Uzasadnienie
1. Z. A. (dalej: Strona lub Skarżący) pismem z dnia 20 listopada 2025 r. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt III SAB/Wa 41/25.
2. Zaskarżonym postanowieniem Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę Skarżącego na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołominie (dalej: Naczelnik US) w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprawdzenie wystawienia faktury VAT oraz opłacenia podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu pierwszej instancji sprawa objęta skargą nie należała do właściwości sądu administracyjnego. Nawet zaś gdyby mieściła się w tej właściwości, to Skarżący nie zachował właściwego trybu zaskarżenia bezczynności Naczelnika US, gdyż nie złożył ponaglenia do właściwego organu przed złożeniem skargi.
Z akt sprawy wynikało, że Skarżący wystąpił do Naczelnika US o sprawdzenie faktury VAT oraz opłacenia podatku z tej faktury przez firmę O. W piśmie tym nie sformułował żadnego żądania co do odpowiedzi organu, zatem jego pismo potraktowane zostało jako donos. Organ podatkowy nie skierował do Strony odpowiedzi na jej pismo.
3. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył w całości postanowienie odrzucające skargę i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Według Strony Sąd naruszył:
1) art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 8 P.p.s.a. przez uznanie, że skarga na bezczynność organu nie mieści się w katalogu wymienionych tam spraw z uwagi na okoliczność, że żądanie udzielenia informacji dotyczyło podmiotów trzecich, podczas gdy w istocie dotyczyło to również Skarżącego jako osoby wzywanej do pokrycia należności wynikającej z faktury, której nie był adresatem, ale był podmiotem wzywanym do pokrycia należności na jej podstawie, co tym samym w ocenie Skarżącego dawało prawo do uzyskania tej informacji, zaś w przypadku odmowy jej udzielenia umożliwiało złożenie skargi na bezczynność organu, odmawiającego udzielenia takowej informacji;
2) art. 58 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez odrzucenie skargi bez weryfikacji ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędnym uznaniem, że Skarżący "złożył ponaglenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego stricte do tego organu, podczas gdy z treści skargi na bezczynność wynika, iż jego wolą było przekazanie skargi do organu wyższego rzędu a jedynie złożył ponaglenie za pośrednictwem organu I instancji".
W piśmie z dnia 10 stycznia 2026 r. Skarżący dodatkowo złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy.
4. Naczelnik US nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
5.1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie - mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiadało prawu. Skarga na bezczynność organu winna być bowiem odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nie także z powołaniem się na przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
5.2. Na wstępie zaznaczyć należało, że zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. W takim przypadku Sąd ten orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 ab initio P.p.s.a.).
Co prawda art. 90 § 2 P.p.s.a. przewiduje, że sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, jednak w sprawie tej potrzeba taka nie zachodziła. Skarżący składając wniosek w tym względzie nie powołał przy tym żadnej argumentacji, aby zasadnym było przyjęcie odmienne.
5.3. Z uwagi na mankamenty konstrukcyjne wniesionej skargi kasacyjnej, należało przypomnieć, że zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie także, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.