Wyrok NSA z dnia 18 listopada 2025, sygn. I FSK 2345/21

Na podstawie zarządzenia z 16 kwietnia 2025 r., wydanego na podstawie art. 31 § 1 p.p.s.a., doręczonego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi spółki dnia 13 czerwca 2025 r. (k. 178 akt sądowych), spółka została wezwana do usunięcia braków w składzie organów, uniemożliwiających jej działanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym wniesioną skargą kasacyjną, zgodnie z określonym w KRS sposobem reprezentacji, w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia wezwania, pod rygorem zniesienia postępowania kasacyjnego na podstawie art. 31 § 3 p.p.s.a.

Norma z art. 127 § 3 p.p.s.a. daje bowiem podstawę do podejmowania przez sąd czynności mających na celu podjęcie postępowania, a podejmowane przez strony czynności dotyczące tego celu wywołują skutki prawne również w czasie stanu zawieszenia, gdyż zmierzając do podjęcia postępowania, pozostają z nim funkcjonalnie związane.

Do dnia wydania niniejszego orzeczenia strona nie nadesłała do Sądu żadnego pisma w tej sprawie. Również z treści wpisów ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie wynika, aby spółka miała możliwość dalszego działania przed NSA (zob. wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców według stanu na dzień 18 listopada 2025 r.).

Uznać zatem należy, że braki w składzie organów spółki uniemożliwiające jej działanie nie zostały usunięte, mimo stosownego wezwania sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że postępowanie kasacyjne nie może się toczyć, gdy będąca jego stroną spółka nie ma właściwej reprezentacji i nie może w związku z tym działać w tym postępowaniu.

Ponieważ w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak w składzie organu powołanego do reprezentacji skarżącej spółki zaistniał już po skutecznym zainicjowaniu postępowania kasacyjnego, przyjąć należało, że skarga kasacyjna została wprawdzie wniesiona skutecznie (stąd brak jest podstaw do jej odrzucenia), jednak zaistniała później okoliczność nieskutecznego usunięcia tego braku, uniemożliwiła kontynuowanie postępowania kasacyjnego zmierzającego do jego merytorycznego zakończenia, co przemawia za koniecznością jego umorzenia jako bezprzedmiotowego (zob. postanowienie NSA z 21 sierpnia 2025 r., sygn. I FSK 1640/21 i przywołane tam orzecznictwo NSA).

Okoliczność ta nakazuje tym samym, zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 31 § 3 p.p.s.a. oraz w związku z art. 128 § 1 in principio p.p.s.a., podjąć zawieszone postępowanie, następnie znieść postępowanie kasacyjne przeprowadzone od 7 marca 2025 r. i w konsekwencji – umorzyć postępowanie kasacyjne bez orzeczenia o zwrocie uiszczonego przez spółkę wpisu od skargi kasacyjnej, a to z uwagi na to, że przesłanka umorzenia postępowania, zdeterminowanego ziszczeniem się dyspozycji z art. 31 § 3 p.p.s.a., nie została objęta brzmieniem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA