Wyrok NSA z dnia 21 maja 2025, sygn. I FSK 2467/21

Wezwanie doręczono 11 kwietnia 2025 r., zaś pismem z 18 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego, wpływ do NSA 28 kwietnia 2025 r.) pełnomocnik wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gnieźnie z 13 października 2009 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 5 lutego 2010 r. oraz dodatkowo umotywował wniosek.

Wyrokiem z 6 maja 2025 r. oddalono skargę kasacyjną Spółki i tym samym zakończono postępowanie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionych decyzji należało oddalić.

Wskazać trzeba, że wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest instytucją ochrony tymczasowej na czas toczącego się postępowania. W związku z wydaniem wyroku w sprawie 6 maja 2025 r. bezprzedmiotowe stało się orzekanie w przedmiocie wniosku, albowiem nie można wstrzymać wykonania decyzji prawomocnej, co do której nie toczy się już postępowanie sądowoadministracyjne.

Zgodnie z poglądami doktryny bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Komentowana ustawa podstawę umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art. 61. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.)

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.