Uzasadnienie
1. Skarga kasacyjna.
1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 14 marca 2025 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2025 r., I SA/Lu 556/24. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 czerwca 2024 r. w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2022 r.
1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy i podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o PTU) w związku z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 615, dalej: ustawa o KAS), poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą odmową jego zastosowania, i polegającą na przyjęciu, że nie znajdzie on zastosowania w stanie faktycznym, w którym podatnik skorygował deklarację VAT-7 zgodnie z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS, lecz wpłaty kwoty zobowiązania podatkowego lub zwrotu nienależnej kwoty zwrotu dokonał po dniu jej złożenia;
- art. 112b ust. 2a ustawy o PTU w związku z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że znajdzie on zastosowanie w stanie faktycznym, w którym podatnik skorygował deklarację VAT-7 zgodnie z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS, lecz wpłaty kwoty zobowiązania podatkowego lub zwrotu nienależnej kwoty zwrotu dokonał po dniu jej złożenia.
1.3. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.
2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
4.1. Na etapie skargi kasacyjnej w sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu sporna jest kwalifikacja prawna sankcji, która została nałożona na skarżącą. Zdaniem organów w sprawie miał zastosowanie art. 112b ust. 1 pkt 1 ustawy o PTU, który ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości do 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. W ramach tej sankcji organ dokonał miarkowania, w ostateczności ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 24% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaistniały w sprawie stan faktyczny nie uprawniał jednak do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z zastosowaniem stawki 30%. Właściwą powinna być stawka zaniżenia zobowiązania podatkowego wynikająca z art. 112b ust. 2a ustawy o PTU. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji zasługuje na aprobatę.