Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 334/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: WSA/Sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. (dalej: Skarżący/Strona) na decyzję Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach (dalej: Organ) z 25 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 12 kwietnia 2018 r. oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
2. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł Skarżący. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 2a i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późń. zm. dalej: O.p.) oraz w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. polegające na przyjęciu, że w sprawie Skarżącego Naczelnik nie uchybił zasadzie pogłębiania zaufania do organów podatkowych, jak również nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika, podczas gdy - stosując się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej władz skarbowych - Skarżący miał prawo oczekiwać, że zastosowana przez niego stawka VAT jest prawidłowa, co - biorąc pod uwagę przeciwne stanowisko prezentowane przez Naczelnika co do stawki VAT właściwej dla sprzedaży realizowanej przez Skarżącego w okresie od stycznia do czerwca 2016 r. powinno było doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie.
3. Na podstawie przywołanych zarzutów Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. względnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
4. W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
5. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozstrzygnięcia pozostały zarzuty kasacyjne zawarte w skardze kasacyjnej.
6. Zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosując powyższy przepis Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna Skarżącego ma uzasadnione zarzuty, jednak podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
7. W niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję ocenił, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 19, 21, 28 i 31 załącznika nr 10 do ww. ustawy, polegającego na przyjęciu, że Skarżący błędnie zastosował 5% stawkę podatku VAT w stosunku do sprzedaży posiłków i dań prowadzonej w systemie drive in/walk through oraz w odniesieniu do posiłków nabywanych na wynos wewnątrz galerii handlowych w wyznaczonych strefach (tzw. food court). Na poparcie swojego stanowiska Sąd pierwszej instancji powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 kwietnia 2021 r. w sprawie C-703/19. Wskazane uchybienia korespondowały z zarzutami skargi wniesionej przez Skarżącego. Jednocześnie WSA nie podzielił zarzutów Strony naruszenia przez Organ art. 121 § 1 O.p oraz z art. 2a O.p., które stały się z kolei zasadniczym zarzutem w skardze kasacyjnej wniesionej przez Skarżącego.