- informacji od administracji austriackiej, z której wynika, że kontrola u sprzedawcy doprowadziła do wyniku, że podana cena transakcyjna odpowiada polskim dokumentom, a sprzedawca wyjaśnił, iż sprzedaży podlegał pojazd używany, wolny od wypadku; pojazd w momencie sprzedaży nie posiadał żadnych uszkodzeń; zdjęcia przekazane przez stronę do deklaracji nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi pojazdu; pojazd na zdjęciach nie odpowiada sprzedanemu samochodowi.
Ponadto organ wskazał, że zgromadzono w toku postępowania materiał porównawczy w postaci internetowych ofert sprzedaży z rynku austriackiego, z którego wynika, iż średnia cena rocznego pojazdu marki B. wynosi około 111.300 Euro, tj. tyle co wartość ustalona dla spornego pojazdu w systemie Info-Ekspert i określona w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Analiza przeprowadzona w tym zakresie doprowadziła do konstatacji, iż zadeklarowana przez stronę podstawa opodatkowania odbiega nie tylko od średniej wartości rynkowej pojazdu na terenie kraju, ale również od średniej wartości rynkowej pojazdu na rynku austriackim.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, strona skarżąca nie przedstawiła dowodów uzasadniających fakt, że wysokość podstawy opodatkowania przedmiotowego pojazdu znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej.
2. Skarga do Sądu I instancji
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.; dalej: O.p.) na skutek zaniechania powołania biegłego celem ustalenia wartości pojazdu na dzień powstania obowiązku podatkowego, mimo iż w sprawie były wymagane wiadomości specjalne albowiem oparcie się przez pracownika urzędu na wycenie dokonanej przy wykorzystaniu systemu Info-Ekspert jest niewystarczające i nie może zastępować wiedzy rzeczoznawcy specjalizującego się w ustalaniu wartości rynkowej pojazdów;
- art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującej przyjęciem błędnego stanowiska w zakresie wartości przedmiotowego pojazdu, gdy tymczasem analiza dokumentów dotyczących transakcji zakupu samochodu przez podatnika prowadzi do wniosku, iż wartość samochodu marki B. nie została zaniżona przez skarżącego i w konsekwencji podatek akcyzowy uiszczony został we właściwej wysokości;
- art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p. przez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż pojazd nie nosił uszkodzeń szczegółowo wskazanych w dokumentacji zdjęciowej przedłożonej przez skarżącego oraz opisanych w pismach kierowanych do organu I instancji.
2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
3. Wyrok Sądu I instancji
3.1. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest częściowo zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
3.2. Sąd doszedł do przekonania, że organ nie wyjaśnił istotnych sprzeczności pomiędzy znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami a poczynionymi ustaleniami.
3.2.1. Poważne wątpliwości budzi następstwo czasowe zdarzeń związanych z wszczęciem postępowania. Mianowicie, jak wynika z powoływanego przez organ rachunku zakupu samochód został zakupiony 6 listopada 2018 r., a więc ponad 4 miesiące później. Postępowanie w sprawie rejestracji samochodu w Polsce zostało wszczęte 11 listopada 2018 r. Natomiast w Austrii pojazd został wyrejestrowany 8 października 2018 r.
Organ pominął brzmienie art. 101 ust 2a. u.p.a. zgodnie z którym "Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a, nie powstaje, jeżeli ten samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a. Fakt dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu jest potwierdzany przez dokumenty, o których mowa w art. 107 ust. 3." Wbrew stanowisku organu nie wyłącza stosowania tego przepisu art. 106 ustawy określający datę powstania obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku. Obowiązki te nie są bowiem równoznaczne z powstaniem obowiązku podatkowego. Organ wydaje się błędnie odnosić orzecznictwo ukształtowane na podstawie art. 107 ust. 1 u.p.a. (zwrot pobranego podatku) do kwestii powstania obowiązku podatkowego w ogóle.
