Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji
1.1. Wyrokiem z 3 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 542/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. po rozpoznaniu skargi E. w P. (dalej skarżący) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ interpretacyjny) z 14 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.
2.1. Sąd pierwszej instancji, po przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazał, że skarżący zadał w nim następujące pytanie:
"Czy postępuje prawidłowo ustalając prewspółczynnik w oparciu o art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) – wyliczając go jako stosunek rocznego obrotu z działalności gospodarczej (opodatkowanej i zwolnionej z wyłączeniem sprzedaży środków trwałych) do obrotu z działalności gospodarczej, powiększonego w mianowniku o tą część dotacji podmiotowych oraz celowych finansujących działania kulturalne świadczone nieodpłatnie przez skarżącego, jako bardziej oddający specyfikę prowadzonej przez skarżącego działalności, niż wzór ustalony przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193, dalej rozporządzenie) dla samorządowych instytucji kultury.
2.2. W stanowisku własnym skarżący przyjął, że najbardziej specyfice prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz dokonywanych nabyć odpowiada sposób określania proporcji opisany w art. 86 ust. 2c pkt 3 ustawy o VAT, który zakłada przyporządkowanie obrotu do działań związanych bądź niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
Argumentował, że w przypadku prowadzonej przez niego działalności sposób ten, czyli tzw. metoda dochodowa, pozwala precyzyjnie ustalić rzeczywistą skalę prowadzonej działalności gospodarczej i związanych z nią nabyć, a tym samym ustalić, w jakim zakresie VAT naliczony wykazany w fakturach, które nie dają się bezpośrednio przyporządkować działalności gospodarczej bądź niebędącej działalnością gospodarczą, powinien podlegać odliczeniu od podatku należnego.
Podkreślił także, że wyliczony na podstawie wzoru Ministra Finansów wskaźnik w wysokości 22% oznacza, że tylko 22% aktywności jest związane z działalnością gospodarczą objętą zakresem podatku VAT, a aż 78% działalności, to działalność nieobjęta zakresem podatku VAT, co jest absolutnie niezgodne ze stanem faktycznym i specyfiką prowadzonej faktycznie działalności, a w konsekwencji niezgodne z art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT.
2.3. Organ interpretacyjny wydając zaskarżoną interpretację przyjął, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Podkreślił, że odnośnie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w odniesieniu do wydatków ponoszonych przez skarżącego, które będą służyć zarówno do działalności gospodarczej (podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności pozostające poza zakresem VAT) i których skarżący nie będzie w stanie bezpośrednio przypisać do działalności gospodarczej, będzie miał prawo do wyliczenia kwoty podatku naliczonego przy zastosowaniu proporcji określonej na podstawie przepisów art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT oraz przepisów § 4 ust. 1 rozporządzenia. Następnie, w odniesieniu do zakupów wykorzystywanych zarówno do celów działalność opodatkowanej i zwolnionej od podatku VAT, których skarżący nie jest w stanie przyporządkować w całości do czynności opodatkowanych, zobowiązany będzie do wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu współczynnika proporcji, o którym mowa w art. 90 ustawy o VAT.
2.4. Organ interpretacyjny argumentował, że zaproponowana przez skarżącego metoda nie uwzględnia tego, że instytucje kultury otrzymują dotacje nie tylko do działalności innej niż gospodarcza, ale także inne dotacje, w tym na ogólne funkcjonowanie (również w ramach działalności gospodarczej). Są to dotacje, których nie otrzymują inni przedsiębiorcy prowadzący komercyjną działalność gospodarczą. Przyjęta przez skarżącego metoda przychodowa nie uwzględnia zatem specyfiki działalności prowadzonej przez jednostki sektora finansów publicznych (do których należą państwowe i samorządowe instytucje kultury) oraz tych elementów prowadzonej działalności kulturalnej, które mają wpływ na jej prowadzenie i funkcjonowanie.
2.5. Organ interpretacyjny zwrócił uwagę na to, że obok przychodów pokrywających działalność nieodpłatną (dotacje – [...] zł) oraz przychodów związanych z działalnością gospodarczą (przychody ze sprzedaży – [...] zł) skarżący otrzymuje również dotacje na działalność bieżącą w kwocie [...] zł. Wyjaśnił, że przesłanką przyjęcia zaproponowanej metody nie może być wyłącznie to, że jest ona korzystniejsza dla skarżącego. Z przepisów art. 86 ust. 2b i 2h ustawy o VAT wynika bowiem, że zaproponowany sposób musi zapewniać dokonanie odliczenia wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz być bardziej reprezentatywny niż metoda zaproponowana w rozporządzeniu.
2.6. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę, którą wniósł skarżący na wydaną interpretację indywidualną stwierdził, że wydano ją z naruszeniem przepisów art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: Ordynacja podatkowa). Podkreślił, że prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej powinno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ interpretacyjny oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów.