisko wraz z wnioskami o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych dokumentów.

2.5. Pismem z dnia 17 października 2024r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi odniósł się do pisma skarżącego z dnia 1 października 2024r.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

3.3. Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej, podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Sąd kasacyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie (wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., sygn. akt I FSK 1342/15).

jeszcze 9286 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo