Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest spełnienie przez stronę przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto, argumentacja strony odnosząca się do zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Mając na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 18 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 344/21 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wobec uznania, że skarżący nie wykazał, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek zawarty w skardze kasacyjnej należy traktować jako wniosek, o którym mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie, że ponownie złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno się traktować jako wniosek o zmianę uprzednio zapadłego postanowienia w przedmiocie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania aktu w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 85/24, z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1242/23; CBOSA).
Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia, które przemawiałoby za zmianą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji funkcjonującego w obrocie prawnym. Wprawdzie należy zauważyć, że obecnie skarżący przedłożył dokumenty mające zobrazować jego sytuację finansową, czego zaniechał przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie przez WSA w Poznaniu, jednakże, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są one wystarczające do wstrzymania wykonania decyzji.
Należy bowiem zauważyć, że skarżący nie przedstawił w sposób pełny swojej sytuacji finansowej, ograniczając się do załączenia dokumentów dotyczących majątku trwałego i wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego dla przedsiębiorstwa, natomiast nie ujawnił informacji w zakresie posiadanego przez siebie majątku (ruchomego i nieruchomego), czy wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na osobistych rachunkach bankowych. Złożone dokumenty odnoszą się do sytuacji finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
W niniejszej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że w przypadku prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej właściciel firmy odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem, także osobistym. Ponadto, aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości obciążenia skarżącego, wynikającego z zaskarżonej decyzji do jego sytuacji materialnej (finansowej). Ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadzącym do powstania znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej, tj. wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych wolnych środkach, stanu rachunków bankowych (por. postanowienie NSA z 27 listopada 2024 r., I GZ 379/24; postanowienie NSA z 25 września 2025 r., I GSK 1176/25; dostępne internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Bez możliwości porównania wysokości opłaty objętej zaskarżoną decyzją z wielkością majątku i dochodów skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić, czy zapłata objętej zaskarżoną decyzją kwoty przed zakończeniem kontroli sądowoadministracyjnej może doprowadzić do znacznej szkody w majątku skarżącego albo wywołać skutki, które byłyby trudne do odwrócenia.
Dodatkowo należy odnotować, że w analogicznym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt I FSK 54/26, podobnie jak w przedmiotowym przypadku, odmówił skarżącemu udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.