Z przedłożonych przez podatnika dowodów wynika, że pojazd został wywieziony z kraju 5 grudnia 2018 r. a więc w 29 dniu od nabycia. Deklarację AKC-U podatnik złożył w dniu 16 listopada 2018 r. nie zaś – jak błędnie wskazuje organ 25 czerwca 2018 r. Jeżeli organ nie neguje wywiezienia samochodu poza granicę kraju, obowiązek akcyzowy w ogóle nie powstał.
Wskazać przy tym należy, że organ nie poczynił w sprawie żadnych ustaleń odnośnie daty powstania obowiązku akcyzowego – w niniejszej sprawie wydaje się, że miarodajna powinna być data przemieszczenia pojazdu na teren kraju.
Organ stawia też tezę, że za brakiem uszkodzeń samochodu przemawia brak dowodów na transport samochodu na lawecie. Jednocześnie organ sugeruje, że przebieg pojazdu wskazuje na przebycie drogi od miejsca zakupu do W. Organ pomija przy tym znajdujące się w aktach dokumenty z których wynika, że pojazd był w Austrii wyrejestrowany, a wniosek o rejestrację w Polsce złożono już po nabyciu pojazdu. Organ nie wyjaśnia przy tym, w jaki sposób niezarejestrowany pojazd mógł się poruszać po austriackich lub polskich drogach.
Organ nie ustosunkował się też do sprzeczności pomiędzy oświadczeniem sprzedawcy pojazdu, że jego wartość odpowiada danym z rachunku a własnymi ustaleniami co do cen rynkowych na rynku austriackim i nie wyjaśnił w żaden sposób tych okoliczności. Tymczasem zasadne są twierdzenia podatnika, że rozsądny przedsiębiorca nie sprzedaje towarów poniżej ich rynkowej wartości bez uzasadnionego powodu.
Organ nie ustosunkował się też w żaden sposób do informacji od autoryzowanego serwisu o wykonaniu napraw gwarancyjnych. W szczególności nie wyjaśnił, jak poważne to były naprawy, jak konieczność ich przeprowadzenia wpływała na wartość pojazdu. Nie wyjaśnił też czy konieczność dokonania napraw wynikała z uszkodzenia pojazdu w czasie eksploatacji skoro, w ocenie serwisu, nie były to wady ukryte.
Niewyjaśnienie powyższych kwestii czyni na obecnym etapie niemożliwym ocenę czy w niniejszej sprawie obowiązek w podatku akcyzowym w ogóle powstał, a jeśli tak to, jaka jest podstawa opodatkowania.
W toku ponownego postępowania organ będzie zobowiązany wyjaśnić wskazane wyżej sprzeczności, a przede wszystkim ustalić, czy w sprawie zaistniały okoliczności wymienione w art. 101 ust. 2a ustawy akcyzowej.
4. Skarga kasacyjna
4.1. Powyższy wyrok został zaskarżony przez organ w całości.
4.2. Organ zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku uznania, że orzeczenie to narusza przepisy art. 121, art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż organ nie sprostał wymaganiom zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, ponieważ nie wyjaśnił istotnych sprzeczności pomiędzy znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami a poczynionymi ustaleniami, podczas gdy należało orzec o oddaleniu skargi, z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej regulacji, a w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy uwzględniając cały zgromadzony materiał dowodowy;
2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art 191 O.p. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenia w zakresie przyjęcia, że organ nie wyjaśnił istotnych sprzeczności pomiędzy znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami a poczynionymi ustaleniami, podczas gdy wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia spornych kwestii okoliczności zostały wyjaśnione w toku postępowania;
3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art 191 O.p. w związku z art. 101 ust. 2a u.p.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenia w zakresie przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy takie kwestie jak: transport samochodu na lawecie, cena rynkowa pojazdu, informacje od autoryzowanego serwisu o wykonaniu napraw gwarancyjnych czy data powstania obowiązku podatkowego mają podstawowe znaczenie dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy w ogóle powstał, podczas gdy, wobec niekwestionowania przez organ faktu dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdu przed upływem 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego, dla ustalenia powstania obowiązku podatkowego przesądzająca jest wyłącznie - całkowicie pominięta przez Sąd - kwestia rejestracji pojazdu na terenie kraju;
