Uzasadnienie
W zaskarżonym wyroku z 27 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 469/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w następstwie skargi E.C. (określanej dalej jako Strona, Podatniczka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (zwanego dalej Organem odwoławczym lub DIAS) z 31 stycznia 2022 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2015 r. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania od DIAS na rzecz Skarżącej.
Spór zaistniały w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego jest swoistym pokłosiem wymiaru podatku od towarów i usług, dokonywanego przez organy podatkowe obydwu instancji w odniesieniu do rozliczenia podatkowego Strony za luty 2015 r. (kwestię tę Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał w sprawie o sygnaturze I FSK 674/23). Problemem, jaki dał się zauważyć w tamtym postępowaniu – najpierw podatkowym, a następnie sądowoadministracyjnym – była materia należnego podatku od towarów i usług. Skarżąca świadczyła na rzecz C. S.A. (dalej określanego mianem Kontrahenta podatniczki, Partnera handlowego strony lub C.) różnego rodzaju usługi, które klasyfikowała jako odrębne usługi o charakterze budowlanym. Natomiast według organów podatkowych, w tej sytuacji należy mówić o jednej usłudze kompleksowej. Tym samym treść faktur jest niezgodna z rzeczywistością. To z kolei skutkowało określeniem Stronie nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym oraz określeniem podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106 – dalej określanej jako u.p.t.u.).
Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu (określanego dalej jako Organ I instancji lub NUS) i akceptującego to zapatrywanie DIAS, faktury wystawione przez Stronę jej Kontrahentowi są nieprawidłowe. Jest tak, ponieważ Skarżąca wykonywała na rzecz swojego Partnera handlowego inne świadczenia niż wykazane w fakturach. W przekonaniu organów podatkowych obydwu instancji były to usługi kompleksowe, a nie odrębne aktywności wskazane w tych szczególnego rodzaju rachunkach (utylizacja, wynajem, materiały i inspekcja).
W konsekwencji – jak już wcześniej wskazano - NUS określił Podatniczce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Jednocześnie nie było wątpliwości co do wykonania prac i co do zastosowania właściwej, 23 % stawki podatkowej (przewidzianej dla opodatkowania usług budowlanych). Nie był też kwestionowany fakt, że Skarżąca wykonywała czynności w ramach przetargu wygranego przez C., dotyczącego wymiany (modernizacji) instalacji wodno-kanalizacyjnej, a wartości (należności) przyjęte w wystawionych przez nią fakturach odpowiadają wartości rzeczywiście wykonanych prac.
Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli legalności decyzji ostatecznej za luty 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję (por. wyrok o sygn. akt I SA/GI 468/22). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną DIAS na ten judykat (por. wyrok w sprawie o sygnaturze I FSK 674/23). W konsekwencji swojego wyroku dotyczącego wskazanego okresu rozliczeniowego, WSA orzekając w sprawie skargi na decyzję ostateczną dotyczącą prawidłowości rozliczenia podatkowego Strony za marzec 2015 r. także uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził zwrotu kosztów postępowania od Organu odwoławczego na rzecz Strony. Uzasadniając swoje racje, przedstawił on następującą argumentację:
1) skoro w sprawie I SA/GI 468/22, obejmującej luty 2015 r. nastąpiło uchylenie decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (oraz określającej podatek na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.), to wskazane rozstrzygnięcie (w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) oddziałuje na wymiar podatku na kolejny okres rozliczeniowy – określanie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w tym kwotę do przeniesienia na następny okres;