Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 352/23 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 367/22, w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr 1801-IOV-2.4103.29.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2013 r.: 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr 1801-IOV-2.4103.29.2021, 3) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz K.B. kwotę 4.117 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych za obie instancje.
Pismem z 14 lipca 2025 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o wykładnię ww. wyroku argumentując, że wykonanie zawartych w wyroku NSA rekomendacji musi doprowadzić do wydania decyzji o treści tożsamej z decyzją uprzednio uchyloną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935), dalej "P.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 22/15). Wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (por. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 662/09).