Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że analogiczne żądanie skarżąca sformułowała również w skardze do sądu pierwszej instancji, a uzasadniając je, powołała się na okoliczności tożsame, jak w obecnie rozpoznawanym wniosku.
Postanowieniem z 9 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1766/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia przedmiotowego żądania, wyjaśniając szczegółowo przesłanki udzielenia stronie postępowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w szczególności podkreślając wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej oraz obowiązki podmiotu wnioskującego o jej zastosowanie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje, że warunki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej są już skarżącej znane (tym bardziej że jest ona reprezentowana w postępowaniu sądowadministracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika) i odstępuje od ich omawiania w tym miejscu.
Mając przy tym na uwadze, że skarżąca wnioskowała już o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a co do zasadności tego wniosku wypowiadał się już sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając ponowny wniosek strony o wstrzymanie wykonania wydanej wobec niej decyzji organu podatkowego, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane na podstawie § 2 i 3 w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Z przepisu tego wynika zatem, że Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego wcześniej w sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; CBOSA).
Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecny wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie dostrzega, aby sytuacja faktyczna skarżącej uległa zmianie w stosunku do tej, którą oceniał już sąd pierwszej instancji, a wyraz tej oceny zawarł w ww. postanowieniu z 9 września 2025 r. Jak już bowiem zauważono powyżej, oba wnioski skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tj. ten zawarty w skardze do sądu pierwszej instancji, jak i ten złożony w toku postępowania kasacyjnego) zostały uzasadnione w zasadzie w analogiczny sposób, tj. z powołaniem się na te same okoliczności. Skarżąca wprawdzie w obecnie rozpoznawanym wniosku wskazała, że "(...) okoliczności faktyczne uzasadniające wniosek nie tylko nie ustały, lecz uległy intensyfikacji, co znajduje potwierdzenie w aktualnych danych finansowych, dokumentach księgowych oraz informacjach dotyczących bieżącej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa (...)". Jednakże podkreślenia wymaga, że zarówno przedstawiony we wniosku opis sytuacji ekonomicznej strony, jak i mające ją obrazować dokumenty załączone do wniosku odzwierciedlają stan zamykający się 30 kwietnia 2025 r. Rozpoznawany obecnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu datowany jest na 4 lutego 2026 r., a zatem na ponad 10 miesięcy później, niż przedstawiona we wniosku i załącznikach sytuacja ekonomiczna skarżącej. W tej sytuacji trudno się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że przedstawiła ona swoją bieżącą sytuację ekonomiczną, w odniesieniu do której Naczelny Sąd Administracyjny mógł ocenić ziszczenie się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1766/25. Nie nastąpiła bowiem zmiana okoliczności, w rozumieniu art. 61 § 4 p.p.s.a., w których wydane zostało ww. postanowienie sądu pierwszej instancji.
Odnosząc się do zawartego w piśmie strony z 4 lutego 2026 r. stwierdzenia, że "(...) Utrzymanie postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego, bez uwzględnienia przedstawionych dowodów dotyczących płynności finansowej, kosztów stałych, umów najmu i zatrudnionych pracowników – ma charakter przedwczesny, co naraża Skarżącą na nieodwracalną likwidację miejsc pracy, upadłość przedsiębiorstwa oraz źródła dochodu Podatnika. (...)", Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pismo to, jak wskazuje jego tytuł oraz treść, stanowi nowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu, a nie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2026 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie z zażalenia strony na postanowienie sądu pierwszej instancji z 9 września 2025 r.
Mając ponadto na względzie, że we wniosku z 4 lutego 2026 r. skarżąca wskazała, że jej analogiczne żądania dotyczące decyzji organu za 2018 r. i 2019 r., oparte na tych samych okolicznościach faktycznych, zostały przez sąd pierwszej instancji uwzględnione (postanowienia z 1 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1539/25, oraz z 11 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1716/25), Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ocenę prawną wyrażoną w tych postanowieniach sądu pierwszej instancji można uznać za odnoszącą się do "bieżącej" — na moment złożenia wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji — sytuacji ekonomicznej skarżącej, co nie ma miejsca w rozpoznawanym obecnie przypadku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.