4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., w związku art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 2a u.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ nie uwzględnił regulacji zawartej w art. 101 ust. 2a u.p.a. i bezpodstawne pominięcie zawartych w uzasadnieniu decyzji istotnych wywodów organu dotyczących braku podstaw do zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie z uwagi na dokonanie przez skarżącego rejestracji pojazdu w kraju; W uzasadnieniu wyroku Sąd w ogóle nie odniósł się do tego kluczowego dla powstania obowiązku podatkowego zagadnienia kwestionując jedynie zasadność powołanego przez organ orzecznictwa;
5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 2a u.p.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyroku kluczowej dla wykładni art. 101 ust. 2a u.p.a. kwestii znaczenia rejestracji nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego samochodu osobowego, która, jak wynika z treści decyzji, była wyłączną przyczyną odmowy zastosowania przez organ tego przepisu w niniejszej sprawie. Tym samym sporządzone przez WSA we Wrocławiu uzasadnienie uniemożliwia kontrolę instancyjną zakwestionowanego orzeczenia we wskazanym zakresie;
6. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art 191 O.p. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego w wyniku: - pominięcia znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji podważającej twierdzenia skarżącego dotyczące przetransportowania pojazdu z Austrii do Polski na lawecie, - uznania, że istnieje sprzeczność pomiędzy oświadczeniem sprzedawcy pojazdu, że jego wartość odpowiada danym z rachunku a ustaleniami organu odnośnie cen rynkowych tożsamych pojazdów na rynku austriackim, podczas gdy, przy uwzględnieniu kontekstu wypowiedzi i pozostałych wyjaśnień sprzedawcy, taka sprzeczność nie występuje.
Zarzucone powyżej naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż w przypadku ich niewystąpienia nie doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnej z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, a skarga zostałaby oddalona w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 101 ust. 2a u.p.a., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie w wyniku bezpodstawnego pominięcia znaczenia aktu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, i uznanie, że skoro pomiędzy nabyciem pojazdu a wywiezieniem go z kraju upłynęło 29 dni, a organ nie neguje wywiezienia samochodu poza granicę RP, to obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie w ogóle nie powstał.
4.3. Organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; ew. o uchylenie wyroku i rozpatrzenie sprawy przez NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a.; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania – kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy.
4.2. W odpowiedzi podatnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że analogiczne zagadnienie prawne było przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z: 26 października 2023 r. (sygn. akt I FSK 299/21) i 27 października 2023 r. (sygn. akt: I FSK 1586/21, I FSK 1699/21, I FSK 2488/21), 10 listopada 2023 r. (sygn. akt I FSK 300/21) czy z 26 listopada 2024 r. (sygn. akt I FSK 1133/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje.
Rozważania te są istotne w zakresie adekwatnym do rozstrzyganego problemu prawnego, ponieważ organ uważa w rozpoznawanej sprawie, że decydujące znaczenie ma kwestia rejestracji pojazdu na terenie kraju. W cytowanych wyrokach wyrażono zaś stanowisko, że czasowa rejestracja samochodu na wniosek właściciela w celu jego przemieszczenia poza granicę kraju (wywóz pojazdu poza granicę), o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) Prawa o ruchu drogowym, nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych, o którym mowa w art. 107 ustawy o podatku akcyzowym.
Potwierdzenie powyższej wykładni można znaleźć w wyroku TSUE z 17 maja 2023 r. w sprawie o sygn. C-105/22, w którym Trybunał stwierdził, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym, ma charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która materializuje się poprzez rejestrację danego samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 42), lecz w tym zakresie rejestrację czasową pojazdu z urzędu należy odróżnić w szczególności od rejestracji czasowej dokonanej w celu umożliwienia wywozu tego pojazdu za granicę (pkt 43). To stwierdzenie TSUE jednoznaczne wskazuje na konieczność zróżnicowania skutków, przy stosowaniu art. 107 ustawy o podatku akcyzowym, rejestracji samochodów w celu ich trwałego dopuszczenia do ruchu na terytorium kraju, od czasowej rejestracji dokonywanej w celu umożliwienia przemieszczenia samochodu poza granice kraju.
