2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz DIAS kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.2. Przy tak zakreślonych granicach skargi kasacyjnej oraz w związku z tym, że zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszeń prawa procesowego jak i materialnego, w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu, co do zasady, zarzuty odnoszące się do kwestii procesowych oraz ustaleń faktycznych albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody, daje podstawę do zbadania prawidłowości zastosowanych norm przepisów prawa materialnego.
3.3. W ramach zarzutu procesowego Skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p. polegającym na przekroczeniu granic swobodnej oceny i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że faktura wystawiona przez A. S.A. jest "pusta" z jednoczesnym pominięciu podnoszonej okoliczności zbycia przez Skarżącego niezużytych elementów ścianki berlińskiej w roku 2017 r., gdzie w razie wątpliwości organów podatkowych co do zaistnienia wskazanej okoliczności na tych organach ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego kwestionowane okoliczności.
3.4. Jak wynika z akt sprawy E. T. przesłała informację, z której wynikało, że za dostawę towaru elementów ścianki berlińskiej odpowiadała firma A. S.A., oraz że zakupione w 2016 r., elementy ścianki berlińskiej zostały odsprzedane w październiku-listopadzie 2017 r., za kwotę netto 838.000,00 zł bez podania danych kontrahenta. Skarżący zobowiązał się do dostarczenia m.in. informacji dotyczących kosztów transportu ścianki berlińskiej na plac budowy, danych kontrahenta, któremu sprzedał ściankę berlińską oraz fotografii przedstawiających wybudowaną ściankę berlińską. W związku z tym, organ I instancji pismem z 27 września 2019 r. wezwał Stronę do przedłożenia wszelkich dowodów dotyczących zakupu ścianki berlińskiej od firmy A. S.A. na podstawie faktury nr [...] z 31 grudnia 2016 r., będących w posiadaniu Strony, a mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jednakże, Strona nie przedłożyła w/w dowodów.
3.5. Mając na uwadze powyższe jako niezasadny należy uznać zarzut, że to na organach ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego ustalenie, czy i komu Skarżąca odsprzedała elementy ścianki berlińskiej. Skoro bowiem to Skarżący powoływał się na okoliczność odsprzedaży ścianki berlińskiej to na nim ciążył obowiązek przedłożenia dowodów ww. zakresie.
Nie można także pomijać, że DIAS na podstawie szeregu okoliczności uznał, że sporna faktura nie dokumentowała rzeczywistej transakcji, a nie tylko w oparciu o brak dowodu odsprzedaży ścianki berlińskiej. Ustalono bowiem m.in., że:
1) Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających zlecenie wykonania ścianki berlińskiej, nie przedłożyła żadnej dokumentacji projektowej (instrukcji) w tym projektu, na podstawie którego ustalono wielkość zamówienia, a w której uwzględniona byłaby konieczność zabezpieczenia wykopów poprzez budowę ścianki berlińskiej.
2) firma P. S.A. do wykonania zlecenia otrzymanego od A. S.A. użyła materiałów takich jak: płyty MDF surowe, płyty HDF lakierowane białe, płyty wiórowe, płyty HDF białe frontowe, wkręty, osłonki zawiasu, zawiasy, uszczelnienia ramię rozwórki, itp. natomiast Skarżący wskazywał, że ścianka berlińska nabyta na podstawie w/w faktury i dostarczona na budowę to deski sosnowe.
3) zdjęcia przedstawiające postęp robót wskazują, że wykopy zostały zabezpieczone poprzez wykonanie tzw. skarpowania. Pomimo tego, że dokumentacja fotograficzna prowadzona była od początkowych prac ziemnych, na żadnym ze zdjęć nie przedstawiono zabezpieczenia wykopów w formie ścianki berlińskiej.
4) Skarżący zapłacił za sporną fakturę w ten sposób, że bezpośrednio po przelewach przychodzących z rachunku A. S.A. dokonywane były przelewy zwrotne do A. S.A. na łączną kwotę 920.900,00 zł będącą odwzorowaniem wpłat na konto dokonywanych przez A. S.A. (tj. 920.900,00 zł).
W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ww. ustaleń oraz ich oceny skupiając się jedynie na zarzucie niepodjęcia czynności celem ustalenia, czy ścianka berlińska po jej wykorzystaniu został odsprzedana.
3.6. Ponieważ nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie. Nota bene w uzasadnieniu zarzutów naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 i art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT w zw. z art. 2 Dyrektywy VAT, Skarżący podnosi ponownie niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego. W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni i/lub niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tych zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. W oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zatem skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd.
4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.
M. Chodacka M. Olejnik M. Golecki