Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 686/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę Spółdzielni [...] (dalej "strona" lub "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "organ odwoławczy" lub "organ") z 12 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz dokonania zabezpieczenia na majątku i uchylił zaskarżona decyzje wraz z poprzedzającą ją decyzją organu z 20 marca 2024 r. wydaną w pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1258/14, zgodnie z którym wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm.), dalej "o.p.", nie stanowi o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez organ, a w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niezasadne uchylenie decyzji obu instancji i wskazanie organowi odwoławczemu, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić, że skoro podatnik nie powinien ponosić negatywnych kwalifikowanych skutków naruszeń prawa, których dopuściły się organy podatkowe, to tym samym powinien mieć możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zabezpieczeniu i — w razie ustalenia, że zachodzą przesłanki z art. 247 § 1 o.p. — zniwelowania tych skutków.
W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy przez oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych..
3. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.
4.2. Stan sprawy, który stał się kanwą niniejszego sporu przedstawia się następująco. Decyzją z dnia 7 września 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od marca do czerwca 2017 roku, od sierpnia do października 2017 roku i od marca do kwietnia 2018 roku w wysokości 875.405,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 211.824,00 zł, a także określił dodatkowe zobowiązania podatkowe na podstawie art. 112c pkt 2 ustawy o VAT od marca 2017 roku do kwietnia 2018 roku i od czerwca do lipca 2018 roku w wysokości 1.173.279,00 zł oraz zabezpieczył na majątku Skarżącej kwotę 2.260.508,00 zł z tytułu nieuregulowanego podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.087.229,00 zł oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c pkt 2 ww. ustawy w kwocie 1.173.279,00zł.