Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 956/21. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną przez B. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lutego 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (wyrok ten i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, zaskarżył w całości wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020, poz. 106 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.t.u.", poprzez błędną wykładnię oraz w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które wchodzą w skład usług pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie Pracowniczymi Planami Kapitałowymi (dalej: "PPK"), stanowią pośrednictwo w świadczeniu usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u., a organ interpretacyjny wydając interpretację indywidualną, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nietrafnie przyjął, że opisane we wniosku czynności pośrednictwa ograniczają się jedynie do pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, podczas gdy zdaniem Sądu są jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, gdy tymczasem właściwa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że usługi pośrednictwa w świadczeniu usług, wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. winny mieć konkretny, obiektywny, istotny związek ze świadczeniem usług wskazanych w tym przepisie, natomiast usługi pośrednictwa o zarządzanie PPK takiego związku nie mają, gdyż mają jedynie ogólny, abstrakcyjny związek z takimi usługami, zatem nie mogą być uznane za czynności pośrednictwa w świadczeniu usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe, korzystające ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u.;
2. art. 43 ust. 1 pkt 41 u.p.t.u. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) u.p.t.u. z zw. z art. 135 ust. lit. b)-g) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.), powoływanej dalej jako "dyrektywa 2006/112/WE", poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że sam fakt, że przepisy u.p.t.u. nie przewidują zwolnienia dla usług pośrednictwa w świadczeniu usług zarządzania PPK, nie może automatycznie przesądzać i nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej odmowy zwolnienia czynności opisanych we wniosku o interpretację, tj. czynności zmierzających do zawarcia umowy o zarządzanie PPK, a wykładnia systemowa nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z zakresem zwolnienia z opodatkowania usług finansowych wskazanych przepisami dyrektywy, podczas gdy właściwa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że usługi pośrednictwa w świadczeniu usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe, powinny być jednolicie interpretowane bez względu na okoliczności, w których znajdują zastosowanie, nie można ich zakwalifikować do którejkolwiek z usług w sposób ogólny i abstrakcyjny, pomijając istotę podejmowanych w ramach tego pośrednictwa czynności, szczególnie w sytuacji, gdy istotą czynności wykonywanych przez skarżącą będzie wyłączne i ścisłe pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzanie, a nie prowadzenie PPK.
Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", poprzez błędne uznanie, że organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na nieodniesienie się do zapadłych w podobnych stanach faktycznych wyroków sądów administracyjnych, w sytuacji gdy podstawową zasadą w postępowaniu podatkowym jest zasada legalizmu i w przypadku przedłożenia przez organ uzasadnienia, które pozostaje w opozycji do stanowiska zajętego przez sądy administracyjne, nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania, albowiem już z samego uzasadnienia podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia organu interpretacyjnego wynika, dlaczego nie podziela on odmiennego stanowiska, co w powiązaniu z faktem, iż powoływana przez Sąd pierwszej instancji linia orzecznicza nie ma charakteru prawomocnego, gdyż powoływane wyroki zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawia, iż trudno jest w niniejszej sprawie mówić o naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.