NSA w cytowanym powyżej wyroku z 26 listopada 2024 r. (sygn. akt I FSK 1133/21) doszedł do wniosku, że czasowej rejestracji nie można "w świetle istoty podatku akcyzowego traktować jako zarejestrowania pojazdu uniemożliwiającego zwrot akcyzy na podstawie art. 107 ustawy o podatku akcyzowym. Przepis ten należy bowiem interpretować, jak wskazał TSUE, zgodnie z zasadą konsumpcyjności podatku akcyzowego, skoro celem podatku akcyzowego, co do samej zasady, jest opodatkowanie konsumpcji określonego rodzaju towarów na terenie kraju (ciężar tego podatku powinien ponieść ostateczny nabywca danego dobra, czyli konsument)".
W sytuacji, gdy dany pojazd samochodowy rejestrowany jest (na wniosek) jedynie czasowo (w celu jego wywozu poza granicę), wskazuje to, że nie był on i nie jest przeznaczony do konsumpcji na terenie Polski, nie ma podstaw do obciążenia tego pojazdu akcyzą w Polsce, która nie jest i nie będzie miejscem jego konsumpcji.
5.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę wywody przytoczone powyżej znajdują a fortiori zastosowanie w odniesieniu do rozpoznawanego przypadku. Skoro bowiem uznajemy, że należy się zwrot podatku akcyzowego przy czasowej rejestracji pojazdu, w razie gdy nie był on przeznaczony do konsumpcji na terenie Polski, to tym bardziej nie powstanie w ogóle obowiązek podatkowy, ponieważ nastąpiły warunki przewidziane w przepisie art. 101 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym, a więc wtedy gdy samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo sprzedaży, także wtedy gdy nastąpiła rejestracja pojazdu na terenie kraju.
5.4. NSA zgadza się z oceną sądu I instancji, że z przedłożonych przez podatnika dowodów wynika, że pojazd został wywieziony z Polski 5 grudnia 2018 roku, zaś sprowadzony do kraju 6 listopada 2018 roku, czego organ zdaje się nie kwestionować. Oznacza to, że pojazd został wywieziony w 29 dniu od nabycia, co prowadzi do uprawnionego wniosku, że obowiązek akcyzowy w ogólne nie powstał.
W tym zakresie należy rozważać, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jeżeli nie była bowiem kwestionowana data sprowadzenia pojazdu do kraju i jego zbycia poza granice Polski, to wytyczne sądu I instancji w zakresie braku ustaleń w zakresie daty powstania obowiązku akcyzowego nie mają znaczenia, ponieważ – jak już zostało stwierdzone – w ogóle on nie powstał. Wytyczne WSA mają znaczenie tylko wówczas, gdy organ kwestionowałby te daty, a w szczególności datę przemieszczenia pojazdu na teren kraju.
W konsekwencji ten kontekst powinien być uwzględniony przy rozpatrywaniu zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. W szczególności W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych lub jeżeli sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, czy prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy podatkowe. Uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera ustawowe elementy wymienione w tym przepisie, zostało ono sporządzone w sposób staranny oraz przedstawia merytoryczne i racjonalne motywy podjętego rozstrzygnięcia, choć zgoła odmiennego niż oczekiwane przez stronę skarżącą. Wydane orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej. Przeczy to zatem temu, co zarzucono w skardze kasacyjnej i tym samym pozwala ocenić jako nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a.
Nie może być też uwzględniony zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W ramach tego zarzutu nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd I instancji (por. wyrok NSA z 14 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2565/24, CBOSA). Z przepisu tego wynika nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy – ze skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wynika, aby taka WSA w Warszawie nie orzekał na podstawie akt sprawy.
Jeśli natomiast chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to nie może on stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skoro zaś nie udało się wykazać, aby WSA w Warszawie błędnie stwierdził naruszenie przez organy podatkowe art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., następstwem czego było zastosowanie art. 101 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym, to nie sposób zakwestionować zastosowania przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Innymi słowy, bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty wskazanej normy odniesienia nie są trafne.
5.5. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną organu, uznając ją za bezzasadną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
Elżbieta Olechniewicz Bartosz Wojciechowski (spr.) Artur Mudrecki
sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA