1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z wymienionymi poniżej przepisami prawa procesowego - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", poprzez nieuwzględnienie skargi i akceptację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ podatkowy:
a) art. 165b w zw. z art. 165 § 1, 2, 4 O.p. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie i wszczęcie postępowania podatkowego "w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r.", pomimo że doszło do spełnienia przesłanki uniemożliwiającej prowadzenie postępowania podatkowego w sprawie będącej przedmiotem kontroli podatkowej, tj. doszło do złożenia przez podatnika korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości oraz zapłaty podatku;
b) art. 165b O.p. w zw. z art. 112c u.p.t.u., poprzez błędne wskazanie zakresu prowadzonego postępowania podatkowego, tj. określenie, że zostało ono wszczęte "w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r.", podczas gdy w rzeczywistości postępowanie dotyczyło "ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r.", a co za tym idzie, organ podatkowy wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie wykraczające poza zakres prowadzonego postępowania podatkowego i niezgodne z jego treścią. W postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego nie wskazano rzeczywistego zakresu prowadzonego postępowania, czym wprowadzono podatnika w błąd co do celu jego prowadzenia. W postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego brakuje jakiejkolwiek informacji o tym, że dotyczy ono ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego, w rozumieniu art. 112b i 112c u.p.t.u. Tym samym, organ nie ujawnił przed podatnikiem rzeczywistego celu prowadzonego postępowania, zmierzającego w rzeczywistości do ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego, a nie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres objęty uprzednio prowadzoną kontrolą podatkową, czym wprowadzono go w błąd i ograniczono jego prawo do obrony;
c) art. 121 § 1 i 2, art. 122, art 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, nieinformowanie podatnika o przepisach prawnych będących podstawą do prowadzenia postępowania, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy - tj. poprzez celowe niewskazanie podatnikowi celu, w jakim zostało wszczęte postępowanie podatkowe, oraz podstaw prawnych prowadzenia postępowania podatkowego, niepoinformowanie podatnika w treści postanowienia, że dotyczy ono ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, a co za tym idzie, niepoinformowanie podatnika o przyczynach i rzeczywistym celu prowadzenia wobec niego postępowania podatkowego, czym wprowadzono go w błąd co do zakresu prowadzonego postępowania i ograniczono mu prawo do obrony;
d) art. 122 w zw. z art. 191 O.p., poprzez dokonanie przez organ podatkowy oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów w ten sposób, iż organ podatkowy, który zobligowany jest do dokładnej, wszechstronnej a przede wszystkim obiektywnej analizy stanu faktycznego, błędnie przyjął, iż transakcja udokumentowana sporną fakturą VAT nie miała w rzeczywistości miejsca, a spółka była tego świadoma, opierając się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez inny organ kontroli podatkowej, poczynionych zresztą bez udziału kontrolowanego (kontrahenta). Na tej podstawie bezpodstawnie przyjął, że doszło w niniejszej sprawie do świadomego oszustwa podatkowego i celowego uszczuplenia wpływów do budżetu państwa przez spółkę, co skutkowało nałożeniem na spółkę sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług;
2. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 O.p., poprzez zaakceptowanie ustaleń organów podatkowych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz dokonanych na podstawie dowolnej oceny, nakierunkowanej na wykazanie z góry obranej tezy, tj. w kierunku wykazania, że w sprawie zakończonej protokołem kontroli doszło do świadomego obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot nierzetelny, a tym samym ustalenie możliwości nałożenia na spółkę dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, wskutek przypisania jej roli świadomego uczestnika w oszustwie podatkowym w podatku od towarów i usług, jak również poprzez sporządzenie niewłaściwego i niepełnego uzasadnienia wyroku, polegającego na niekompletnym wyjaśnieniu przyczyn i podstawy prawnej nieuwzględnienia zarzutów postawionych przez stronę, a w szczególności naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku podjęcia przez organ należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i obiektywnej oceny dowodów. Sąd pierwszej instancji ograniczył się w zasadzie do prostej akceptacji stanowiska organów podatkowych. Podzielił bowiem ich stanowisko, bez poczynienia dogłębnych rozważań w tym zakresie, tj. bez analizy dowodów oraz mających zastosowanie przepisów prawa, bez analizy dobrej wiary, weryfikacji kontrahentów oraz bez uwzględnienia faktu, że doszło do faktycznego wykonania usług w ramach dokumentowanych transakcji.
Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 112c ust. 1 w zw. z art. 112b ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 2a O.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie;
Skarżąca wskazała, że: Po pierwsze, przesłanka określona w art 112b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. zakłada jednoczesne określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości i ustalenie dodatkowego obowiązania podatkowego. Przepis ten nie zawiera przepisu kompetencyjnego, który umożliwiałby organom nakładanie dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy nie wydają decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego bądź wysokość nadwyżki podatku (zwrotu podatku). Po drugie zaś, nawet gdyby przyjąć że ustalenie dodatkowej sankcji jest możliwe w przypadku braku określenia kwoty zobowiązania podatkowego w formie decyzji podatkowej, to i tak przesłanka określona w art. 112c ust. 1 u.p.t.u., czyli posługiwanie się fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane (tożsama zresztą z przesłanką z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.tu.), znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy działanie takie zostało przez podatnika zawinione, czyli posługiwał się on taką fakturą świadomie, wiedząc, że czynności w nich opisanych nie dokonano, lub też posługiwał się nią mogąc przy zachowaniu odpowiedniej staranności powziąć wiedzy o takim charakterze tego dokumentu. W niniejszej sprawie organ absolutnie nie wykazał zawinionego i celowego działania podatnika, a zatem brak jest podstaw do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W kwestii zastosowania art. 2a O.p. skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, dotyczące możliwości wszczęcia postępowania w sprawie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz możliwości zastosowania art. 112b i 112c u.p.t.u. do podatnika nieświadomie biorącego udział w oszustwie podatkowym.
2. art. 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.), powoływanej dalej jako "dyrektywa 2006/112/WE", poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, przejawiającą się w uznaniu, że brak należytej staranności jest tożsamy z działaniem skarżącej w złej wierze - podczas gdy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i stwierdzenie samego organu pierwszej instancji (który jest również organem KAS), zawarte w decyzji ustalającej skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, potwierdzają brak świadomego działania i winy skarżącej w niniejszej sprawie; Konsekwencją powyższego błędu było niezastosowanie przez Sąd w niniejszej sprawie zasady proporcjonalności, co doprowadziło do ukarania skarżącej jak świadomego i dążącego do wyłudzenia podatku od towarów i usług przestępcy, pomimo że skarżąca była jedynie nieświadomą ofiarą nieprawidłowości występujących u innych podatników, o których nie miała wiedzy;
3. art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112/WE poprzez brak udowodnienia, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz że strona świadomie brała udział w oszustwie podatkowym.
Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto zażądała rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były zasadne.
Bezpodstawny był zarzut błędnej wykładni art. 112c ust. 1 w zw. z art. 112b ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 2a O.p.
Wykładnia językowa art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, w związku z czym nie zachodziła konieczność stosowania art. 2a O.p.
Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że skarżąca błędnie upatruje w art. 112c u.p.t.u. istnienia luki prawnej, która uniemożliwia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy organ podatkowy nie wydaje decyzji określającej wysokość zobowiązania. Zestawienie treści art. 112c i art. 112b ust. 2 u.p.t.u. nie pozostawia wątpliwości, że wydanie przez organ podatkowy decyzji "sankcyjnej", ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, nie jest uzależnione od wydania jednocześnie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, nadwyżki czy zwrotu podatku za dany okres rozliczeniowy.
Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem, że treść art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. nasuwa wątpliwości co do tego, czy przepis ten może być stosowany do podatnika nieświadomie biorącego udział w oszustwie podatkowym.
Ustawodawca określił, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podwyższonej do 100 % wysokości ma miejsce w każdej sytuacji obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W normie tej nie zróżnicowano sytuacji świadomego oszustwa podatkowego od działań sprowadzających się do niedochowania należytej staranności w relacjach gospodarczych. W sytuacji, gdy rezultat wykładni językowej nie budzi żadnych wątpliwości, nie ma podstaw do korzystania z dyrektyw wykładni teleologicznej. Jest to niezwykle istotne przy wykładni przepisów podatkowych. Podatnik bowiem musi mieć jasność i pewność w zakresie obciążeń daninowych. Zatem normy prawa podatkowego powinny być jednoznaczne w swojej treści w zakresie podmiotu, przedmiotu oraz innych istotnych elementów opodatkowania (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I FSK 489/21).
Natomiast należy się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że zastosowanie dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w realiach niniejszej sprawy naruszało zasadę proporcjonalności oraz art. 273 dyrektywy 2006/112/WE (o czym niżej).
Na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty dotyczące uchybień proceduralnych przy wszczęciu postępowania podatkowego, sformułowane w punkcie 1. lit. a)-c) skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem ocenił, że użycie w postanowieniu o wszczęciu postępowania sformułowania, że zostało ono wszczęte "w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r.", a następnie zakończenie postępowania wydaniem decyzji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r., nie powoduje, jak utrzymywała skarżąca, że organ wydał rozstrzygnięcie wykraczające poza zakres prowadzonego postępowania podatkowego i niezgodne z jego treścią. "Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r." zawiera się bowiem w zakresie postępowania "w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r.". Sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę, że określenie zakresu postępowania podatkowego poprzez wskazanie, że będzie ono prowadzone "w sprawie podatku od towarów i usług" za podany okres czasu, jest zasadne i celowe, gdyż pozwala organowi na rozstrzygnięcie co do wszystkich ewentualnych nieprawidłowości w zakresie tego podatku, ujawnionych w trakcie postępowania podatkowego. Ponadto jest ono zgodne z ugruntowaną i zaakceptowaną przez sądy administracyjne praktyką. W żadnym wypadku nie można uznać - jak wywodzi skarżąca w skardze kasacyjnej - że użycie w postanowieniu o wszczęciu postępowania sformułowania, że zostało ono wszczęte "w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2019 r. do 30 września 2019 r." miało na celu wprowadzenie spółki w błąd i naruszało jej prawo do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie wskazał też, że powołanie art. 165b § 1 O.p. w podstawie prawnej postanowienia z dnia 15 października 2021 r. nie miało wpływu na ocenę skuteczności wszczęcia postępowania podatkowego, skoro w orzeczeniu tym prawidłowo przywołano również art. 165 § 1, § 2 i § 4 O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 191 O.p. (punkt 1. lit. d) skargi kasacyjnej).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, że organy podatkowe nie dopuściły się zarzucanych przez skarżącą naruszeń przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, tj. art. 122 i art. 191 O.p., i prawidłowo ustaliły, że skarżąca była świadoma tego, że faktura VAT wystawiona przez M. S. nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do świadomego oszustwa podatkowego i celowego uszczuplenia wpływów do budżetu państwa przez spółkę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, skoncentrował się na fakcie, że w dniu 29 czerwca 2021 r. spółka złożyła prawnie skuteczną korektę deklaracji VAT-7K za III kwartał 2019 r., gdzie uwzględniła nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kilkukrotnie podkreślano, że złożenie przez spółkę powyższej korekty jest potwierdzeniem tego, że spółka zgodziła się z ustaleniami organu podatkowego, także w kwestii jej świadomości co do nierzetelnego charakteru faktury VAT wystawionej przez M. S.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowanie Sądu pierwszej instancji budzi zastrzeżenia. Wątpliwe jest stawianie znaku równości pomiędzy dokonaniem korekty deklaracji VAT a akceptacją ustaleń zawartych w protokole kontroli, w sytuacji gdy strona złożyła zastrzeżenia do tego protokołu. Stanowisko to nie uwzględnia, że motywy złożenia korekty deklaracji przez podatnika mogą być różne. Spółka wielokrotnie wskazywała, że nie zgadza się z ustaleniami organu, w związku z czym wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli, zaś korektę złożyła wyłącznie ze względów ekonomicznych i emocjonalnych, chcąc oszczędzić sobie dodatkowych kosztów oraz nerwów związanych z dochodzeniem swoich praw przed organem drugiej instancji i sądami administracyjnymi.
Analiza treści zastrzeżeń do protokołu kontroli, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli, w szczególności zeznań wspólników spółki, wskazuje na szereg okoliczności, które przeczą tezie o świadomości skarżącej co do nierzetelnego charakteru faktury VAT wystawionej przez M. S.
Z wyjaśnień wspólników spółki wynika, że usługi remontowe zostały zlecone spółce A. Wspólnicy spółki byli przekonani, że to właśnie ta firma, za pośrednictwem swoich pracowników lub podwykonawców, wykona niezbędne naprawy - co było uzasadnione prowadzonymi rozmowami. Dopiero po fakcie firma A. poinformowała spółkę, że usługi zostały w rzeczywistości wykonane przez M. S. i że to on wystawi fakturę na rzecz spółki. Wspólnicy spółki nie mieli możliwości ani też podstaw do tego, żeby kwestionować twierdzenia przedstawicieli spółki A. Spółka przyjęła do wiadomości informację płynącą z firmy A., że faktura zostanie wystawiona bezpośrednio przez wykonawcę remontu i uiściła wynagrodzenie zgodnie z tą fakturą. Należy zauważyć, że rozmowy ze spółką A. były prowadzone pod presją czasu. Jak wskazano w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, istniało ryzyko awarii agregatorów i prądnic na statku, co spowodowałoby jego uziemienie i niemożność wypłynięcia w rejsy.
Powyższe okoliczności, znajdujące potwierdzenie zarówno w treści zastrzeżeń do protokołu kontroli, jak i w wyjaśnieniach wspólników spółki, nie zostały uwzględnione ani przez organy podatkowe, ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Nie sposób przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, na które powołał się Sąd pierwszej instancji, że zeznania wspólników spółki wskazywały na świadomość przyjęcia do rozliczenia faktury, która nie dokumentuje prac wykonanych na rzecz spółki przez M. S. To, że wspólnicy spółki wskazywali, że nie znali M. S. i że spółka nie podjęła z nim współpracy, nie oznacza, że na dzień złożenia deklaracji VAT-7 mieli oni świadomość co do nierzetelnego charakteru faktury. Organy pominęły opisaną wyżej chronologię zdarzeń i fakt pośredniczenia spółki A. w kontaktach wspólników spółki z rzekomym "faktycznym wykonawcą". Z zeznań wspólników spółki wynika, że zostali oni dopiero po fakcie i niezgodnie z prawdą poinformowani o tym, kto wykonał remont statku.
W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji trafnie odwołał się przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2021 r. sprawie C-935/19 G. sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Wprawdzie pytanie prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczyło dodatkowego zobowiązania przewidzianego w art. 112b ust. 2 u.p.t.u. Stąd też wyrok Trybunału Sprawiedliwości dotyczy zasady proporcjonalności w stosunku do dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 20%. Tym niemniej zawarte w tym wyroku uwagi należy odpowiednio odnieść do regulacji dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowanego w art. 112c u.p.t.u.
W świetle ww. wyroku TSUE należy uznać, że nie w każdej sytuacji wskazanej w art. 112c u.p.t.u. określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego, przewidzianego w tym przepisie, jest dopuszczalne. Naruszeniem zasady proporcjonalności oraz art. 273 dyrektywy 2006/112/WE byłoby zastosowanie art. 112c u.p.t.u. w każdej sytuacji, automatycznie, bez uwzględnienia takich okoliczności faktycznych, jak np. to, czy podatnik naruszył przepisy podatkowe wskutek niedochowania aktów staranności, bez celowego i świadomego udziału w oszustwie podatkowym, swoim zachowaniem dążąc do zapobieżenia uszczupleniom podatkowym, podejmując współpracę z organami podatkowymi oraz organami ścigania (por. ww. wyrok NSA z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt I FSK 489/21).
Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2021 r., wadliwe są wnioski Sądu pierwszej instancji i sposób przełożenia tez wskazanego wyroku na realia faktyczne niniejszej sprawy. Nie można bowiem zgodzić się z zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że nie ma wątpliwości, że nie doszło do "błędu w ocenie" charakteryzującego się brakiem przesłanek wskazujących na oszustwo i uszczuplenie wpływów do Skarbu Państwa ani że nie sposób uznać, że spółka pozostawała w dobrej wierze czy nieświadomie przyjęła do rozliczenia fakturę stwierdzającą czynności, które nie zostały dokonane przez M. S.
Dokonana przez Sąd analiza dopuszczalności zastosowania art. 112c u.p.t.u w kontekście zasady proporcjonalności oraz reguł przewidzianych w art. 273 dyrektywy 2006/112/WE jest zatem nieprawidłowa.
Wobec powyższych uchybień za uzasadniony należało uznać również zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sformułowany w punkcie 2. skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej trafnie zauważono, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w wystarczający sposób do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ podatkowy obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i obiektywnej oceny dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się w zasadzie do prostej akceptacji stanowiska organów podatkowych w kwestii świadomości skarżącej co do nierzetelnego charakteru faktury VAT z dnia 30 września 2019 r., bez czynienia dogłębnych rozważań w tym zakresie. Skoncentrował się niemal wyłącznie na kwestii złożenia przez skarżącą korekty deklaracji VAT-7K za III kwartał 2019 r., pomijając inne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i dowody.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i jednocześnie - uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a skarga zasługiwała na uwzględnienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. uchylił decyzję organu odwoławczego.
Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji organu odwoławczego z uwagi na brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny, przedwczesne jest odnoszenie się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112/WE.
Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną.
O kosztach postępowania za obie instancje orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Złożyły się na nie: wpis od skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji (1.035 zł), wynagrodzenie należne za działanie pełnomocnika strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (3.600 zł), opłata od wniosku za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (518 zł) oraz wynagrodzenie należne za działanie pełnomocnika skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (1.800 zł).
O wysokości wynagrodzenia pełnomocnika procesowego spółki orzeczono w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687) - za reprezentowanie skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia - za reprezentowanie skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Adam Nita Małgorzata Niezgódka-Medek Marek Olejnik