Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 10 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 262/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości E. Sp. z o.o. w upadłości (dalej: Skarżący/Syndyk) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Organ) z 30 listopada 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
2. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł Organ. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm dalej: P.p.s.a.) naruszenie:
I. Prawa materialnego, tj.:
1) art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 Nr 177, poz. 1054 z późn. zm. dalej: ustawy o VAT), przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie przez Sąd, że w sprawie zaistniały przesłanki do uznania prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez firmę D.,
2) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez jego niezastosowanie do transakcji z firmą B.Sp. z o.o.,
II. Przepisów postępowania, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. dalej: O.p.), w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy,
2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
3. Na podstawie przywołanych zarzutów Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5. Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach zakreślonych art. 183 § 1 P.p.s.a., nie ma uzasadnionych podstaw. Organ oparł zarzuty kasacyjne na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. jednak zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania ponieważ na etapie skargi kasacyjnej sporne pozostawały ustalenia faktyczne, na bazie których zastosowane zostały przepisy prawa materialnego.
6. W ramach zarzutów procesowych Organ podniósł naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 §1. O.p. kwestionując ocenę jego ustaleń w zaskarżonej decyzji w zakresie uznania za nierzetelne transakcji dostawy paliwa na rzecz Skarżącej przez spółkę B. sp. z o.o. oraz D.. Podstawą prawną pozbawienia Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur stanowił art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a u.p.t u.
7. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, uznając skargę za zasadną i uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., stanął na stanowisku, że w sprawie nie wykazano, że Spółka wiedziała lub powinna była wiedzieć, że na poprzednich etapach obrotu nabywanym olejem napędowym od wskazanych dwóch podmiotów doszło do oszustwa podatkowego. WSA stwierdził, że powyższa teza jest całkowicie błędna wobec transakcji z firmą D. i nieudowodniona dotąd – wobec spółki B.. Sąd pierwszej instancji wymienił dowody, które ocenione w sposób odmienny, wskazywały, że w relacjach gospodarczych Skarżąca działała w dobrej wierze. WSA ocenił, że stanowisko takie potwierdzają – wobec firmy D. - zeznania E. S., Z. D. i ustalone okoliczności nawiązania i przebiegu współpracy z tym podmiotem. Natomiast wobec spółki B., WSA wskazał, że z zeznań Z. D. wynika, że bliższą wiedzę na temat okoliczności podjęcia współpracy posiada Z. C., która nie została dotąd przesłuchana.