Wyrok NSA z dnia 09 lipca 2026, sygn. I FSK 2101/23

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy dokument nie uprawnia jednak ww. radcy prawnego do występowania w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak bowiem wynika z jego treści radcy prawnemu A.G. udzielono "(...) pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Izby Administracji Skarbowej w L. – we wszystkich sprawach przed sądami powszechnymi I i II instancji oraz przed organami egzekucyjnymi (...)".

Tymczasem wnoszącym skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie organem administracji publicznej jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L., a nie Izba Administracji Skarbowej w L. Ponadto pełnomocnictwo z 2 lutego 2021 r. uprawnia wskazaną w jego treści osobę do działania w postępowaniu przed sądami powszechnymi pierwszej i drugiej instancji, a postępowanie w niniejszej sprawie, zainicjowane skargą kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L., toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który nie jest sądem powszechnym.

Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. dotknięta jest brakiem formalnym (brak należycie udokumentowanego stosunku pełnomocnictwa), podlegającym usunięciu we właściwym trybie (art. 49 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 180 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.